EP 612 แต่งองค์ทรงเครื่อง!

EP 612 แต่งองค์ทรงเครื่อง!

By loop

ในช่วงกลางดึก

ณ อพาร์ทเม้นท์ของดงซูบิน

นี้ก็เกือบสิบนาทีแล้วที่ดงซูบินรู้สึกไม่พอใจกับการกระทำของครอบครัวของหยางจ้าวเต๋อ หลังจากเขาพูดไปมากมายอยู่กลางห้องโถงจนถึงตอนนี้เขาก็เงียบไปแต่ภายในใจเต็มไปด้วยความโกรธ

“ถ้าเป็นหยางจ้าวเต้อเขาต้องไม่คิดเช่นนั้นอยู่แล้ว !”

“เรื่องนี้ยอมไม่ได้! ทำไมหยางจาวจวงถึงไม่เอาเรื่องนี้มาพูดต่อหน้าพกวเราเลยละ!”

“ซูบินพอเถอะเรื่องมันผ่านไปแล้ว! พวกเขาคงมีเหตุผลของเขาแหละ!?”

"การเป็นคนบ้านนอกมันเลวร้ายมากเลยอย่างงั้นหรอ ?? ผมอยากรู้จริงๆว่าต้นตระกูลของพวกเขาไม่ใช่คนบ้านนอกหรือยังไงกัน แล้วยังไง มันหนักหนามากเลยยังงั้นหรอ! ครอบครัวของคุณก็เคยเป็นคนบ้านนอกมาก่อนเหมือนกัน!"

เมื่อเห็นความบ้าคลั่งของลูกชายของเธอ ลวนเสี่ยวปิงก็เปลี่ยนท่าทีไปหลังจากที่เธอมีน้ำตาซึมออกมา หลังจากนั้นไม่นานเธอก็หัวเราะออกมาพร้อมรอยยิ้มก่อนที่จะนั่งบนโซฟาข้างลูกชายของฉันแล้วสัมผัสมือลูกชายของเขาเบา ๆ

ดงซูบินกล่าวว่ารำคาญ: "แม่กำลังยิ้มอยู่! แล้วแม่หัวเราะเรื่องอะไรกัน?"

ลวนเสี่ยวปิงยิ้มอย่างสบายใจ"ก็เพราะลูกนั้นแหละ"

"อะไรกันเพราะผมอย่างงั้นหรอ!"  ดงซูบินนิ่งไปสักพักและมองไปที่แม่ของเขา  “ผมเข้าใจเรื่องนี้ดี เอาเถอะเรื่องของลุงหยาง นั้นผมไม่ได้ติดใจอะไร และผมไม่ได้โกรธลุงหยางด้วย ผมรู้ว่าลุงหยางนั้นเป็นคนดีและเขาก็ดีกับแม่มากด้วย อีกทั้งผมเองก็ชอบเขามาก แต่ถึงอย่างงั้นทัศนคติของครอบครัวลุงหยางนั้นค่อนข้างแย่ พวกเขาดูถูกเรา! และเรื่องนี้ผมเองก็ยอมไม่ได้!”

"ลูกพูดเสร็จหรือยัง" ลวนเสี่ยวปิงเหลือบมองดงซูบิน

ดงซูบินแสดงสีหน้าไม่พอใจออกมาทันที: "ผมยังพูดไม่จบ ผมไม่ยอมแน่ๆกับเรื่องนี้ เราปล่อยเรื่องนี้ไปไม่ได้"

" เอาเถอะ แม่คิดว่าแค่นี้ก็พอแล้ว เราคงจะทำอะไรไม่ได้มากหรอกก็ปล่อยให้คนเหล่านั้นพูดกันไปเถอะ"

"แม่เราจะยอมคนพวกนั้นจริงๆหรอ ?" ดงซูบินจ้องไปที่เธอ "ทำไมแม่ยังดูใจเย็นอยู่เลย"

ลวนเสี่ยวปิงยิ้มและสัมผัสหลังมือของลูกชายของเธอ “แค่นี้แม่ก็มีความสุขแล้ว แม่ไม่โกรธเลยจ้าวจวนเธอเป็นคนเจ้าอารมณ์จริงๆแล้วเธอเองก็เป็นคนดี”

“คนดีอย่างงั้นหรอ การพูดเช่นนั้นแสดงถึงการเป็นคนดีอย่างงั้นหรอ!” ดงซูบินกล่าวพร้อมความโมโห

“ซูบิน หยุดพูดเรื่องนี้ได้แล้ว”

""แม่บอกกับผมว่าแม่อยากที่จะแต่งงานกับลุงหยาง แต่จนถึงตอนนี้แม่ก็ยังคิดเช่นนั้นอยู่ใช่ไหม?"

ลวนเสี่ยวปิง เขินอายเล็กน้อยและลังเล: "ลูก อืม ถ้า ลูกไม่ต้องการให้แม่แต่งงาน แม่ก็จะไม่แต่งงาน“ดงซูบินเปลี่ยนท่าทีไปในทันทีแล้วพูดว่า:”เรื่องนี้ไม่ใช่ผมที่เป็นคนตัดสินใจ ” หลังจากคิดเกี่ยวกับเรื่องนี้

ลวนเสี่ยวปิงก็ไอออกมา “หยางจ้าวเต้อนั้นดีต่อแม่มาก”

ในตอนนั้นดงซูบินก็เข้าใจทันทีว่าแม่ของเขานั้นรักหยางจ้าวเต้อมากขนาดไหน เขาหยิบบุหรี่ออกมาก่อนจะจุดมัน ในที่สุดเขาก็พูดว่า: ตอนนี้แม่ตัดสินใจแล้ว แม่ฟังผม ผมเคารพคำตัดสินใจของแม่เสมอ" ดูเหมือนอารมณ์ของดงซูบินจะเปลี่ยนไปแล้ว แต่ดงซูบินจะไม่หยุดเพียงเท่านี้  "แต่นี่ไม่ใช่จุดจบหยางจ้าวจว เธอจะต้องได้รู้ซึ้งถึงชายที่ชื่อดงซูบิน เธอทำให้แม่ของฉันเสียใจ อีกทั้งยังดูถูกแม่ของฉันว่าเป็นคนบ้านนอก ฉันเองจะไม่ปล่อยเรื่องนี้ไปแน่ๆ!"

ลวนเสี่ยวปิงดึงเสื้อของดงซูบินเพื่อดึงสติ "ลูกกำลังคิดอะไรอยู่”

ดงซูบินสูดลมหายใจเข้า “ในเมื่อแม่ตั้งใจจะอยู่กับลุงหยางไปตลอดชีวิตจริงๆ  แม่จะต้องจัดการกับครอบครัวของลุงหยางให้อยู่มัดเสียก่อน มิฉะนั้นแม่ก็จะถูกกลั่นแกล้งหลังจากแต่งงานไปแล้ว แม่จะรับมือกับเรื่องนั้นอย่างไร ? อีกทั้งหยางจ้าวจวงกล้าที่จะอึบนหัวของแม่เช่นนี้น! อีกทั้งนั้นร่วมถึงคุณนายหยางเธออาจจะอ้างถึงเรื่องความกตัญญูของการเป็นลูกชายของลุงหยางก็เป็นได้?”

ลวนเสี่ยวปิงกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย: 'ยังไงก็ตามลุงหยางก็จะพาพวกเขามาที่นี้ในวันพรุ่งนี้'. "

“สำหรับเรื่องนี้ผมจะต้องจัดการขั้นเด็ดขาด!” ดงซูบินพูดอย่างไม่สบายใจ “เราจะปล่อยให้พวกนั้นมาดูถูกเราเช่นนี้ไม่ได้ ฉันอีกทั้งการดูถูกแม่ของผมนั้นผมยอมไม่ได้ กว่าที่เราจะมาถึงจุดนี้ได้แม่จะต้องทำงานหนักมากแค่ไหน อีกทั้งผมจะทำให้เห็นว่าแม่ของผมไม่ใช่เพียงผู้หญิงบ้านนอกที่ดูธรรมดา และจะทำให้รู้ว่าครอบครัวของพวกเขาตั้งหากที่ไม่คู่ควรกับแม่ของผม” ทันใดนั้นดงซูบินดึงแขนของลวนเสี่ยวปิงและยืนขึ้น “เราไม่ควรเพิกเฉยกับเรื่องนี้! แม่เรา ไปกันเถอะ!”

แม่ของดงซูบินไม่ขยับตัว “มีอะไรกัน ลูกจะพาแม่ไปไหน

"ไปกับผม"

"ตอนนี้ดึกแล้วนี้มันกี่โมงกี่ยามกันแล้ว "

"เชื่อผมเถอะ" ดงซูบินนั้นไม่สนใจแล้วว่าแม่ของเขาจะถามอะไรเขาดึงลวนเสี่ยวปิงและออกปากอพาร์ทเม้นท์ทันที.

เมื่อเห็นว่าดงซูบินนั้นดูจริงจังมา ลวนเสี่ยวปิงจึงได้แต่เธอยิ้มอย่างช่วยไม่ได้และต้องออกไป "เหอเหอ ลูกนี้อารมณ์ร้อนไม่เปลี่ยนเลยนะ"

"เรื่องนั้นไม่เปลี่ยนแปลง"

"แม่เองไม่ได้อารมณ์ร้อนเหมือนลูกนะ. "

ในเมื่อหยางจ้าวจวงดูถูกบ้านเรา! ฉันจะทำให้พวกเขาไม่สามารถดูถูกครอบครัวของฉันได้อีก! ดงซูบินเปิดประตูก่อนจะเดินลงบันไดลงไป "ผมอยากจะแนะนำคนๆหนึ่งให้รู้จักกับแม่ เขาคือหยางชู บุคคลนี้เขาขับรถบีเอ็มดัมเบิ้ลยู มีบ้านพักตากอากาศในเป่ยเหอ แม่คิดว่าหยางจ่าวจวนจะตกใจไหมถ้ารู้ว่าเรามีของเหล่านี้ทั้งหมด ผมเดาว่าเธอคงไม่คาดคิดว่าเราจะมีเงินมากมายขนาดนี้”

ลวนเสี่ยวปิงหัวเราะ "เราก็แค่พวกบ้านนอก "

หลังจากออกจากอพาร์ทเม้นท์ แน่นอนว่ารถคาเยนไม่ได้อยู่ที่นั้นเพราะเขาให้โจวหยินหยูยืมรถใช้อยา และรถเบนซ์ของฉูหยวนเองเธอก็ขับรถกลับไปแล้ว

ดงซูบินจึงเรียกรถแท็กซี่. หลังจากนั้นรถแท๊กซี่ก็จอดรับพวกเขา

ดงซูบินเปิดประตู ให้แม่ขึ้นไปก่อนแล้วเขาก็นั่งข้างหน้า

ลวนเสี่ยวปิงถามว่า: "ซูบินเราจะไปไหนกัน?" "

"หวังฝูเจา! ไปซื้อเสื้อผ้าให้แม่! "

นี้มันเกือบสองทุ่มแล้วนะ

ถนนคนเดินหวังฝูเจา

ลวนเสี่ยวปิงคิดว่าลูกชายของเธอต้องการพาตัวเองไปที่ห้างสรรพสินค้าเล็กแห่งหนึ่งใครจะคิดว่าดงซูบินไม่ได้พาเธอไปที่นั้นแต่กับพาเธอไปที่แฟล็กชิปสโตร์ของแบรนด์ชั้นนำระดับนานาชาติหลายแห่ง , สายตาของเธอมองสลับสายขวา

พนักงานต้อนรับทักทายเขาว่า "ยินดีต้อนรับ"

ดงซูบินหันกลับมาและพูดกับแม่ของเขา: "นี่คือกระเป๋าถือที่ดี แม่ชอบอันไหน"

ลวนเสี่ยวปิงกระซิบ: "มันดูค่อนข้างแพง ราคาเท่าไหร่?"

"น่าจะหลักหมื่นหยวน หลุยส์ วิตตองมันคือ แอลวี"

"หมื่น?" เมื่อลวนเสี่ยวปิงได้ยินเธอก็หันหลังและจากไป "อย่าเลย มันแพงเกินไป แม่ยังใช้ถุงผ้าราคาไม่ถึงสิบหยวนก็พอ

“มันไม่เหมือนกัน” ดงซูบินดึงแม่ของเขาไว้แล้วพูดว่า: “มาเถอะแม่เลือกมา วันนี้แม่จะต้องได้ของแต่งตัวให้พร้อม แม่ไม่อยากสอนบทเรียนให้กับหยางจ้าวจวงอย่างงั้นหรอ?” ลวนเสี่ยวปิงถึงกับนิ่งไปสักผัก

"ถ้าแม่ไม่พูดอะไร ผมจะเลือกให้แม่แล้วนะ"

"โอเค วันนี้แม่จะเชื่อลูก" ดูเหมือนลวนเสี่ยวปิงจะใจอ่อนขึ้นมาแล้ว

“ดีเลยวันนี้เป็นวันดีของแม่เลย”

ลวนเสี่ยวปิงยิ้ม: “แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแล้วอย่าทำแบบนี้อีกในครั้งหน้า” ดงซูบินทักทายพนักงานขาย “คุณแนะนำให้เราหน่อย”

พนักงานดูกระตือรือร้นมากเพราะเขาเห็นนาฬิกาที่ข้อมือของดงซูบินซึ่งเป็น  ปาเต๊ะฟินลิปมูลค่าสองล้านหยวนในมือของ ดงซูบินเขารู้ว่าจะต้องเป็นผู้ซื้อเขาจึงพาพวกเขาไปรอบ ๆ แนะนำทีละชิ้น ดงซูบินมองดูนาฬิกาบ่อยๆ ด้วยความเร่งรีบเล็กน้อย ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ดูอะไรอย่างระมัดระวังและไม่ได้ถามราคาทีละอย่างเลย ในที่สุด สายตาของเขาก็เหลือบไปที่กระเป๋าถือสีแดงสด และเขาก็ ไม่รู้ว่าเป็นหนังอะไร

“แม่ครับ เป็นไงบ้างครับ”

ลวนเสี่ยวมองดู“”มันจะดูเด่นไปไหม?W

“มันออกจะสวย” "

ดูเหมือนมันจะราคาแปดหมื่นหยวนแต่มันไมได้ทำให้ดงซูบินกังวลเลย และพาแม่ของเขาไปที่ร้านค้าแบรนด์แถวหน้าถัดไป ตอน

เวลาสามทุ่ม

ดงซูบินและ ลวนเสี่ยวปิง หลังจากออกจากร้าน ตอนนี้พวกเขาได้กระเป๋ามา 7-8 ใบแล้ว นั้นร่วมถึงกระโปรง เสื้อผ้า กระเป๋า รองเท้า และสร้อยคออัญมณี อย่างไรก็ตามดงซูบินซื้อทุกสิ่งที่ทำให้แม่ของเขาดูดีขึ้นแน่นอนว่าเงินจำนวนนี้ไม่ได้ทำให้ดงซูบินลำบากใจแต่อย่างใด กระเป๋าใบใหญ่และใบเล็กที่ดูไม่เกะกะเหล่านี้มีราคามากกว่าหนึ่งล้านหยวน และไม่น้อยกว่าหนึ่งล้านห้าแสนหยวน เสื้อผ้าและเครื่องประดับของแบรนด์ชั้นนำคือ ราคากระเป๋าหนังแพงกว่ามาก และเสื้อผ้าก็ราคาหลายแสน

ทันทีที่เขาออกไปลวนเสี่ยวปิงรู้สึกเสียใจกับมัน "ซูบินมันแพงเกินไป นี่มัน..."

"ไม่แพงเลย แต่งสวยได้ คุ้มทุกเม็ด! “

แม่ก็อายุห้าสิบแล้ว สวยอะไรอย่างนี้“”

เกิดอะไรขึ้นกับอายุห้าสิบปี?“แม่ยังดูดี แม่ยังไม่ได้แต่งหน้าและผมของแม่เลย ...” เราเดินมาสักพักแล้ว เสื้อผ้าก็ซื้อหมดแแล้ว ไปร้านเสริมสวยกันเถอะ"

ใกล้ๆเมืองทางเหนือ

ดงซูบินและลวนเสี่ยวปิง เดินเข้าไปในศูนย์ความงามที่ตกแต่งอย่างหรูหรา

พนักงานรีบรุดไปข้างหน้าและพูดว่า "สวัสดี ทางเรายินดีต้อนรับ"

ลวนเสี่ยวปิงรู้สึกว่าดงซูบินจะใช้เงินมากเกินไปในวันนี้ และเธอก็ไม่อยากใช้เงินอีกเลย เธอเองก็อยากจะกลับแล้ว แต่ดงซูบิน ปฏิเสธที่จะตกลงและกดดันแม่ของเขา พูดกับพนักงานว่า: "ผมอยากให้คุณแต่งสวยให้กับแม่ของผมหน่อย คุณมีรายการอะไรบ้างที่นี่"

"เอาล่ะได้โปรด รอสักครู่"

ไม่นานพนักงานที่ก็นำรายการมามอบให้ฉัน พวกเขาแนะนำซ้ำแล้วซ้ำอีก

ดงซูบินไม่ค่อยเข้าใจจริง ๆ ว่า "ที่นี่ปิดกี่โมง"

หญิงสาวยิ้มและพูดว่า "เราเปิดตลอด 24 ชั่วโมง"

"ดีมาก"ดงซูบินเดินกลับมาสัมผัสผมของแม่และพูดว่า "ขั้นแรกย้อมผมให้ของผมก่อนและก็ช่วยดำเนินการทุกรายการที่จะทำให้แม่ของผมสวยขึ้นได้เลย "

ลวนเสี่ยวปิงยิ้มอย่างขมขื่น: 'ซูบินนี้มันจะเยอะไปแล้ว และนี้ก็ดึกมาแลว'. "

ดงซูบินกล่าวว่า" ไม่ วันนี้เราจะนอนที่นี้ ผมจะให้พวกเขาจัดการแต่องค์ทรงเครื่องให้แม่ใหม่ทั้งหมด“

เมื่อพนักงานสาวเห็นดงซูบินสั่งการดูแลความงาม 60,000 ถึง 70,000 หยวน เธอยิ้มทันที เมื่อดงซูบินไปจ่ายเงิน พนักงานสาวพูดกับลวนเสี่ยวปิงว่า “คุณนาย ลูกชายของคุณใจดีกับคุณมาก” "

" อา. “เมื่อเขาพูดถึงลูกชายของเธอ ลวนเสี่ยวปิงก็ภูมิใจเล็กน้อย” เขากตัญญูตั้งแต่ยังเด็ก "

“ฉันก็คิดเช่นนั้น” สายตาของพนักงานสาวคนนั้นอิจฉานิดหน่อย“คุณโชคดีมาก”

“เรียบร้อยแล้วครับแม่”ดงซูบินที่จ่ายเงินเสร็จแล้ว กลับมาเอาแขนโอบไหล่แม่แล้วพูดว่า “ไป ไปทำผมกันก่อน แล้วรอพรุ่งนี้พวกเขาจะได้เห็นว่าแม่ของผมสวยแค่ไหน! เราจะทำให้คนพวกนั้นหัวใจวายกันไปเลย”