EP 546 หนังสือพิมพ์รายวัน!

EP 546 หนังสือพิมพ์รายวัน!

By loop

ในช่วงเช้า.

สำนักงานเขต ณห้องสำนักเลขา.

ประตูถูกเคาะเปิดครั้งแล้วครั้งเล่า และโจวหยินเซียวและ ฉูหยินเซียวก็เข้ามาสอบถามเกี่ยวกับสถานการณ์

พวกเขาได้ยินมาว่าทางเขตดูเหมือนจะลงโทษ เลขาธิการซูบิน  แม้จะรู้ดีว่าดงซูบินไม่ผิด และทางมณฑลก็เข้าใจเรื่องนี้แล้ว ดังนั้นการลงโทษจะไม่หนักเกินไป อาจเป็นการตักเตือนด้วยวาจาและไม่มีการบันทึกประวัติ . , มันอาจไม่ใช้โทษใหญ่อะไร แต่มันก็สร้างความไม่พอใจให้กับดงซูบินอยู่มาก หากการลงโทษเกิดขึ้นจริงๆ มันก็อาจแสดงว่าทางมณฑลยอมรับเรื่องกล่าวหานี้ จากที่สำนักข่าวหนานกิงกล่าวลงไป ? เท่ากับบอกทุกคนว่าสิ่งนี้เกิดขึ้นเป็นเพราะสำนักงานเขตกวางหมิง ไม่ใช่หรือ?

“ผู้อำนวยการ เรื่องนั้น...” โจวหยินหยูหยูกล่าว

"ฉันได้ไตร่ตรองแล้ว" ฉูหยินเซียวกล่าวด้วยดวงตาที่เคร่งขรึม: "แต่คำตอบในเขตนั้นไม่ชัดเจน"

หวังหยูรินก็มาด้วยใบหน้าของเธอดูโกรธมาก "คนของเราถูกทร้าย แล้วทำไมถึงต้องลงโทษพวกเรา ท่านแลขาธิการ!ฉันจะไปที่มณฑลทันที!"

หัวใจของดงซูบินดูอุ่นใจขึ้นและโบกมือของเขา "กลับไปทำงานเถอะเรื่องนี้ฉันจัดการเอง"

"แต่" หวังหยูหรินต้องการ ขอความช่วยเหลือจากลุงของเธอ

ดงซูบินเข้าใจความปราณนาดีของเธอ แต่เขาไม่ต้องการคำช่วยเหลือนั้น เขาโบกมือให้ทุกคนกลับไป? เมื่อพิจารณาจากข้อเสนอแนะของเฉาซูเผิง หวังอันชิแทบไม่มีความรักต่อเขาเลย บางทีเหตุการณ์นี้อาจเกิดจาก หวังอันอันชิลุงของเธอและหัวหน้าองค์กรซูชินหลง  เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเป็นเพราะเขาไม่ความสัมพันธ์กับผู้นำ ถ้าดงซูบินติดต่อกับหัวหน้าเขตจริงๆ และพูดด้วยเหตุผล จะไม่มีใครมายุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ แต่แล้วตอนนี้ล่ะ? ทันทีที่สำนักข่าวหนางหมิงออกข่าว แม้ว่า ดงซูบินจะมีเหตุผลก็ตาม แต่มันก็ไม่ได้รับความสนใจ และเขาทำให้คนจำนวนมากขุ่นเคือง ดูเหมือนว่ามีผู้นำในเขตนี้ที่ต้องการจะย้ายดงซูบินให้ได้

ต้องการย้ายฉัน?

เอาเลย!

เกรงว่าเรื่องนี้จะไม่สำเร็จง่ายๆ! ?

ดงซูบินดึงความโมโหของเขากลับเข้ามาในหัวใจของเขาและจู่ ๆ ก็กลายเป็นแรงบันดาลใจ เกิดอะไรขึ้นกับหัวหน้าเขต? ฉันเห็นแล้วว่าใครจะทำอะไรฉันได้!

ต้องบอกว่าดงซูบินเป็นสิ่งมีชีวิตที่แตกต่างกันมากในระบบ เมื่อเขาพบกับผู้นำที่สร้างปัญหาให้ตัวเอง สิ่งแรกที่เขาคิดคือไม่เคยจะคลายความสัมพันธ์กับผู้นำได้อย่างไร ไม่เคยจะปราบความนุ่มนวลได้อย่างไร แต่ สิ่งแรกที่คิดเสมอ การต่อสู้กับผู้นำนั้นคือคนที่ไม่กลัววันนี้และปราบ? ทุกข์ทรมาน? สองคำนี้ไม่มีในพจนานุกรมของดงซูบินเลย!

ตอนนี้ดงซูบินได้เห็นความคิดของเผิงกุนเช่นกัน แน่นอนว่าผู้นำมณฑลไม่ได้เป็นมิตรกับเขา แม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในฝ่ายเดียวกันจะไม่มีใครมีความคิดที่รอบคอบของตัวเองเผิงกุนยั่วยุเมื่อวานนี้คณะกรรมการเพื่อ การตรวจสอบวินัยได้เข้าหาเขาแล้วและเขาอาจถูกลงโทษ จากทัศนคติของเลขาธิการคณะกรรมการตรวจสอบวินัย ดงซูบินเห็นว่าหวู่เหลียงและเลขานุการหวู่ ไม่มีความรู้สึกที่ดีต่อเผิงกุนดังนั้น เผิงกุนจึงอาจถาม ซูฉินหลงเพื่อขอความช่วยเหลือ ฉันพบสำนักงานข่าวหนานกิงและขอให้พวกเขาเผยแพร่รายงานนี้ มีวัตถุประสงค์เพื่อสร้างปัญหาให้กับ ดงซูบินเพื่อให้ความสนใจทั้งหมดถูกส่งไปยังสำนักงานเขตกวางหมิง เพื่อจัดการกับการทุบตีเพื่อให้เผิงกุนอาจ มีโอกาสหลบเลี่ยงโทษ..     สถานการณ์เฉพาะดงซูบินยังไม่ชัดเจนเกี่ยวกับความคิดของเผิงกุนและผู้นำที่เกี่ยวข้อง แต่เขาไม่เข้าใจ แต่เขาเดาว่ามันควรจะเป็นเช่นนี้     ใช้หนังสือพิมพ์ทำเอะอะกับฉัน?     แค่คุณ เผิงกุนรู้จักคน! ฉันไม่รู้เหรอ?     ดงซูบินเปิดโทรศัพท์มือถือของเขาทันที พลิกเบอร์โทรศัพท์ แล้วโทรหาซูเจีย "สวัสดี พี่สาวยุ่งอยู่ไหม"

"ฉันเพิ่งเขียนต้นฉบับเสร็จ ไม่ค่อยว่างเลย ฮิฮิ"    "พอดีว่าวันนี้คุณได้เห็นข่าวของสำนักงานข่าวหนานกิงไหม "     หนานกิง? ไม่ หนังสือพิมพ์นั่นดูเหมือนจะเป็นสำนักงพิมพ์เล็กๆใช่ไหม  ไม่ค่อยโด่งดังเท่าไร" ซูเจียทำงานอยู่ที่สำนักข่าวเฟิงรายวัน หัวหน้ากองบรรณาธิการข่าวอยู่ภายใต้สังกัด กรมประชาสัมพันธ์ คณะกรรมการพรรคการเมือง การเมืองค่อนข้างรุนแรง สำหรับหนังสือพิมพ์รายใหญ่แบบนี้ในเมืองนี้ ย่อมไม่ดูหนังสือพิมพ์เล็ก ๆ ใน เขตหนานฉาง พวกเขาสั่งหนังสือพิมพ์ประจำจังหวัด หรือ สำนักพิมพ์เพื่อประชาชน"...เกิดอะไรขึ้นกับสำนักพิมพ์หนางฉาง?"

ดงซูบินบอกเธอสั้น ๆ ว่าเกิดอะไรขึ้น

หลังจากฟัง ซูเจียก็ขมวดคิ้ว "ขยะแบบนี้ไม่สมควรจะทำงานสื่อ!"

"มีคนอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้เพื่อจะจัดการกับผม!"

"มณฑลยู่ที่ไหน" ซูเจียถาม: "ปฏิกิริยาเป็นอย่างไร ของหัวหน้าเขตของนาย?”

“พวกเขาไม่ได้สนใจเรื่องนั้นเลย ทั้งทีได้รับเหตุผลจากผมไปแล้ว แต่กลับยังเห็นดีเห็นงามกับสำนักข่าวหนานกิง และ ยังสั่งลงโทษผมทั้งๆที่รู้อยู่แล้วว่าไม่ใช่ความผิดของผม”

ซูเจียตบหน้าผาก "อย่าบอกนะว่านายมีปัญหากับพวกผู้นำเหล่านั้น?"

ดงซูบินหัวเราะแห้งๆ: "พี่สาวรู้จักผมดีจริงๆ ผมสนใจแต่เรื่องงานเท่านั้น ปัญหาคือผมเองก็ไม่ได้มีความสัมพันธ์ที่ดีเท่าไร"

แน่นอนว่าซูเจียรู้จักอารมณ์ของดงซูบิน เธอรู้ว่าไม่ใช่ว่าเขาไม่รู้ว่าจะมีส่วนร่วมกับผู้นำอย่างไร แต่เขา ไม่อยากทำ ก็เพราะว่าหัวหน้าไม่ถูกใจเขา ซูเจียคิดจะสั่งสอนดงซูบินที่เป็นญาติกับเธอ ตรงกันข้าม บางครั้งเธอรู้สึกว่าของดงซูบินอารมณ์ร้ายมันกินใจเธอมาก กล้าสู้ กล้าฆ่า กล้าพูด ไม่กลัวคนด่า และคนที่ใช้ชีวิตแบบชิคๆ เกเร ก็สามารถขึ้นสู่ตำแหน่งปัจจุบันได้ทีละขั้น จากมุมมองบางมุม นี่เหมาะแกการเป็นผู้นำอย่างแท้จริง

“พี่สาว คิดว่ามันง่ายไหมที่จะจัดการ?”

ซูเจียพูดโดยไม่คิด “ตกลงปล่อยให้เป็นหน้าที่ของฉัน ตอนนี้น่าจะสายเกินไปแล้ว”

“ขอบคุณมาก”

“เราจะทำอย่างไรดี? พวกเขากำลังกลั่นแกล้งครอบครัวของเรา!”

หลังจากการต่อสู้นับไม่ถ้วนดงซูบินได้สะสมประสบการณ์มากมายในพื้นที่นี้ เขาอาจปิดกั้นประตูของสำนักข่าวหนางกิงในตอนนี้ แต่ตอนนี้ เขายังเรียนรู้ที่จะใช้ประโยชน์จากมัน

หลังจากวางสายแล้วดงซูบินก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาบนโต๊ะแล้วโทรไปที่พรรคและหน่วยงานของรัฐ " ผู้อำนวยการโจวฉัน.."

"ท่านเลขาธิการ คุณต้องการสั่งอะไร" โจวหยินหยูกำลังรอคำสั่ง

ดงซูบินมองดูนาฬิกาของเขา "สำนักข่าวของเมืองน่าจะจัดการเรื่องนี้ให้กับเรา"

โจวหยินหยู พูดอย่างสงสัย: "หนังสือพิมพ์เช้าของเมืองและหนังสือพิมพ์รายวันมันออกมาแล้ว ข่าวเช้าก็เพิ่งมาถึงและหนังสือพิมพ์รายวันกำลังจะเป็น ในตอนบ่าย คุณล่ะ ฉันจะส่งหนังสือพิมพ์เช้าให้คุณหรือไม่ "

ไม่ สำนักข่าวรายวันจะออกมาในตอนบ่ายและมอบสำเนาให้ฉัน"

"โอเค ฉันเข้าใจ" โจวหยินหยูไม่เข้าใจเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว ที่งานเลี้ยง เกิดอะไรขึ้นกับสำนักข่าวหลายวัน?

หนึ่งชั่วโมง...

สามชั่วโมง...

ห้าชั่วโมง...

ข่าวที่ว่าเลขาธิการซูบินจะถูกลงโทษในเขตนี้กำลังแพร่กระจายไปเร็วขึ้นเรื่อยๆ ข่าวลือดังกล่าวดังไกลไปเรื่อยๆ ตัวอย่างเช่น การเปลี่ยนแปลงบางอย่างในเจ้าหน้าที่ที่ได้ยินข่าวลือ . มันเป็นสัญญาณ ทุกคนในสำนักงานเขตกวางหมิงโกรธมาก และพวกเขาไม่รู้ว่าพวกเขาด่าว่าสำนักข่าวหนานกิงมากมาย

แต่เมื่อหลายคนคิดว่าดงซูบินจะต้องถูกจัดการแน่  ก็มีหนังสือพิมพ์รายวันของเมืองก็ถูกตีพิมพ์ออกมาถึงเรื่องนี้เช่นกัน .