ตอนที่ 245 ผู้ฝึกฝนที่แท้จริง

ตอนที่ 245 ผู้ฝึกฝนที่แท้จริง

ร่างที่หมดสติของผู้อาวุโสเฉิงที่ร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ทำให้ทุกคนที่หอคอยปลาคาร์ปสะดุ้งด้วยความตกใจ

"ผู้อาวุโสเฉิง! เกิดอะไรขึ้นกับเจ้า?!" ผู้อาวุโสซวนรีบไปตรวจชีพจรของเขาเพื่อให้แน่ใจว่าเขายังไม่ตายจริงๆ

หลังจากยืนยันว่าผู้อาวุโสเฉิงยังมีชีวิตผู้อาวุโสซวนก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก

"เกิดอะไรขึ้น เจ้าสำนักหลงอยู่ที่ไหน" ปรมาจารย์นิกายคนอื่น ๆ ที่นั่นสงสัยตั้งแต่ผู้อาวุโสเฉิงเห็นตามหลงอี้จุน

และราวกับว่าคำพูดของพวกเขาเรียกปีศาจออกมา หลงอี้จุนกำลังเดินมาที่จุดเกิดเหตุ แต่มีบางอย่างที่แตกต่างกับเขาเมื่อเทียบกับตอนที่เขาจากไป

เมื่อปรมาจารย์นิกายและสาวกคนอื่น ๆ ที่นั่นเห็นความโกรธเกรี้ยวบนใบหน้าของ    หลงอี้จุนราวกับมีใครฆ่าบุพการีของเขาร่างกายเขาสั่นเทาไปด้วยเพลิงโทสะ

“ท่านอาจารย์! มีอะไรเหรอ ใครทำให้ท่านโกรธได้ถึงเพียงนี้?” ผู้อาวุโสซวนเข้าหา  หลงอี้จุนอย่างรวดเร็ว

"ฮึ่ม! งั้นฟังนี่!"

หลงอี้จุนอธิบายสถานการณ์ให้ ผู้อาวุโสซวนฟังอย่างรวดเร็วโดยไม่ให้คนอื่นได้ยิน

“ผู้อาวุโสเฉิงทำอะไรลงไป?!”

ผู้อาวุโสซวนส่ายหัวด้วยความเสียใจ ความสงสารและความกังวลทั้งหมดที่เขามีต่อผู้อาวุโสเฉิงหายไปในเวลาไม่ถึงวินาทีหลังจากที่ได้รู้สิ่งที่ผู้อาวุโสเฉิงทำกับหยวน

“ผู้อาวุโสไป๋!” จู่ๆ หลงอี้จุนก็เรียกหาไป๋หลิง อาจารย์ใหญ่แห่งโถงพิพาท

"ขอรับ." ผู้อาวุโสไป๋(ผู้อาวุโสไป๋กับผู้อาวุโสไบ๋เป็นคนเดียวกัน)โผล่มาข้างๆทันที

"โยนผู้อาวุโสเฉิงเข้าไปในห้องขังจนกว่าเราจะเสร็จธุระ! ข้าจะจัดการกับเขาในภายหลัง!" หลงอี้จุนพูดด้วยโทนเสียงที่หนักแน่น

"ครับอาจารย์" ผู้อาวุโสไป๋ไม่ได้ถามหลงอี้จุนและรีบไปหิ้วปีกผู้อาวุโสเฉิงทันทีก่อนจะพาเขาออกไป ท่ามกลางสายตาที่งุนงงของผู้คนบริเวณนั้น

"ข้าขอโทษสำหรับการรบกวนเล็กน้อย แขกรับเชิญและสาวกโปรดทำราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและเชิญชมผู้กล้าที่หอคอยต่อได้เลย " หลงอี้จุนพูดกับผู้คนที่นั่นด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาก่อนที่จะเดินกลับไปที่ที่นั่งของเขาเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น ทำให้ผู้คนตกใจมากขึ้นไปอีก

'มันเกิดอะไรขึ้น?! ผู้อาวุโสของนิกายนั้นเป็นใครและเขาทำอะไรที่ทำให้อาจารย์หลงโกรธมากขนาดนี้! '

'ราวกับว่าข้าสามารถลืมฉากนั้นได้เพียงเพราะเจ้าบอกข้า! ข้าคงไม่มีวันลืมใบหน้าของ ผู้นำนิกายหลง ไปตลอดชีวิต!’

แม้ว่าผู้คนที่นั่นจะสงสัยอย่างมากเกี่ยวกับสถานการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้น แต่ก็ไม่มีใครกล้าที่จะนำหัวข้อนี้ขึ้นมาหลังจากที่ได้เห็นท่าทางที่น่ากลัวของ หลงอี้จุนในตอนนี้ แม้แต่ผู้อาวุโสของนิกายอื่นๆก็ยังไม่มีใครกล้าถาม

ในทางกลับกัน หลงอี้จุนด่าในใจว่า 'เชี่ย! เหตุใดจึงมีผู้คนมากมายพยายามทำให้ศิษย์หยวนขุ่นเคือง?! ไอ้พวกนี้อยากให้เขาออกจากนิกายเรามากรึไงนะ! หากข้าต้องไล่ผู้อาวุโสทุกนิกายออกไปเพื่อให้ศิษย์หยวนปลอดภัยจนถึงการแข่งขันอาณาจักรลี้ลับข้าจะทำมันอย่างบ้าคลั่ง!”

“ท่านอาจารย์ ผู้อาวุโสเฉิงทำผิดก็จริง แต่ท่านก็ควรสงบสติอารมณ์ด้วยเช่นกัน” ผู้อาวุโสซวนก็พูดกับเขา “อย่าลืมว่าศิษย์หยวนปรารถนาที่จะสัมผัสชีวิตนิกายในฐานะสาวกธรรมดาและสำหรับสาวกปกติพวกเขาต้องเจอกับความไม่ยุติธรรมแบบนี้ทุกวัน”

หลงอี้จุนค่อนข้างพูดไม่ออกหลังจากได้ยินคำพูดของผู้อาวุโสซวนเขามองข้ามเรื่องแบบนี้ไปได้อย่างไร? หากพวกเขายังคงปกป้องหยวนจากสถานการณ์ที่ไม่เป็นธรรมเหล่านี้ เขาจะไม่มีวันได้พบกับชีวิตในฐานะศิษย์ชั้นนอกธรรมดาๆและเขาจะไม่เข้าใจว่าคนพวกนั้นต่อสู้และ  ดิ้นรนเพื่ออะไรกันแน่

ดังนั้นเว้นแต่มันจะคุกคามชีวิตของหยวนพวกเขาก็ไม่ควรสอดมือเข้าไปยุ่งและปล่อยให้เขาจัดการกับปัญหาด้วยตัวเอง แน่นอนว่าเมื่อหยวนจัดการกับสถานการณ์แล้วพวกเขาจะลงโทษผู้กระทำผิดในภายหลัง

“ขอบคุณสำหรับคำเตือนผู้อาวุโสซวนข้าเกือบจะลืมประสงค์ของเขาที่ทำให้เขาอยากเข้าร่วมวิหารแก่นมังกรตั้งแต่แรกเสียแล้ว” หลงอี้จุนถอนหายใจ

ในขณะนี้ชั้น 89 จากหอคอยเปล่งแสงสีทองเป็นสัญญาณว่าใครก็ตามที่ท้าทายหอคอยนี้กำลังขึ้นไปที่ชั้น 90 เรียบร้อยแล้ว

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ดูนี่สิอาจารย์หลงนั่นเป็นเพียงผู้ท้าชิงคนที่สองของเราและเขาก็สามารถปีนขึ้นไปจนถึงชั้น 90 ได้แล้ว! แบบนี้จะมีคนเอาชนะทั้ง 100 ชั้นก็คงไม่ใช่เรื่องยากอะไร! " หนึ่งในแขกรับเชิญอาจารย์ใหญ่หัวเราะออกมาดัง ๆ

"หืมชั้น 90 เหรอไม่เลวสำหรับคนที่น่าจะเป็นศิษย์ที่ดีที่สุดของนิกายของเจ้า" หลงอี้จุนตอบกลับด้วยท่าทางสบาย ๆ ราวกับว่าเขาไม่ได้กังวลแม้แต่น้อย

"ฮึ่ม! อยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ ข้าแทบรอไม่ไหวที่จะเห็นความสิ้นหวังบนใบหน้าของเจ้าเมื่อเจ้าต้องมอบกระบี่สังหารมังกรให้แก่ข้า!"

หลงอี้จุนยิ้มเยาะในคำพูดดังกล่าวและกล่าวว่า "ใช่ ข้าก็รอไม่ได้เช่นกัน"

ในขณะเดียวกันหลังจากเอาชนะหวูเหลาฮู หยวนก็กลับไปที่ห้องของเขาและนอนลงบนเตียง จ้องมองไปที่ที่ว่างเปล่าบนเพดานห้อง มองด้วยความงุนงงบนใบหน้าของเขา

“มันยากกว่าที่ข้าคาดหวังไว้มาก” หยวนถอนหายใจออกมาดัง ๆ

"พี่หยวนสิ่งที่ทำในวันนี้ก็แค่ทำตัวเหมือนผู้ฝึกฝนที่แท้จริง เท่านั้นเอง" เสี่ยวฮัวพูดกับเขา

"ผู้ฝึกฝนตัวจริงตัวปลอม มันต่างกันยังไงหรอ?"

"ผู้ฝึกฝนที่แท้จริงจะไม่ปล่อยให้สิ่งใดมาขวางเส้นทางของพวกเขา พวกเขาจะเดินตรงไปไม่ว่าสิ่งใดขวางทางอยู่ก็ตามหากภูเขาขวางเส้นทางของเจ้า เจ้าจงทำลายภูเขานั้น หากมหาสมุทรขวางเส้นทางของเจ้า เจ้าจงแยกมหาสมุทรนั้นออก หากผู้ฝึกฝนอีกคนหนึ่งขวางเส้นทางของเจ้าเจ้าเหยียบย่ำผู้ฝึกฝนคนนั้น นั่นเป็นวิธีที่ผู้ฝึกฝนที่ประสบความสำเร็จและทรงพลังที่สุดในโลกนี้จึงถูกเรียกว่า 'ผู้ฝึกฝนตัวจริง' เสี่ยวฮัวอธิบายให้เขาฟัง

“นั่น ... ดูจะรุนแรงและไม่มีเหตุผล ... ข้าไม่รู้ว่า ข้าอยากจะกลายเป็นคนแบบนั้นหรือเปล่า” หยวนถอนหายใจ

“ไม่ต้องห่วงพี่หยวนสามารถเป็นผู้ฝึกฝนที่แท้จริงได้ หรือแม้ว่าจะไม่ต้องการเป็น ก็แค่ต้องแกล้งปลอมให้เหมือนและหวังว่าคนอื่นจะเชื่อก็เท่านั้น ...”

"อืมม ... " เมื่อได้ยินคำพูดของเสี่ยวฮัวหยวนก็นิ่งเงียบเพื่อไตร่ตรองอีกครั้ง

.......................