ตอนที่ 240: การแข่งขันอย่างเป็นทางการ

ตอนที่ 240: การแข่งขันอย่างเป็นทางการ

หลังจากได้ยินเสียงเคาะประตูหยวนก็เดินลงไปชั้นล่างเพื่อดูว่าใครมาเคาะประตู

เมื่อเห็นชายวัยกลางคนยืนอยู่ต่อหน้าเขาหยวนจึงถามว่า "ขอโทษนะ แต่การแข่งขันอย่างเป็นทางการที่ว่านี่หมายความว่าอย่างไร ข้าจำไม่ได้ว่าสมัครการแข่งขันใดไว้ ๆ "

ผู้อาวุโสของนิกายที่ยืนอยู่ข้างนอกดึงสมุดบันทึกออกมาและชี้ไปที่ชื่อของเขาที่เขียนอยู่บนหน้ากระดาษหนึ่งหน้า "นี่เจ้าไม่ใช่หรือ"

หยวนมองไปที่สมุดบันทึก

"ศิษย์ชั้นนอกหยวนกับศิษย์ชั้นนอกหวูเหลาฮู"

"นั่นคือชื่อของข้าจริงๆ แต่ข้าจำไม่ได้ว่ายอมรับการแข่งขันใด ๆ " หยวนรู้สึกงุนงงที่เห็นชื่อของศิษย์ไร้เหตุผลคนนั้นอยู่ถัดจากชื่อของเขา

และเขาก็สงสัยว่า 'เขารู้ชื่อข้าได้ยังไง? ข้าจำไม่เห็นได้ว่าข้าบอกชื่อกับเขา! '

เมื่อใดก็ตามที่สาวกท้าทายสาวกคนอื่นแข่งขันอย่างเป็นทางการ นั่นคือการประลองที่หมายถึงชีวิต ไม่ว่าคำท้านั้นจะถูกยอมรับหรือไม่ก็ตามชื่อของพวกเขาจะถูกบันทึกไว้ในใบหยกที่ โถงพิพากษา นั่นเป็นเหตุว่าทำไมพวกเขาถึงรู้ชื่อของหยวน

"ข้าไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเจ้าศิษย์หยวน แต่มันเป็นการแข่งขันอย่างเป็นทางการและถ้าเจ้าไม่เข้าร่วมในวันพรุ่งนี้เจ้าจะถูกลงโทษตามกฎของนิกาย" ผู้อาวุโสของนิกายกล่าว

"ไม่มีทางยกเลิกการแข่งขันเหรอ" หยวนถามในขณะที่เขาไม่รู้สึกอยากต่อสู้โดยไร้ซึ่งเหตุผล

ผู้อาวุโสของนิกายส่ายหัวและกล่าวว่า "หลังจากที่ชื่อของเจ้าถูกเขียนลงในสมุดบันทึกและประทับตราผู้อาวุโสของนิกายแล้ว เจ้าต้องเข้าร่วมการต่อสู้ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น มีทางเดียวทั้งเจ้าและหวูเหวาฮูต้องประสงค์จะยกเลิกการประลองทั้งคู่”

'ฮ่าฮ่า ... เจ้านั่นคงจะยอมง่ายๆหรอก' หยวนถอนหายใจในใจ

ทันใดนั้นเสียงของเสี่ยวฮัวก็ดังก้องอยู่ในหัวของเขา“พี่หยวนเพียงยอมรับความท้าทายและต่อสู้กับเขา ศิษย์คนนั้นเป็นคนประเภทที่ไม่ยอมแพ้จนกว่าจะได้รับจุดจบที่ขมขื่น ดังนั้นจึงเป็นการดีกว่าที่จะให้สิ่งที่เขาต้องการ”

'ข้าไม่มีทางเลือกแล้วสินะ ... '

หยวนพยักหน้า“เข้าใจแล้ว พรุ่งนี้ข้าจะไป”

"ดี การแข่งขันจะเริ่มขึ้นที่ยอดเขาพระอาทิตย์ขึ้น ในเช้าวันพรุ่งนี้" ผู้อาวุโสนิกายกล่าวกับเขาก่อนที่จะออกไป

หลังจากกลับไปที่ห้องของเขาเสี่ยวฮัวก็ปรากฏตัวขึ้นและพูดว่า "พี่หยวนจะมีบางครั้งที่เจ้าต้องก้าวขึ้นไปบนเวทีและต่อสู้ แม้ว่าจะไม่มีเหตุผลที่ดีก็ตาม นั่นเป็นกฎของโลกแห่งการฝึกฝนแห่งนี้ ต้องสู้ สู้ แล้วก็สู้ จนกว่าจะไม่มีใครต้องการสู้กับพี่อีก“ เสี่ยวฮัวพูดด้วยหน้าตาขึงขัง”การไม่ยอมรับเหมือนกับการดูถูกคู่ต่อสู้ในอีกนัยหนึ่ง”

“อืม…” หยวนนอนลงบนเตียงและจ้องมองไปที่เพดานที่ว่างเปล่าด้วยสีหน้างุนงง

"ขอบคุณเสี่ยวฮัว ข้าขอคิดสักหน่อยว่าพรุ่งนี้จะต้องทำอะไร" หยวนพยักหน้า

“พรุ่งนี้เช้าเจอกันเสี่ยวฮัว ข้าเข้ามาเพื่อพูดคุยกับเฟิงเฟิง และหมดธุระแล้ว”

“โอเค ราตรีสวัสดิ์พี่หยวน”

หลังจากที่เสี่ยวฮัวกลับไปที่สร้อยคอหยวนก็ออกจากระบบและทำการฝึกฝนจนถึงเช้า

“อรุณสวัสดิ์ค่ะ หยวน” เหมยซิ่วเข้ามาในห้องของเขาตั้งแต่เช้าตรู่พร้อมกับเตรียมอาหารเช้า

"สวัสดีตอนเช้า เหมยซิ่ว"

ในเวลาต่อมาเหมยซิ่วเริ่มป้อนซุปให้หยวน

“ถูกปากไหมคะ?” เหมยซิ่ว ถาม

“ดี”

หลังอาหารเช้าหยวนกล่าวว่า "เหมยซิ่ว ข้ามีวิธีที่จะพาเจ้ามายังทวีปตะวันออกในอีกไม่กี่วันข้าจะแจ้งให้เจ้าทราบเมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อม"

"ข้าเข้าใจ."

หลังจากทำความสะอาดเช็ดตัวให้หยวน เหมยซิ่ว กล่าวว่า "นายหญิงน่าจะมาถึงที่นี่ภายในครึ่งชั่วโมง"

“ข้ามีบางอย่างที่ต้องจัดการใน คัลติเวชั่น ออนไลน์ ดังนั้นข้าจะไม่สามารถทักทายเธอได้เมื่อเธอมาถึง” หยวนกล่าว

"ข้าเข้าใจแล้ว ข้าจะแจ้งให้นายหญิงทราบ"

ในเวลาต่อมา หยวน ได้เข้าสู่ คัลติเวชั่น ออนไลน์ ในขณะที่ เหมยซิ่ว รอการมาถึงของ หยูรุ

เมื่อหยวนกลับไปที่ห้องของเขาในวิหารแก่นมังกร เขาก็ออกจากบ้านและเดินไปยังพื้นที่ซ้อมที่มีการแข่งขันระหว่างสาวกเกือบทุกวัน ทั้งการประลองแบบสบายๆ และการประลองแบบหมายชีวิต

ประมาณยี่สิบนาทีต่อมาหยวนมาถึงบริเวณนั้นและด้วยความประหลาดใจของเขามีฝูงชนจำนวนมากยืนรอบเวทีขนาดใหญ่อยู่

"ข้าได้ยินมาว่าคู่ต่อสู้ของ พยัคฆ์คลั่ง กลัวเกินกว่าจะมาปรากฏตัวเมื่อวานนี้?"

"ถูกต้องแล้ว เรารอมาทั้งวันและไอ้นั่นก็ไม่เคยปรากฏตัวเลย! ช่างเป็นคนขี้ขลาด!"

“แล้วเราจะรู้ได้อย่างไรว่า วันนี้เขาจะมาปรากฏตัว”

“ได้ยินว่าหนึ่งในผู้อาวุโสของนิกายได้พูดคุยกับเขาเมื่อคืนนี้และยืนยันว่าเขาจะปรากฏตัวในวันนี้”

"อย่างงั้นรึ…"

ในขณะที่เหล่าสาวกกำลังหัวเราะหยวนที่เขาไม่ได้ปรากฏตัวเมื่อวานนี้ ทันใดนั้นหยวนก็เดินเข้ามาบนเวทีที่มีคนสองคนอยู่บนนั้น - หวูเหลาฮูและผู้อาวุโสของนิกาย

"ดูสิว่าใครมา! ในที่สุดเจ้าก็ออกมาจากรูแล้วรึ!" หวูเหลาฮูหัวเราะออกมาดัง ๆ เมื่อเขาสังเกตเห็นร่างของ หยวน ที่กำลังเดินเข้ามา

เหล่าสาวกที่นั่นรีบหันไปมองใบหน้าอันหล่อเหลาของหยวนอย่างรวดเร็ว

หยวนยืนห่างจาก หวูเหลาฮูไปสองสามเมตร บนเวทีขนาดใหญ่ และเต็มไปด้วยเสียงเซ็งแส้จากผู้คนรอบๆ

"เจ้าอยู่ที่ไหนเมื่อวานนี้?" ผู้อาวุโสนิกายมองไปที่หยวนพร้อมกับขมวดคิ้ว

“ข้าไม่รู้ว่าข้ามีการแข่งขันเมื่อวานนี้เพราะข้าไม่เคยเห็นด้วยกับการที่จะต้องมาต่อสู้ไร้สาระกับเจ้าหมอนั่น” หยวนตอบด้วยน้ำเสียงที่สงบ

ผู้อาวุโสของนิกายตะคอกอย่างเย็นชากับคำพูดของเขาและกล่าวว่า "หยุดพล่าม เห็นได้ชัดว่านี่เป็นเรื่องส่วนตัวล้วนๆ เจ้ายังจะกล้าพูดว่าไม่เห็นด้วยอีกรึ"

หยวนขมวดคิ้วกับคำพูดของผู้อาวุโสนิกาย เขามีส่วนเกี่ยวข้องกับเรื่องอื้อฉาวนี้ด้วยงั้นหรือ?

...........................