CVO ตอนที่ 207: เล่นอย่างจริงจัง

ตอนที่ 207: เล่นอย่างจริงจัง

“สวรรค์ประทาน..... ชายผู้นี้เป็นใครกัน” ผู้อาวุโสจิ้งพึมพำด้วยเสียงงุนงงขณะที่เขาจ้องมองไปที่ร่างที่สวมหน้ากากหยกดำด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง

'หยวนคนนี้ ... เขาไม่ได้ใช้ความสามารถทั้งหมดตอนที่ดวลตัวต่อตัวกับเรางั้นหรือ ? เขา…ดูถูกข้าหรือเปล่า? ' ซ่งหลิงเอ๋อจ้องมองหยวน เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเอง

คิดไม่ถึงเลยว่าจะมีคนดูถูกเธอ - อาจารย์ประจำสำนัก สถาบันสอนดนตรีสวรรค์รู้สึกถึงความรู้สึกที่ไม่อาจพรรณนาได้ในใจของเธอหลังจากที่ได้รับบทเรียนแปลกใหม่ครั้งนี้

แน่นอนว่าหยวนไม่ได้ตั้งใจดูถูกซ่งหลิงเอ๋อในการดวลครั้งนั้น ซึ่งตอนนั้นหยวนไม่ได้รู้ภูมิหลังของเธอแม้แต่น้อยเขาจึงเล่นเพื่อสานสัมพันธไมตรีกับเธอก็เท่านั้นไม่ได้กะจะแข่งแบบเอาเป็นเอาตาย

แต่เมื่องอยู่ในสถานการณ์ที่บีบบังคับอย่างการแข่งขัน เขาจึงเข้าโหมด 'จริงจัง' โดยไม่รู้ตัว เขาเล่นจะเข้ด้วยความมุ่งมั่นและมีสมาธิใจจดใจจ่ออยู่กับจะเข้ตรงหน้า

ในขณะเดียวกันผู้ชมและผู้เข้าแข่งขันต่างก็จ้องมองหยวนด้วยความตกตะลึงและไม่เชื่อสายตาตัวเอง แม้ว่าผู้ชมส่วนใหญ่จะไม่เข้าใจสถานการณ์และการแสดงของหยวนในตอนนี้นั้นน่าทึ่งเพียงใด แต่พวกเขาก็รู้ดีว่านี่เป็นนี่เป็นเสียงที่ไพเราะที่สุดตั้งแต่เคยได้ยินมาและมันจะเป็นที่น่าจดจำไปตลอดชีวิตของพวกเขา

สำหรับผู้เข้าแข่งขันการแข่งขันคนอื่น ๆ พวกเขารู้สึกทึ่งกับการแสดงของ หยวน นอกจากนั้นเขายังมองเห็นภาพของดอกไม้แม้ว่าเวลาจะผ่านไปครู่หนึ่งแล้ว โน้ตสามตัวยังคงดังก้องอยู่ในหัวของพวกเขา

'หยวน ... เจ้า ... '

แม้แต่เฟยหยู่หยานก็จ้องมองหยวนด้วยสีหน้าแวววาวบนใบหน้าของเธอรู้สึกว่าหัวใจของเธอเต้นแรงในขณะนี้

หลังจากเงียบไปนานสองสามนาทีในที่สุดซ่งหลิงเอ๋อก็หายจากความงุนงงและเป็นครั้งแรกในการแข่งขันครั้งนี้ที่เธอให้คำตัดสินให้คะแนนมากกว่าคนอื่นๆ "สิบคะแนน"

อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้พูดอะไรอีก ไม่มีคำชมเชยไม่มีความคิดเห็น เหมือนเธอกำลังพูดไม่ออก

ผู้อาวุโส ซู และ ผู้อาวุโสจิ้ง ครู่ต่อมาพวกเขาก็ให้คำตัดสินของพวกเขาโดยไม่มีคำวิจารณ์ใดๆเช่นกัน

“สิบแต้ม…”

“สิบคะแนน…”

แม้จะเป็นคนแรกที่ได้คะแนนเต็ม แต่ฝูงชนก็ไม่ได้แปลกใจแต่อย่างใด จากเสียงที่พวกเขาได้รับฟัง

เมื่อถึงเวลาที่ผู้ชมส่วนใหญ่กลับมามีสติ กรรมการก็ได้ให้คำตัดสินเรียบร้อยแล้ว ถึงเวลาของทีมถัดไป

หลังจากทีมของหยวน ทีมถัดมาก็ได้แต่อ้ำๆอึ้งๆ ราวกับว่าพวกเขาลืมวิธีการเล่นจะเข้ไปเสียสนิท

"ศูนย์คะแนน"

"ศูนย์จากข้าเช่นกัน"

"ศูนย์."

ผู้ตัดสินทั้งสามให้คำตัดสินอย่างรวดเร็ว หลังจากครั้งแรกที่ได้คะแนนสมบูรณ์แบบของทีมก่อนหน้า และเช่นกันนี่เป็นครั้งแรกที่มีทีมได้คะแนนต่ำสุด

และนี่ไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว ทีมต่อไปและต่อไป ก็ เสียศูนย์เช่นเดียวกัน

สิ่งนี้ทำให้ผู้ชมงุนงงเป็นอย่างมากทำให้พวกเขาสงสัยว่าหยวนตั้งใจที่จะทำร้ายผู้เข้าแข่งขันคนอื่น ๆ หรือไม่ซึ่งน่าจะถือว่าเป็นการโกง

อย่างไรก็ตามกรรมการไม่ได้พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้ดังนั้นจึงไม่มีอะไรที่ผู้ชมจะพูดได้ แม้ว่าใครบางคนต้องการโต้แย้ง แต่พอพวกเขาก็จะนึกถึงการแสดงที่แปลกประหลาดของหยวนในทันใดซึ่งทำให้พวกเขาเปลี่ยนใจอย่างรวดเร็ว ท้ายที่สุดแล้วคนที่มีฝีมือเช่นนั้นไม่มีเหตุผลจำเป็นที่ทำให้ต้องโกงเลยแม้แต่น้อย

อีกหนึ่งชั่วโมงต่อมาทุกทีมได้รับคำตัดสินครบทั้งหมดในรอบแรกเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

และเมื่อสิ้นสุดการแข่งขันส่วนแรก ผู้เข้าแข่งขันการแข่งขันกว่าครึ่งถูกตัดสิทธิ์เนื่องจากผลการแข่งขันไม่เป็นที่น่าพอใจโดยตอนนี้จะเหลือเพียงไม่กี่ร้อยทีมที่ได้ผ่านเข้ารอบต่อไป

"ส่วนแรกได้ผ่านไปเรียบร้อย" ผู้อาวุโส ซู กล่าวและกล่าวต่อว่า "ในส่วนที่สองของการแข่งขันเราจะให้แต่ละทีมเล่นเพลงร่วมกัน"

"ในที่สุดเราก็ได้ฟังเพลงจริงกันแล้ว!"

"นี่แหล่ะที่ข้ารอคอย!"

ผู้ชมรู้สึกตื่นเต้น แม้ว่าช่วงแรกของการแข่งขันจะน่าตื่นเต้นในรูปแบบของมันเอง แต่ก็ยังสั้นเกินไปสำหรับผู้ชมที่จะดื่มด่ำกับดนตรีอย่างแท้จริงเพราะมันจะจบลงหลังจากโน้ตสั้น ๆ สามครั้ง

ในเวลาต่อมาผู้อาวุโส ซู กล่าวต่อว่า "เนื่องจากนี่เป็นการแข่งขันแบบคู่ เจ้าจึงควรฝึกซ้อมร่วมกับคู่หูของเจ้าดังนั้นเราจะให้เจ้าตัดสินใจเลือกเพลงที่เจ้าต้องการเล่น"

"เจ้ามีเวลาสามนาทีในการแสดง แต่พวกเราผู้ตัดสินทุกคนสามารถตัดสินใจที่จะตัดมันให้สั้นลงได้ หากพบว่ามันเริ่มจะไม่เข้าท่าแล้ว"

ผู้อาวุโส ซู ชี้ไปที่ทีมที่อยู่ด้านหน้าและพูดว่า "เราจะเริ่มจากเจ้าเจ้ามีเวลาหนึ่งนาทีในการพูดคุยกับคู่ของเจ้าและเตรียมตัวสำหรับเพลงของเจ้าส่วนทีมอื่น ๆ เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้คุย อื่น ๆ จนกว่าจะถึงตาของเจ้ามิฉะนั้นเจ้าจะถูกตัดสิทธิ์โดยทันที "

ทันใดนั้นทั้งสองคนในทีมนั้นก็เริ่มคุยกันและตัดสินใจว่าพวกเขาควรจะเล่นเพลงไหน

สามสิบวินาทีต่อมาผู้เข้าแข่งขันหายใจเข้าลึก ๆ และเริ่มเล่นจะเข้พร้อมกัน

เสียงที่ไพเราะมากดังไปทั่วบริเวณและลอยผ่านหูของผู้ชม

ผู้ชมส่วนใหญ่เพ่งความสนใจไปที่ดนตรีอย่างรวดเร็วและหมกมุ่นอยู่กับมัน

วินาทีที่ 30 ก็เกิดความผิดพลาดขึ้นผู้เข้าแข่งขันได้ทำให้เกิดตัวโน้ตที่มีเสียงเพี้ยนไปเพียงตัวเดียว ซ่งหลิงเอ๋อ ก็พูดขึ้นทันที “พอแล้ว”

เสียงดนตรีหยุดลงทันทีหลังจากคำพูดของเธอดังก้องและผู้เข้าแข่งขันก็เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของซ่งหลิงเอ๋อที่ขมวดคิ้วเล็กน้อยบนใบหน้าที่สวยงามของเธอหลังและหน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อเย็น

"นี่คือการแข่งแบบทีม พวกเจ้าไม่มีความสามัคคีมากพอ ดังนั้น พวกเจ้า ถูกตัดสิทธิ์" ซ่งหลิงเอ๋อกล่าวในเวลาต่อมาด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาบดขยี้ความหวังของทีมนั้นเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย