CVO ตอนที่ 200: การแย่งชิงต่อหน้าต่อตา

ตอนที่ 200:การแย่งชิงต่อหน้าต่อตา

สองนาทีหลังจากที่หญิงสาวที่ถูกสวมหน้ากากหยุดเล่น...หยวนก็เล่นจนจบเพลง เขาก็หันมามองเธอด้วยสายตาที่มุ่งมั่น

"นั่นสนุกมาก...ขอบคุณที่ให้เกียรติเล่นกับข้า" หยวนพูดพร้อมรอยยิ้มหลังหน้ากากของเขา

"... "

หญิงสาวสามหน้ากากจ้องมองดวงตาที่สดใสของหยวนในความเงียบดูเหมือนกำลังครุ่นคิดถึงบางสิ่งบางอย่าง

หลังจากเงียบอยู่นานในที่สุด เธอก็พูดด้วยน้ำเสียงที่ผ่อนคลายเป็นครั้งแรก "เจ้าอยากเข้าร่วม สถาบันสอนดนตรีสวรรค์ไหม ตำแหน่งใดก็ได้ที่เจ้าต้องการ"

1

“เอ๋?”

ไม่เพียง แต่หยวนเท่านั้น แต่ทุกคนต่างก็ตกตะลึงกับคำพูดของหญิงสาวสวมหน้ากาก ซึ่งกลายเป็นการชักชวนเข้าร่วมนิกาย สถาบันสอนดนตรีสวรรค์!

“ตะ... แต่ว่าข้าเป็นศิษย์ที่วิหารแก่นมังกรแล้ว…” หยวนตอบด้วยน้ำเสียงงุนงง

หญิงสาวสามหน้ากากพยักหน้าและพูดต่อด้วยเสียงที่ไร้ยางอาย "ข้ารู้เจ้าสามารถออกจากที่นั่นและมาเข้าร่วมกับเราได้หลังจากนั้น เจ้าเหมาะกับ สถาบันสอนดนตรีสวรรค์ มากกว่าทุกคนที่นี่เป็นนักดนตรีกันหมด"

อย่างไรก็ตามก่อนที่หยวนจะได้ตอบกลับหญิงสาวสามหน้ากากก็ยกมือขวาขึ้นและคว้าผ้าคลุมสีแดงพร้อมหน้ากากที่ปกปิดใบหน้าของเธอก่อนจะดึงมันออกจากศีรษะเผยให้เห็นใบหน้าที่ไม่มีใครเทียบทานได้อยู่เบื้องหลัง

เมื่อผู้คนที่นั่นเห็นผู้หญิงที่สวยมากคนนี้ซึ่งมีลักษณะคล้ายกับเทพธิดาดวงตาและปากของพวกเขาก็เบิกกว้างด้วยความตกใจ

"น่ะ...- นั่น!"

“ผู้อาวุโสซ่ง?!”

"อะไรนะ! เธอเป็นอาจารย์ประจำสำนักของ สถาบันสอนดนตรีสวรรค์ไม่ใช่หรอ?!"

"น่ะ.. นี่หมายความว่าผู้เชี่ยวชาญจะเข้ปริศนาคนนี้สามารถเอาชนะผู้อาวุโสซ่งผู้ซึ่งได้รับการยอมรับอย่างกว้างขวางว่าเป็นเทพธิดาแห่งดนตรีในการต่อสู้จะเข้แบบตัวต่อตัวได้งั้นหรอ! นี่เป็นประวัติการณ์ครั้งใหม่!"

“เธอคือผู้อาวุโสซ่งจริงๆ…” เฟยยู่หยานพึมพำด้วยเสียงที่งุนงง

หลังจากเปิดเผยตัวตนของเธอต่อผู้คนที่นั่น ซ่งหลิงเอ๋อร์ก็ลุกขึ้นยืนและหันไปมองผู้อาวุโสซวนและผู้อาวุโสฉานด้วยสีหน้าจริงจัง

“ข้าไม่เคยทำแบบนี้มาก่อน – แย่งตัวสาวกจากนิกายอื่นและแม้กระทั่งต่อหน้าผู้อาวุโสในนิกายของพวกเขาและเพื่อนสาวก ด้วยสิ่งที่ข้าทำในตอนนี้จะทำให้ชื่อเสียงของข้าเสื่อมเสียอย่างแน่นอน ข้าเคารพชื่อเสียงของวิหารแก่นแท้มังกร แต่ข้าก็แค่ ไม่ยอมให้คนที่มีความสามารถมากขนาดนี้มาเสียเวลาในที่ที่ไม่ได้ถนัดทางด้านดนตรีอันที่จริงข้ารู้สึกหงุดหงิดเล็กน้อยที่เขาตัดสินใจเข้าร่วมนิกายของเจ้าไม่ใช่ของข้า ข้าหวังว่าเจ้าจะเข้าใจความรู้สึกของข้า ท่านผู้อาวุโสจากวิหารแก่นแท้มังกรที่เคารพ” ซ่งหลิงเอ๋อพูดกับพวกเขา

ผู้อาวุโสซวนและผู้อาวุโสฉานตกตะลึงจนพูดไม่ออกหลังจากฟังคำพูดของซ่งหลิงเอ๋อ พวกเขานึกไม่ถึงว่าจะมีวันนี้ วันที่ปรมาจารย์นิกายแห่ง สถาบันสอนดนตรีสวรรค์ จะแย่งสาวกคนหนึ่งของพวกเขาเป็นต่อหน้าต่อตา

อย่างไรก็ตามไม่ว่าซ่งหลิงเอ๋อจะรู้สึกอย่างไรแม้ว่าเธอจะขู่พวกเขาด้วยดาบที่คอก็ไม่มีทางที่พวกเขาจะยอมแพ้และปล่อยคนอย่างหยวนไป ท้ายที่สุดความสามารถในการฝึกฝนของเขาก็ไม่ได้น้อยกว่าพรสวรรค์ทางดนตรีแต่อย่างใด หรือไม่อาจจะเหนือกว่าด้วยซ้ำ!

“ข้าเข้าใจความรู้สึกของเจ้าเป็นอย่างดีผู้อาวุโสซ่ง แต่นี่ไม่ใช่สิ่งที่เราตัดสินใจได้ หากเจ้าต้องการสนทนาต่อไปจริงๆเจ้าก็ต้องพูดคุยกับผู้นำนิกายของเรา” ผู้อาวุโสซวนกล่าวกับเธอ เขาปัดความรับผิดชอบทั้งหมดให้หลงอี้จุนเป็นเพราะเขาไม่ต้องการจะต่อรองกับคนอย่างซ่งหลิงเอ๋อซึ่งเป็นที่รู้กันดีว่าเป็นคนดื้อรั้นและก้าวร้าว

ซ่งหลิงเอ๋อขมวดคิ้ว ถึงอย่างนั้นเพื่อให้ได้มาซึ่งการเป็นศิษย์ของหยวน ต่อให้ต้องเดินทางไปสุดขอบโลกเธอก็ไม่มีทางย่อท้อ

"ไม่เป็นไรผู้อาวุโสซ่งเจ้าไม่จำเป็นต้องพูดกับผู้นำนิกายให้เสียเวลา" จู่ๆหยวนก็พูดขึ้นและเขาก็พูดต่อ "ในขณะที่ข้ารู้สึกเป็นเกียรติและขอบคุณที่เจ้าเชิญข้า เข้าร่วมนิกายของเจ้า แต่ข้ายังไม่ได้คิดที่จะออกจากวิหารแก่นมังกร"

"ทำไม?! มีอะไรที่วิหารแก่นมังกร ที่ทำให้เจ้าสนใจที่นั่นงั้นรึ?!" ซ่งหลิงเอ๋อก็ตะคอกใส่ทุกคนที่นั่น ทำให้ทุกคนพากันตกอกตกใจ "ข้าไม่เคยเห็นใครที่มีความสามารถเท่าเจ้ามาก่อน! เจ้าถ้าอยู่ในสถาบันสอนดนตรีสวรรค์ ที่นั่นเจ้าจะสามารถเปล่งประกายได้อย่างแท้จริง! หากเจ้าเข้าร่วมนิกายของเรา ข้ารับรองได้ว่าเจ้าจะกลายเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียงระดับโลกซึ่งชื่อของเจ้าจะมีชื่อเสียงมากไม่น้อยไปกว่าเทพธิดาจะเข้เสียด้วยซ้ำ! "

เมื่อได้ยินคำพูดของซ่งหลิงเอ๋อ หยวนก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มหวาน

“มีบางเรื่องในวิหารแก่นมังกรที่ข้าต้องเข้าร่วม ดังนั้นข้าจึงไม่สามารถจากไปได้ นอกจากนี้ข้าไม่ได้ตั้งใจที่จะเป็นนักดนตรีที่มีชื่อเสียงระดับโลกเนื่องจากดนตรีเป็นเพียงงานอดิเรกของข้าและข้าต้องการเน้นไปทางการฝึกฝนมากกว่า”

“อะไรนะ! ดนตรีเป็นเพียงงานอดิเรกเท่านั้นหรือ! นั่นเป็นการใช้พรสวรรค์ที่สวรรค์มอบให้เสียเปล่า !” ซ่งหลิงเอ๋อจ้องมองหยวนด้วยสายตาไม่เชื่อ

คนที่มีพรสวรรค์มหาศาลเช่นนี้จะไม่มุ่งเน้นไปที่การพัฒนาความสามารถเฉพาะนั้นได้อย่างไร? เธอไม่เคยเห็นความโง่เขลาเช่นนี้มาก่อน!

แน่นอนซ่งหลิงเอ๋อไม่รู้ถึงความสามารถในการฝึกฝนขั้นเทพของหยวน มิฉะนั้นเธอจะไม่ตอบสนองในลักษณะดังกล่าว

“ข้าขอโทษจริงๆ แต่ข้าได้ตัดสินใจที่จะไม่เล่นเครื่องดนตรีอย่างจริงจังอีกแล้วเพราะข้าได้สัมผัสกับสิ่งนั้นมามากพอแล้วในชีวิตของข้า” หยวนพูดกับเธอ

"... "

ซ่งหลิงเอ๋อหรี่ตาที่หยวน แต่เธอก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

ครู่ต่อมาเธอหายใจเข้าลึก ๆ และปล่อยมันออกมา

จากนั้นเธอก็หันกลับไปและเริ่มเดินออกไปจากบริเวณนั้น

“นี่จะไม่ใช่ครั้งสุดท้ายที่เจ้าจะได้เห็นข้า และข้าจะไม่ยอมแพ้ที่จะพยายามแย่งชิงตัวเจ้า ข้าจะคงจะมีธุระกับวิหารแก่นมังกรหลังจากการแข่งขันจะเข้ครั้งนี้จบลง” ซ่งหลิงเอ๋อกล่าวขณะที่เธอหายตัวไปจากพื้นที่

เมื่อซ่งหลิงเอ๋อออกจากที่เกิดเหตุผู้อาวุโสซวนเดินเข้ามาหาหยวนและพูดกับเขาว่า "ออกไปก่อนที่มันจะวุ่นวายไปมากกว่านี้"

หยวนพยักหน้าและออกจากสวนสาธารณะพร้อมกับคนอื่น ๆ ในเวลาต่อมา

.....................................

เพจ นิยายจีนแปลไทย by เจ้าชายน้อย

ลิงค์ : https://www.facebook.com/TheAlmightyRing