ตอนที่153: ล้างบาง 100 ชั้น

ตอนที่153: ล้างบาง 100 ชั้น

"อำพลางสมบูรณ์แบบเหรอลองดู"

จากนั้น หยวน ก็เปิดใช้งาน อำพลางสมบูรณ์แบบสำหรับ ดาราประกาย และเช่นเดียวกับคำอธิบายของความสามารถพิเศษ ดาราประกาย ก็ล่องหนในทันทีด้วยออร่าที่พลางตาไว้อย่างสมบูรณ์

อย่างไรก็ตามในสายตาของ หยวน นั้น ดาราประกาย นั้นไม่สามารถมองเห็นได้ก็จริง แต่เนื่องจากเขายังสามารถสัมผัสได้ถึงพลังงานทางจิตวิญญาณของตัวเองที่อยู่รอบ ๆ ดาราประกาย

แต่สำหรับพวกสัตว์พิเศษนั้น ดาราประกายหายไปจากการมองเห็นของพวกมันโดยสมบูรณ์

'ข้าไม่รู้สึกถึงการปรากฏตัวของอาวุธวิญญาณชิ้นที่สองอีกเลย ... มันต้องมีความสามารถในล่องหนงั้นหรอ? ... นี่เป็นความสามารถที่ทรงพลังอย่างยิ่งสำหรับอาวุธวิญญาณ ... ' ผู้เป็นหนึ่งหรี่ตามองหยวน แต่อนิจจา ดาราประกาย หายไปจากสายตา ไม่ว่ามองมันจะพยายามแค่ไหนก็ตาม

'ตอนนี้เขาสามารถฆ่าแม้แต่จ้าวแห่งวิญญาณได้โดยที่พวกเขาไม่มีทางรู้ตัว ... อาวุธวิญญาณที่ทรงพลังนี้มันอะไรกัน? ... เขาได้รับมันมาจากไหน?'

หากผู้เป็นหนึ่งร่างจริงรู้ว่าอาวุธวิญญาณที่ทรงพลังเช่นนี้ตกอยู่ในการครอบครองของมนุษย์แน่นอนมันจะต้องประหลาดใจอย่างแน่นอน

โห่! โห่! โห่!

เนื่องจากพวกสัตว์ไม่อาจมองเห็น ดาราประกาย การป้องกันการโจมตีนั้นคงเป็นเรื่องที่ทำได้ยาก และพวกมันทำได้เพียงยืนอยู่ตรงนั้น เฝ้ารอความตายมาเยือน

ความเร็วในการที่หยวนสังหารสัตว์วิเศษนั้นเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าตัวทันที จากการที่ความสามารถพิเศษของ ดาราประกาย ถูกปลดล็อคและเขาก็สังหารสัตว์วิเศษที่เหลืออีก 10,000 ตัวในเวลาเพียงไม่กี่ชั่วโมง

ในขณะเดียวกัน หลงยี่จุนและผู้อาวุโสของนิกายที่รออยู่ข้างนอกก็แทบจะสั่นสะท้านจากความวิตกกังวล

“เป็นเวลาสี่วันแล้วที่ศิษย์หยวนก้าวขึ้นสู่ชั้นที่ 100 แต่เขาก็ยังอยู่ข้างใน…ข้าสงสัยว่านักว่าข้างในมีอะไรเกิดขึ้น…” หลงอี้จุนพึมพำพร้อมกับขมวดคิ้วอย่างประหม่าในขณะที่เขาไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าจะเป็นอย่างไรหากสูญเสียคนที่มีความสามารถพอ ๆ หยวนเพียงไม่กี่วันหลังจากที่เขาเข้าร่วมนิกาย!

“ข้าหวังว่ามันจะไม่มีอะไรร้ายแรง…อาจจะเหมือนศิลาแห่งความเข้าใจซึ่งใช้เวลาเกือบสัปดาห์กว่าจะสำเร็จ” ผู้เฒ่าซวนถอนหายใจพยายามปลอบตัวเองว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับหยวน

“คนเราตายในหอคอยได้ไหม?” ผู้อาวุโสฉานก็ถามขึ้น "สัตว์วิเศษที่อยู่ข้างในเป็นเพียงภาพลวงตาแม้ว่าพวกมันจะทำร้ายเจ้าได้เล็กน้อยจากผลกระทบ แต่พวกมันก็ไม่สามารถฆ่าเจ้าได้ - อย่างน้อยข้าก็ไม่เคยได้ยินว่ามีศิษย์ตายในหอคอยมาก่อน"

"หอคอยนี้ไม่ทำให้ศิษย์ตายได้ขณะอยู่ข้างในมันจะหยุดโดยอัตโนมัติหากเห็นว่าศิษย์ตกอยู่ในสถานการณ์อันตราย" หลงยี่จุนกล่าว

“ในชั้นที่ 100 อาจแตกต่างออกไป …” ไป่หลิงกล่าว “อย่างไรก็ตามพวกเราไม่เคยไปที่ชั้น 100 มาก่อนดังนั้นเราจึงไม่สามารถแยกแยะความเป็นไปได้นั้นออกไปได้”

สถานที่นั้นเงียบลงทันที

อย่างไรก็ตามในช่วงเวลาถัดไปหอคอยก็เริ่มสั่นสะท้าน

"เอ๊ะเกิดอะไรขึ้น?!"

ก่อนที่ทุกคนจะพูดจบ ชั้นที่ 100 ก็เปล่งแสงสีทองและทันใดนั้นมังกรสีทองกึ่งโปร่งใสก็บินออกจากหอคอยและปรากฏขึ้นบนท้องฟ้าเหนือวิหารแก่นมังกรทำให้สาวกทุกคนในนั้นตกใจและรวมถึงคนที่อยู่นอกนิกายด้วย !

มังกรทองตัวนี้บินวนสองสามรอบรอบวิหาร แก่นมังกรก่อนที่จะบินสูงขึ้นไปบนท้องฟ้าและหายไปจากสายตาของผู้คน อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นก็เกิดเสียงที่คล้ายกับเสียงคำรามของมังกรในไม่กี่อึดใจต่อมาซึ่งดังก้องไปไกลหลายพันไมล์ทำให้ทุกคนที่ได้ยินมันหนาว

คำรามม!!!!!!

"สวรรค์! ตอนนี้เกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้?!" หลงยี่จุนร้องไห้ออกมาดัง ๆ หลังจากนั้นรู้สึกว่าร่างกายของเขาร้อนขึ้นอย่างรวดเร็วและหัวใจของเขาก็เต้นรัวเหมือนกลองสงคราม!

ในขณะเดียวกันเหล่าสาวกทั่ววิหาร แก่นมังกรสามารถมองเห็นหอคอยสีทองที่ตั้งตระหง่านอยู่ในเขตศิษย์ชั้นนอกเนื่องจากหอคอยเองก็เปลี่ยนรูปลักษณ์ไปอย่างกะทันหันเช่นกัน

"ดะ.. ดูตรงนั้นสินั่นคือหอคอยปลาคาร์ปทะยานข้ามประตูมังกร! ชั้นที่สูงที่สุดกำลังเปล่งแสงสีทอง! นี่หมายความว่ามีคนจัดการล้างทั้ง 100 ชั้นในหอคอยได้งั้นหรือ!"

"เป็นไปไม่ได้! ใครจะทำเรื่องแบบนี้ได้!"

สาวกเกือบทุกคนในนิกายเริ่มเดินทางไปยังที่เกิดเหตุ เพื่อดูว่าเกิดอะไรขึ้นให้เห็นกับตา

"เช่นเดียวกับศิลาแห่งความเข้าใจและต้นไม้สีเงิน – หอคอยปลาคาร์ปกระโดดข้ามประตูมังกรก็กลายเป็นสีทองเช่นกัน!" ผู้อาวุโสซวนอุทาน

"ขะ ขะ ..เขาทำได้จริงๆ! ศิษย์หยวนเอาชนะหอคอยทั้ง 100 ชั้นจนกลายเป็นคนแรกในประวัติศาสตร์ที่ประสบความสำเร็จอย่างยิ่ง!" หลงอี้จุนจ้องมองไปที่หอคอยที่มีทั้งหมด 100 ชั้นเปล่งแสงสีทองพร้อมกับจ้องมองบนใบหน้าของเขา

"หัวหน้านิกายนี้จะเป็นเรื่องด่วน ข้าเพิ่งได้รับข้อมูลว่ามีพวกที่ทรงพลังจำนวนมหาศาลจากนิกายชั้นยอดอื่น ๆ กำลังเข้าใกล้วิหารแก่นมังกร" จู่ๆไป๋หลิงก็พูดกับเขา

“นอกจากนี้สาวกจากศิษย์ชั้นในก็มุ่งหน้ามาที่นี่เช่นกัน”

“ห่าดาก! อะไรกันเนี่ย!” หลงยี่จุนดึงใบหยกของเขาทันทีและเปิดใช้งานด้วยความรู้สึกทางจิตวิญญาณของเขาก่อนที่จะพูดด้วยเสียงที่ดังไปทั่ว

"ข้าคือผู้นำนิกายกำลังพูดอยู่สาวกคนใดก็ตามที่เข้าใกล้หอคอยมังกรจะ สถานะเป็นศิษย์ของพวกเขาปลดออกทันทีไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ในสถานะใดก็ตาม! ซึ่งรวมถึงผู้อาวุโสในนิกายด้วยขอย้ำ! อยู่ห่างจากหอคอย!"

หลงยี่จุนถ่ายทอดเสียงของเขาไปทั่วทั้งนิกายไปยังสาวกทุกคนเหมือนกับการประกาศในเกมและสาวกทุกคนที่ต้องการเข้าใกล้หอคอยก็หยุดการเคลื่อนไหวของพวกเขาทันทีและไม่กล้าที่จะเดินหน้าต่อไปอีกต่อไป

“การรับมือกับเหล่าสาวกในนิกายไม่ใช่เรื่องที่น่าหนักใจ แต่สำหรับผู้ที่อยู่นอกนิกาย…เราจะต้องเตรียมรับมือกับพวกเขา” ผู้อาวุโสซวนกล่าว

"เกิดอะไรขึ้น ข้ารู้ว่าศิษย์หยวนคงไม่สามารถซ่อนความสามารถของเขาไว้ได้นาน แต่เราจะพยายามอย่างดีที่สุดเพื่อปกป้องตัวตนของเขาจนกว่าอาณาจักรลึกลับจะเปิดขึ้น!!” หลงยี่จุนกล่าว

และเขาพูดต่อ "ผู้อาวุโสซวนอยู่ที่นี่จนกว่าศิษย์หยวนจะออกมาส่วนพวกเราที่เหลือพวกเราจะไปเตรียมตัวสำหรับแขกของเรา!"

“ขอรับ ท่านผู้นำ!”