ตอนที่ 65: สายเปย์

ตอนที่ 65: สายเปย์

คัลติเวชั่น ออนไลน์

หลังจากใช้เวลาอีกหนึ่งชั่วยามในห้องฝึกฝน หยูรุก็เข้าสู่ระดับวิญญาณฝึกหัดขั้นที่สอง

<คุณได้ดูดซับฉีเพียงพอสำหรับการพัฒนา>

<คุณมาถึงระดับวิญญาณฝึกหัดขั้นที่สอง>

<สถานะทั้งหมด +75>

อีกสองชั่วยามต่อมานางได้เข้าสู่ระดับวิญญาณฝึกหัดขั้นที่สาม

<คุณได้ดูดซับฉีเพียงพอสำหรับการพัฒนา>

<คุณมาถึงระดับวิญญาณฝึกหัดขั้นที่สาม>

<สถานะทั้งหมด +100>

“พี่คะ...ข้าฝึกฝนมานานพอแล้ว ไปทำอย่างอื่นเถิด” หยูรุกล่าวกับเขาในภายหลัง

"เจ้าแน่ใจหรือ? เจ้าฝึกเพิ่มเติมก็ได้หากเจ้าปรารถนา" เขาเอ่ยถามนาง

"กล่าวตามตรง ข้าปรารถนาจะฝึกฝนต่อไป เพราะข้าไม่อยากเสียเงินหนึ่งพันเหรียญทองที่พี่ใช้ไปเพื่อเช่าห้องนี้ แต่ข้าก็มิปรารถนาจะเสียเวลาในการฝึกฝนที่นี่...” หยูรุถอนหายใจด้วยความงุนงงบนใบหน้าของนาง

“ข้าบอกเจ้าแล้วว่ามันเป็นเพียงหนึ่งพันเหรียญทอง ข้าสามารถได้รับมากถึงเพียงนั้นโดยการสังหารมอนสเตอร์สองสามตัวและขายแกนกลางมอนสเตอร์ของพวกมัน” เขาเอ่ยกับนาง

“จริงหรือ? พี่หาเงินได้มากถึงเพียงนั้นจากการต่อสู้กับมอนสเตอร์หรือ?” ยูรุมองเขาด้วยสายตาสงสัย หากมีใครหาเงินได้ด้วยวิธีนั้น บัดนี้ทุกคนคงจะร่ำรวยด้วยเหรียญทองมิใช่หรือ?

"จริงสิ" หยวนพยักหน้า

"อย่างไรก็ตาม...หากเจ้าปรารถนาจะออกไป เราไปซื้ออุปกรณ์ให้เจ้ากันเถิด เราไม่อาจปล่อยให้เจ้าออกจากเมืองด้วยมือเปล่าได้" เขาเอ่ยกับนาง

หยูรุพยักหน้าและเดินตามหยวนออกไปนอกห้อง แต่ก่อนจะออกไปได้ต้องดึงคันโยกข้างประตูเพื่อเปิดออก

หลังจากออกจากห้อง หยวนก็หยิบกุญแจจากแผ่นหินแล้วเดินลงไปชั้นล่างพร้อมกับคนอื่นๆ

“ยังเหลือเวลาอีกยี่สิบชั่วยามให้คนต่อไปที่มาที่นี่” หยวนกล่าวขณะที่เขาส่งกุญแจให้พนักงานต้อนรับที่ตะลึงงัน

"แขกผู้มีเกียรติ! ท่านสามารถเก็บกุญแจนี้ไว้กับตัวและใช้มันในคราต่อไปที่ท่านมาถึงที่ห้องเช่าของผู้ฝึกฝนของเรา นอกจากนี้เรายังมีสาขามากมายในทวีปบูรพา และตราบใดที่ท่านมีกุญแจนี้ ท่านก็สามารถเช่าห้องได้ในสาขาอื่นๆ!" พนักงานต้อนรับอธิบายให้ฟัง

"จริงหรือ?" หยวนเลิกคิ้ว “เช่นนั้นข้าจะให้น้องสาวของข้าที่นี่ นางจะได้ใช้ในอนาคต”

เนื่องจากเขาสามารถฝึกฝนได้โดยการดูดซึมแกนกลางมอนสเตอร์ เขาจึงมิจำเป็นต้องใช้สถานที่เฉพาะเช่นที่สวรรค์ของผู้ฝึกฝนเพื่อพัฒนาฐานการฝึกฝนของเขา

“ข้าปรารถนาจะใช้เงินสามหมื่นเหรียญทองเพื่อซื้อเวลาเพิ่มเผื่อว่าเจ้าจะต้องการมันในอนาคต” หยวนกล่าวขณะที่เขายื่นเงินให้กับพนักงานต้อนรับที่ประหลาดใจ

"ท...ท...ท่านแขกผู้มีเกียรติ!" พนักงานต้อนรับรีบรับเงินและวิ่งไปด้านหลัง

“พี่!!!” จู่ๆ หยูรุก็ร้องเรียกเขา

"สิ่งใด?" เขาหันมามองนางด้วยใบหน้าที่ดูไร้เดียงสา

"สามหมื่นเหรียญทอง!? แม้ว่าพี่จะมีเงินมากถึงเพียงนั้น พี่ก็มิต้องใช้มันมากถึงเพียงนั้นกับหนู!" นางบ่นเขาอย่างรวดเร็ว

สามหมื่นเหรียญทองมีมูลค่าประมาณสามแสนดอลลาร์ในโลกแห่งความเป็นจริง มันจะดีกว่าหากใช้กับสิ่งอื่นที่มีประโยชน์มากกว่าห้องฝึกฝน

"เชื่อข้าเถิด ยูรุ...เพียงสามหมื่นเหรียญทอง พี่ชายของเจ้ามีเงินเหลือเฟือ และเป็นการลงทุนที่ดีในกรณีที่เรามิอาจเล่นด้วยกันได้ และเจ้าปรารถนาจะฝึกฝนในสภาพแวดล้อมที่ปลอดภัย เจ้าจะได้ตามพวกนั้นทัน...โดยมีพี่ชายของเจ้าหนุนหลังอย่างไรเล่า!"

"..." หยูรุพูดไม่ออก ส่วนใหญ่เป็นเพราะสิ่งที่หยวนกล่าวมานั้นสมเหตุสมผล อาจจะมีวันที่พวกเขาไม่สามารถเล่นด้วยกันได้อย่างแน่นอน และหากนางปรารถนาจะฝึกฝนในช่วงวันดังกล่าว นางก็สามารถไปที่สวรรค์ของผู้ฝึกฝน และฝึกฝนอย่างปลอดภัยและสงบสุขอย่างที่นางชอบ มิต้องไปต่อสู้หรือทำให้ใครเลือดตก

ไม่กี่นาทีต่อมาพนักงานต้อนรับกลับมาพร้อมกุญแจใหม่และยื่นให้หยวน "แขกผู้มีเกียรติมีเวลาเหลือสี่สิบวันสำหรับกุญแจนี้ โปรดเก็บไว้อย่างปลอดภัย"

"หะ...สี่สิบวัน?" หยวนเลิกคิ้วขึ้น เนื่องจากเขาคิดตามไม่ทัน

"ใช่ เราได้ตัดสินใจมอบโบนัสสิบวันให้ท่านสำหรับการทำธุรกิจกับเรา" พนักงานต้อนรับกล่าวด้วยรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง

<ที่สวรรค์ของผู้ฝึกฝนถูกเพิ่มเข้าไปในองค์กรของคุณ!>

<ความสัมพันธ์ของคุณกับสวรรค์ของผู้ฝึกฝนเพิ่มขึ้นเล็กน้อยจากการทำธุรกิจกับพวกเขา!>

“ข้าเข้าใจแล้ว...ขอบคุณ...” หยวนยอมรับกุญแจใหม่ก่อนที่จะมอบให้หยูรุ

“ขอบคุณค่ะพี่...” นางรับกุญแจ

"โอ้...ข้ามีถุงเก็บของพิเศษที่นี่ เจ้าสามารถนำมันไปเก็บไว้ข้างในได้" หยวนกล่าวขณะที่เขายื่นถุงเก็บของให้ เนื่องจากเขามีแหวนพิเศษเขาจึงมิจำเป็นต้องมีถุงเก็บของ

"พี่มีถุงเก็บของด้วยหรือ? พี่ได้สมบัติหายากเช่นนี้มาอย่างไร? มีผู้เล่นเพียงไม่กี่คนเท่านั้นที่มีถุงเก็บของและพวกเขาล้วนเป็นผู้เล่นระดับแนวหน้า” ยูรุมองเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เขาเล่นตลอดเวลาจริงๆ หรือ? มิมีทางที่ผู้เล่นทั่วไปจะมีเงินมากถึงเพียงนี้ในยามที่เกมเพิ่งเปิด มีถุงเก็บของน้อยมาก แล้วเขาไปที่ใดในเกมนี้ระหว่างที่พวกเราไม่อยู่ด้วยกัน?

"อา...มีคนให้ข้าเป็นของขวัญ" หยวนกล่าว

"ของขวัญ!? ผู้ใดมอบให้พี่? เขาต้องร่ำรวยและมีน้ำใจอย่างมิอาจเชื่อได้" หยูรุถอนหายใจด้วยความชื่นชม

"ช่างเถิด...ไปหาร้านและหาอุปกรณ์มาให้เจ้า" หยวนกล่าวครู่ต่อมา

“ข้ารู้สึกแย่ที่ทำให้พี่เสียเงินมากมายกับข้า พี่ชาย...พี่ให้ข้ามากเกินไป”

“ข้าเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น” เขาตอบด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ รู้สึกสดชื่นที่ในที่สุดเขาก็สามารถช่วยเหลือหยูรุได้ “อันที่จริง...ข้าจะดูแลเจ้าไปจนกว่าข้าจะพอใจ!”

หยูรุเพียงส่ายศีรษะและกล่าวด้วยรอยยิ้มหวานๆ "ถึงข้าจะขอบคุณพี่ แต่โปรดอย่าโทษข้าเมื่อพี่หมดตัวแล้วกัน...”

"ข้าสามารถล่ามอนสเตอร์สองสามตัวและขายแกนกลางมอนสเตอร์ของพวกมันได้ในยามนั้น!" เขากล่าวด้วยรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าของเขาและพวกเขาก็เริ่มเดินไปรอบๆ เมืองสปริงเพื่อค้นหาร้านขายอุปกรณ์

...