ตอนที่ 61: การพบเจอ

ตอนที่ 61: การพบเจอ

"เจ้าจะใช้เวลาคิดตริตรองนานเพียงใดก็ได้ แม้ว่าจะเป็นเรื่องปกติที่ผู้ฝึกฝนจะเข้าร่วมนิกาย แต่ก็มิใช่สิ่งที่เจ้าจะกระทำเล่นๆ เพราะมันมีแนวโน้มที่จะส่งผลกระทบต่อชีวิตที่เหลือของเจ้า" ซวนหวู่ฮั่นกล่าวกับเขา

"และหากเจ้าตัดสินใจที่จะเข้าร่วมนิกาย ให้มาที่วิหารแก่นแท้มังกร มันเป็นหนึ่งในนิกายอันดับต้นๆ ของโลกและเป็นนิกายที่ข้าอยู่ในยามนี้ พวกเขาจะปฏิบัติต่อเจ้าอย่างดี ข้ารับรองได้"

หยวนพยักหน้า "ข้าจะจดจำไว้ให้ขึ้นใจ"

ในเวลาต่อมา เมื่ออาหารมื้อเย็นพร้อม เสี่ยวฮัวก็เอ่ยถามหยวนหลังจากที่พวกเขานั่งที่โต๊ะอาหารแล้ว "พี่หยวนจะโอเคหรือไม่กับอาหารเพียงน้อยนิดเช่นนี้?"

เนื่องจากครอบครัวซวนมิล่วงรู้ถึงพฤติกรรมการกินของหยวน นางจึงกังวลว่าอาหารอาจมิเติมเต็มช่องว่างระหว่างซอกฟันของเขาด้วยซ้ำ

“แม้ว่ามันจะไม่เพียงพอที่จะแน่นท้อง แต่ก็น่าจะพออิ่มอยู่บ้าง” เขากล่าวในอีกสักครู่ต่อมา

เสี่ยวฮัวมิได้กล่าวสิ่งใดอีกต่อไป และพวกเขาก็เริ่มรับประทานอาหารในเวลาต่อมา

หลายนาทีต่อมาหลังอาหารค่ำ หยวนกล่าวกับครอบครัวซวนว่า “ขอบคุณสำหรับอาหารเย็นที่ยอดเยี่ยม ข้าต้องไปแล้ว”

"ท่านจะออกไปแล้วหรือ? ด้านนอกมันมืดแล้วนะ" ซวนหวู่ฮั่นกล่าวกับเขา ดูเหมือนนางไม่เต็มใจที่จะเห็นเขาจากไปอย่างรวดเร็ว

“ข้าปรารถนาจะอยู่นานกว่านี้ ทว่าน้องสาวของข้าคงจะมาถึงในอีกไม่ช้า และข้าสัญญากับนางว่าจะมิให้นางรอนาน”

“อย่างนั้นหรือ...” ซวนหวู่ฮั่นพยักหน้าและกล่าว “สัญญากับข้าสิว่าท่านจะมาเยี่ยมข้าอีก”

จากนั้นนางก็ยื่นมือไปหาเขา ราวกับกำลังขอจับมือ

หยวนมิลลังเลที่จะจับมือของนางและกล่าวว่า “ข้าสัญญา”

เมื่อหยวนและเสี่ยวฮัวออกจากอาคารไปไม่กี่อึดใจ ผู้เฒ่าซวนก็กล่าวกับนางว่า "บุตรสาว...ลูกชอบเขาจริงๆ หรือ? พ่อมิเคยเห็นลูกแสดงท่าทีเป็นมิตรกับบุรุษอื่นมาก่อนเลย"

"แม้ว่าเขาจะมีความสามารถและทรงพลังอย่างมากซึ่งเห็นได้ชัดในทันที แต่นั่นก็มิได้เปลี่ยนแปลงเขาแต่อย่างใด ท่านพ่อ...ท่านสนทนากับเขาแล้ว เขาเป็นคนที่มีจิตใจดีและถ่อมตนอย่างมาก ตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิงกับอัจฉริยะที่เย่อหยิ่งเช่นข้า หากได้พบเห็นเป็นประจำทุกวัน มันทำให้รู้สึกสดชื่น" ซวนหวู่ฮั่นกล่าวด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนบนใบหน้าของนาง

“พ่อมิอาจโต้แย้งเรื่องนั้นได้ นักฝึกฝนที่มีความสามารถเช่นเขาหายากมากในปัจจุบัน พวกเขามักจะเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง และยิ่งมีความสามารถมากเท่าใด พวกเขาก็ยิ่งมีนิสัยที่ย่ำแย่มากขึ้นเท่านั้น มันทำให้สงสัยว่าเขามีภูมิหลังเช่นใด” ผู้เฒ่าซวนพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

"เหตุใดลูกจึงมิไปสนทนากับท่านปู่ของลูก? บอกให้เขาล่วงรู้เกี่ยวกับสถานการณ์และดูว่าเขาสามารถโน้มน้าวเต๋าหยวนให้เข้าร่วมนิกายได้หรือไม่" จู่ๆเขาก็แนะนำ

อย่างไรก็ตาม ซวนหวู่ฮั่นส่ายศีรษะและกล่าวว่า "หนูจะบอกให้คุณปู่ล่วงรู้เกี่ยวกับการดำรงอยู่ของเขา แต่หนูจะมิขอให้เขาไปโน้มน้าวเต๋าหยวน มันดูสิ้นหวังเกินไป"

ในขณะเดียวกันข้างนอกอาคาร หยวนก็กล่าวกับเสี่ยวฮัวว่า "บัดนี้ข้ากำลังจะออกจากระบบ"

“แล้วพบกันค่ะพี่หยวน” เสี่ยวฮัวกล่าวกับเขาก่อนจะหายเข้าไปในสร้อยคอ

ไม่กี่อึดใจหยวนก็ออกจากคัลติเวชั่นออนไลน์ และรอให้หยูรุกลับมา

"พี่ชาย! ข้ากลับมาแล้ว! ในที่สุดข้าก็จะได้เล่นกับพี่ในวันพรุ่งนี้!” เสียงตื่นเต้นของหยูรุดังก้องอยู่นอกห้องของเขาและหยวนก็ได้ยินเสียงของนางที่กำลังวิ่งอยู่ที่โถงทางเดิน

"ยินดีต้อนรับกลับมาหยูรุ" หยวนกล่าวพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของเขาหลังจากที่นางเข้าไปในห้องของเขาในอีกสักครู่

"อื้อ! ให้ข้าเปลี่ยนชุดนักเรียนและเตรียมอาหารเย็นให้พี่ก่อน! ข้าจะกลับมา!" หยูรุกล่าวกับเขาและนางก็วิ่งออกไปข้างนอกก่อนที่หยวนจะทันบอกให้นางใจเย็นๆ

ประมาณครึ่งชั่วยามต่อมาหยูรุก็กลับมาที่ห้องของเขาพร้อมกับสิ่งของจำเป็นทั้งหมดบนรถเข็นขนาดเล็ก

“วันนี้เป็นเช่นไรบ้างพี่ชาย? พี่คิดว่าพี่จะไปถึงเมืองสปริงได้ภายในเช้าวันพรุ่งนี้หรือไม่?” หยูรุเอ่ยถามเขาขณะที่นางเช็ดตัวผอมของเขาด้วยผ้าเปียกอุ่นๆ

"เจ้าประเมินพี่ต่ำไปหยูรุ! พี่อยู่ที่เมืองสปริงแล้ว" หยวนตอบด้วยรอยยิ้ม

“จริงหรือ? ข้าพนันได้เลยว่าพี่อยู่ใกล้มันแต่แรกแล้ว” หยูรุกล่าวโดยมิล่วงรู้เลยว่าเขาเดินทางมามากกว่าสามหมื่นไมล์และใช้เงินสามแสนห้าหมื่นเหรียญทองเพื่อไปที่นั่น

“เจ้าไม่มีวันรู้หรอก...ฮ่าๆ” หยวนกล่าว

"แล้วพรุ่งนี้เช้าหมายความว่าอย่างไร? คืนนี้เล่นมิได้หรือ?"

"ข้าปรารถนาจะเล่นคืนนี้ แต่ข้ามีซ้อมเปียโนที่บ้านในเช้าวันพรุ่งนี้ ข้าจึงต้องนอนในทันทีหลังจากนี้" นางกล่าวขณะที่นางเปลี่ยนผ้าเช็ดตัวที่เปียกและเช็ดตัวเขาเป็นคราที่สอง

“ข้าเข้าใจ...คืนนี้ข้าก็จะนอนเร็วด้วย เพื่อให้เวลาผ่านไปเร็วขึ้น” หยวนกล่าว

หลังจากทำความสะอาดและป้อนอาหารหยวน หยูรุก็ไปอาบน้ำและทานอาหารเย็นของตนเองก่อนเข้านอนโดยมิได้ใช้เวลาแม้เพียงสองสามนาทีบนอินเทอร์เน็ตดุจปกติ

เช้าวันรุ่งขึ้น หยูรุตื่นแต่เช้าและใช้เวลาสองชั่วยามไปกับการซ้อมเปียโน ก่อนจะกลับไปที่ห้องของหยวนเพื่อล้างหน้าและป้อนอาหารเช้าให้เขา

"มาเจอกันที่หน้าเมืองข้างทางเข้า" หยูรุกล่าวกับหยวน ขณะที่นางเช็ดริมฝีปากของเขาหลังอาหารเช้า

"ฟังดูดี...ข้าจะพบเจ้าที่นั่น" หยวนกล่าว

ไม่กี่นาทีต่อมา หยวนเข้าสู่เกม ขณะที่หยูรุกลับไปที่ห้องของนางเอง

"เสี่ยวฮัว...ไปกันเถิด! พวกเราจะไปพบน้องสาวของข้าในทันที"

"อื้อ" เสี่ยวฮัวพยักหน้า นางรู้สึกประหม่าเล็กน้อยด้วยเหตุผลบางอย่าง

"อย่างไรก็ตาม เจ้าช่วยข้าหน่อยได้หรือไม่?" จู่ๆ หยวนก็เอ่ยถามนางขณะที่พวกเขาก้าวเดินไปที่หน้าเมือง

“สิ่งใดหรือคะพี่หยวน?” นางมองเขา

“อย่าเรียกข้าว่า 'หยวน' ตอนที่เราอยู่กับน้องสาวของข้าได้หรือไม่? ข้าปรารถนาจะเซอร์ไพรส์นางในภายหลัง” เขากล่าว

เสี่ยวฮัวเอียงศีรษะด้วยสีหน้างุนงงหลังจากได้ยินถ้อยคำของเขา

“มันค่อนข้างซับซ้อน...แต่ชื่อจริงของข้ามิใช่หยวนจริงๆ...ข้าหมายถึงมัน...” เขากล่าวกับนาง

...