ตอนที่ 57: อุปกรณ์เคลื่อนย้าย อ่านฟรี

ตอนที่ 57: อุปกรณ์เคลื่อนย้าย

“ใช่ ข้าตั้งใจจะออกจากที่นี่หลังอาหารเช้า” หยวนกล่าวหลังจากที่หลี่เอ๋อเอ่ยถามถึงการจากไปของเขา

“อย่างนั้นหรือ...ข้าเข้าใจ” หลี่เอ๋อพยักหน้าก่อนจะกล่าวต่อ “ไปสนทนากับคนอื่นๆ เถิด”

“ตกลง”

ในเวลาต่อมา หยวนและครอบครัวเหลาเริ่มรับประทานอาหารเช้า

“หลังจากนี้พี่หยวนมีแผนจะไปที่ใด หรือยังวางแผนจะไปฝึกที่ป่าไผ่ม่วง?” เหลาหลิงเอ๋อเอ่ยถามเขาระหว่างอาหารเช้า ในขณะที่พวกเขาสนทนากันตามปกติหลังอาหารเช้า นางไม่ปรารถนาจะเสียเวลาอีกต่อไปหลังจากล่วงรู้ว่าเขาจะจากไปในไม่ช้า

"ไม่...แผนการของข้าเปลี่ยนไปแล้ว ข้าจะไปเมืองสปริงหลังจากนี้เพื่อพบกับผู้หนึ่ง ส่วนการฝึกที่ป่าไผ่ม่วง...นั่นคงต้องรอจนกว่าจะถึงวันหลัง"

"เมืองสปริงนั้นค่อนข้างไกลจากที่นี่ แม้ว่าเจ้าจะเหาะเหินไปที่นั่นด้วยดาบก็ตาม" ท่านลอร์ดกล่าวกับเขา

"จริงหรือ? มันไกลแค่ไหน?" หยวนเอ่ยถามเขาด้วยความกังวลเล็กน้อย ว่าเขาอาจจะไม่ได้พบกับหยูรุตรงเวลา

"เมืองสปริงอยู่ห่างจากเมืองปังของเราไปประมาณสามหมื่นไมล์ เจ้าจะใช้เวลามากกว่าหนึ่งร้อยชั่วยามในการเหาะเหินไปที่นั่น แม้ว่าเจ้าจะบินโดยมิได้พักตลอดการเดินทางก็ตาม"

“มิมีทาง...” ใบหน้าของหยวนซีดลงทันทีหลังจากที่ได้ล่วงรู้ว่าเมืองสปริงอยู่ห่างจากตำแหน่งปัจจุบันของเขาเพียงใด วันหยุดพักผ่อนทั้งหมดของหยูรุจะสิ้นสุดลงเมื่อเขาไปถึงที่นั่น และเขาจะต้องรออีกหนึ่งสัปดาห์ก่อนที่พวกเขาจะได้เล่นด้วยกัน

เมื่อเห็นความสิ้นหวังบนใบหน้าของหยวน เหลาหมิงก็กล่าวออกมาเสียงดัง “หากท่านรีบมากถึงเพียงนั้นเพื่อไปที่เมืองสปริง เหตุใดท่านจึงมิใช้อุปกรณ์เคลื่อนย้ายในเมืองเหลียงเล่า? มันอยู่ห่างจากที่นี่เพียงสามพันไมล์เท่านั้น แต่ท่านจะต้องจ่ายทองจำนวนมหาศาลเพื่อใช้มัน”

"จริงหรือ? ข้าสามารถไปถึงเมืองสปริงได้ในระยะเวลาสั้นๆ หากข้าใช้อุปกรณ์เคลื่อนย้ายนี้?!" สีหน้าไม่พอใจของหยวนพลันสดใสขึ้นในทันที

"ใช่ เจ้าควรจะไปถึงเมืองสปริงได้ก่อนที่เวลาจะหมดลง อย่างไรก็ตามมันก็มิได้ถูกนัก อุปกรณ์เคลื่อนย้ายต้องใช้พลังงานทางจิตวิญญาณจำนวนมหาศาลในการทำงาน และยิ่งเจ้าต้องไปไกลเท่าไหร่ ราคาก็ยิ่งแพงขึ้นเท่านั้น ด้วยทองคำที่เราให้เจ้ามา ควรจะมากเกินพอแล้วที่เจ้าจะใช้" เหลาหมิงกล่าวกับเขา

"ขอบคุณ! ข้าจะใช้อุปกรณ์เคลื่อนย้ายนี้แม้ว่าจะต้องเสียแขนและขาก็ตาม!" หยวนกล่าวกับเขา

“เหตุใดพี่จึงรีบถึงเพียงนี้? ผู้ที่พี่นัดเจอสำคัญถึงเพียงนี้เลยหรือ?” ทันใดนั้น เหลาหลิงเอ๋อก็เอ่ยถามเขา

"ใช่...นางคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของข้า!" เขาตอบโดยมิลังเล

“คนที่สำคัญที่สุดในชีวิตท่าน...?” เหลาหลี่เอ๋อพูดซ้ำด้วยเสียงต่ำรู้สึกอิจฉาคนผู้นั้น

แม้แต่เสี่ยวฮัวก็อดไม่ได้ที่จะมองเขาด้วยความสนใจ

“มิใช่เรื่องเกินจริงที่จะบอกว่า หากมิใช่เพราะนาง บัดนี้ข้าคงมิมีชีวิตอยู่” หยวนพยักหน้าด้วยสีหน้าจริงใจ

“นางเป็นคนรักของพี่หยวนหรือเปล่า?” เหลาหมิงอดไม่ได้ที่จะเอ่ยถามเขา

“ฮ่าๆๆ...แน่นอนว่ามิใช่” หยวนหัวเราะกับถ้อยคำของเขา ก่อนจะกล่าวว่า “นางเป็นน้องสาวของข้า”

'โอ้...เป็นเพียงแค่น้องสาวของเขา...' ครอบครัวเหลาถอนหายใจอย่างโล่งอกหลังจากได้ยินถ้อยคำของเขา

“น้องสาวของพี่หยวน...นางเป็นคนเช่นไร?” ทันใดนั้นเสี่ยวฮัวก็เอ่ยถามเขาขณะที่จ้องมองเขาอย่างจริงจัง

“นางเป็นคนใจดีมากที่ให้ความเป็นอยู่ที่ดีของผู้อื่นอยู่เหนือตนเอง แม้ว่านางจะยุ่งกับเรื่องของนางมาก แต่ก็มิจำเป็นต้องมาดูแลข้าในทุกๆ วัน ทว่านางมิเคยพลาดที่จะทำเช่นนั้น แม้ว่านางจะเหนื่อยล้า และข้าก็อดขอบคุณนางมิได้”

“ดูเหมือนว่าท่านจะมีน้องสาวที่ยอดเยี่ยม พี่หยวน ข้าเข้าใจดีว่าเหตุใดท่านจึงต้องจากไปในยามนี้” เหลาหลี่เอ๋อเอ่ยกับเขาด้วยรอยยิ้ม

เมื่อสนทนากันเสร็จ พวกเขาก็กินอาหารต่อ

ในเวลาต่อมา เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จ ท่านลอร์ดก็กระซิบกับคนรับใช้คนหนึ่ง

คนรับใช้กลับมาในไม่กี่นาทีต่อมาพร้อมกับม้วนหนังสือในมือและส่งให้หยวน

"แผนที่นั้นจะแสดงวิธีเดินทางไปเมืองเหลียงจากที่นี่ เนื่องจากท่านจะเหาะเหินไปมันจะง่ายกว่า หากมีแผนที่ แต่ท่านต้องผ่านเทือกเขาก่อนจึงจะเห็นเมืองเหลียง"

"ขอบคุณ" หยวนยอมรับแผนที่

“ให้ข้าไปส่งพี่ด้านนอกนะพี่หยวน” เหลาหลิงเอ๋อลุกขึ้นยืนและกล่าวกับเขา

“ข้าจะไปด้วย” เหลาหลี่เอ๋อ กล่าว

ไม่กี่อึดใจต่อมา เหลาหลิงเอ๋อโอบแขนเข้าใกล้หน้าอกของนาง ขณะที่เหลาหลี่เอ๋อเดินไปอีกข้างหนึ่ง ก่อนจะพาเขาออกไปด้านนอก ทำให้หยวนดูเหมือนชายหนุ่มรูปงามที่มีสตรีงามอยู่แต่ละข้างของเขา

เมื่อพวกเขาออกไปด้านนอก หยวนก็ตกตะลึงกับฝูงชนจำนวนมากที่เต็มถนน

"เดี๋ยวก่อน! ทำไมที่นี่คนถึงมากมายถึงเพียงนี้?" เขาตกตะลึง

“หลังจากสิ่งที่เกิดขึ้นกับเจ้าแห่งภูผา เมืองปังของเราก็เต็มไปด้วยผู้มาเยือนมากมายหลายคนดูเหมือนจะมาที่นี่เพื่อตามหาพี่หยวน และแม้ว่าเราจะบอกพวกเขาไปแล้วว่าท่านออกจากเมืองนี้ไปนานแล้ว แต่ผู้คนก็ยังหลั่งไหลเข้ามาอย่างมิหยุดหย่อน” เหลาหลิงเอ๋อเอ่ยกับเขา

“ข้าเข้าใจ...เช่นนั้นข้าจะเหาะเหินออกจากที่นี่ได้อย่างไรกัน?” หยวนถอนหายใจ

"ลาก่อนนะหลี่เอ๋อ หลิงเอ๋อ...ข้าจะมิมีวันลืมประสบการณ์ของข้าที่นี่" จากนั้นเขาพูดกับพวกนางด้วยรอยยิ้มที่สดใสบนใบหน้าของเขา

“ขอข้ากอดลาได้หรือไม่?” ทันใดนั้นหลี่เอ๋อก็เอ่ยถามเขา

หยวนพยักหน้าและอ้าแขนโดยมิต้องคิดมากนัก

หลี่เอ๋อกระโดดเข้าไปในอ้อมแขนของเขาในทันทีและสวมกอดเขาแน่น “กลับมาเยี่ยมที่นี่บ้างนะ หากมีเวลา ข้าจะรอท่านเสมอ”

“ข้าจะกลับมาเป็นแน่”

หลังจากกอดเขาสักครู่ หลี่เอ๋อก็ปล่อยแขนของนางและถอยหลังออกไป ก่อนที่จู่ๆ จะกระโจนเข้าหาหยวนและจูบเขาที่แก้ม

“...”

หยวนพูดไม่ออก แต่เขาไม่สนใจมันนัก

“แล้วพบกันใหม่พี่หยวน...” หลี่เอ๋อเอ่ยกับเขาด้วยใบหน้าที่แดงระเรื่อก่อนที่จะวิ่งกลับเข้าไปในบ้าน

“ถึงเวลาบอกลาแล้ว” หลิงเอ๋อก็เข้าไปกอดเขา

“ข้าจะคิดถึงท่าน” นางพึมพำกับเขา

ไม่กี่อึดใจต่อมา หลิงเอ๋อก็ปล่อยเขาและจูบเขาที่แก้มอีกข้างของเขาซึ่งแตกต่างจากหลี่เอ๋อ นางไม่ได้หลบหนีไปในทันที

"ครั้งต่อไปที่ท่านมาเยี่ยมเรา เราจะได้กระทำสิ่งใดที่ใกล้ชิดมากขึ้น" นางขยิบตาให้เขาด้วยท่าทางยั่วยวน

แม้ว่าหยวนจะไม่เข้าใจความหมายเบื้องหลังถ้อยคำของนาง แต่เขาก็พยักหน้าโดยมิต้องคิด

"แล้วพบกันใหม่" เขาเอ่ยกับนาง

เมื่อหลิงเอ๋อเข้าไปในบ้าน เสี่ยวฮัวก็กล่าวกับเขาว่า “พี่หยวนกลายเป็นหนุ่มฮอตไปแล้ว”

"ฮิฮิ..." เขายิ้มอย่างเขินอายก่อนจะกล่าว "อย่างไรก็ตามเราจะมุ่งหน้าไปยังเมืองเหลียงเพื่อใช้อุปกรณ์เคลื่อนย้ายนั่นกันเถิด"

จากนั้นหยวนก็ดึงดาบวิญญาณของเขาออกมาเพื่อให้เสี่ยวฮัวควบคุมมัน ไม่กี่อึดใจทั้งสองก็ทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าที่แจ่มใสและออกจากเมือง ทำให้ผู้คนที่เห็นพวกเขาตกใจจากเบื้องล่าง