ตอนที่ 40 สายเลือด. อ่านฟรี

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 40: สายเลือด

ในตอนเช้าก่อนที่ดวงอาทิตย์จะขึ้น เสียงนาฬิกาปลุกข้างๆหยูรุดังขึ้น ปลุกนางจากการหลับใหล

หลังจากตื่นนอนและจัดเตียงของนางแล้วหยูรุก็เข้าห้องน้ำเพื่ออาบน้ำอย่างรวดเร็ว ล้างหน้าและแปรงผมก่อนที่จะไปที่ห้องครัวเพื่อทำอาหารเช้า และใช่ นางมิได้ทำอาหารเพื่อตนเอง

เมื่อรับประทานอาหารเช้าเสร็จ หยูรุก็ถือชามซุปที่นางเพิ่งปรุงไปยังห้องขนาดใหญ่ที่อยู่โดดเดี่ยวท้ายห้องโถง

“พี่ตื่นแล้วหรือ?” หยูรุเคาะประตูก่อนจะเข้าไปในห้อง

“ข้าตื่นแล้ว” หยวนพูดด้วยเสียงแหบ

"ให้ข้าแปรงฟันให้นะ"

หยูรุพยุงหยวนขึ้นสู่ท่านั่งก่อนจะแปรงฟันและเช็ดหน้าด้วยผ้าขนหนูอุ่น ๆ

ไม่กี่นาทีต่อมานางเริ่มป้อนซุปที่นางปรุงเองให้เขา

"รสชาติเป็นอย่างไรบ้าง" นางถามเขา

"สมบูรณ์แบบ"

หยูรุมีรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง ขณะที่นางป้อนอาหารให้เขาอย่างละเมียดละไม

"พี่ชาย...วันหยุดสี่วันจากโรงเรียนของข้าจะเริ่มในอีกสามวันแล้ว ในที่สุดข้าก็จะได้เล่นกับพี่เร็วๆนี้"

“เยี่ยมมาก…ข้าอยากให้เจ้าเจอเพื่อนข้าในเกม เขาทำให้ข้านึกถึงเจ้าเลย…” หยวนพูดพร้อมกับรอยยิ้มบนใบหน้าของนาง

"เพื่อนของพี่…?" ใบหน้าของหยูรุขมวดคิ้วเล็กน้อยเมื่อนางรู้ว่าหยวนมีเพื่อนผู้หญิงคนหนึ่ง

"นางน่ารักหรือไม่" นางตัดสินใจถามเขา

"น่ารักมาก ข้ามั่นใจว่าเขาจะเข้ากับเจ้าได้อย่างง่ายดาย" หยวนกล่าวโดยไม่ลังเล

หน้าของหยูรุสั่นระริกกับคำพูดของเขาและนางก็พูดว่า

"ข้าหวังว่าจะเป็นอย่างงั้นนะพี่"

"ทำไมละ เขาก็เป็นเหมือนน้องคนที่สองของพี่นั่นแหละ"

“น้องคนที่สอง?!” หยูรุอุทานด้วยน้ำเสียงตกใจและนางก็รีบพูดต่อ "ข้าหวังว่าพี่จะไม่โดนนางหลอกนะพี่ชาย พี่ไม่ค่อยมีประสบการณ์กับเรื่องแบบนั้นมากนัก"  หยูรุกังวลว่าหยวนอาจถูกแม่เสือสาวเจ้าเล่ห์หลอกล่อด้วยเจตนาที่ไม่ปรานี เนื่องจากปัจจุบันมีคนประเภทนี้อยู่จำนวนมาก

"ฟังนี่นะพี่ชาย พี่อาจยังอ่อนต่อเรื่องแบบนี้ พี่อาจจะยังไม่เคยเจอ แต่มีหลายคนที่เต็มใจแกล้งเป็นพันธมิตรของพี่เพียงเพราะหวังผลประโยชน์อย่างอื่น  และเมื่อพวกเขาได้สิ่งที่ต้องการจากพี่ เขาก็จะทอดทิ้งพี่ดุจเศษขยะ!  แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่เกม แต่พี่ต้องระวังตัวไว้นะคะ โดยเฉพาะกับผู้หญิง ! พวกนางนั้นเก่งที่สุดในเรื่องแบบนี้ ! แต่ถ้าพี่เจอ คงจะบอกได้ยากว่าจะโดนอะไรบ้าง อาจโดนปอกลอกจนหมดตัว... " หยูรุเตือนเขาอย่างกังวล

“ฮ่าฮ่า…เจ้าก็พูดเกินไป…” หยวนหัวเราะเบา ๆ กับคำพูดของนางและเขากล่าวว่า“เสี่ยวฮัวไม่ใช่คนแบบนั้น เมื่อเจ้าได้เจอเขา เจ้าก็จะได้เข้าใจเอง”

"ไม่ต้องห่วงพี่ชาย นั่นจะเป็นสิ่งแรกที่ข้าทำเมื่อข้าล็อคอินเข้าเกม!"    หลังจากคุยกันต่อสักพัก หยูรุก็บอกลา

"พี่ชายถึงเวลาที่ข้าต้องไปแล้ว เดี๋ยวไว้คืนนี้ข้ามาหาพี่ใหม่นะ "

"ขอให้เป็นวันที่ดีนะ" หยวนพูดกับนางก่อนเข้าเกม เมื่อหยูรุออกจากห้องของหยวน นางก็ไปทานอาหารเช้าที่คนอื่นเตรียมไว้

"นายหญิง สำหรับอาหารเช้าเรามี ... " หญิงวัยกลางคนสวมชุดแม่บ้านเริ่มอธิบายอาหารบนโต๊ะใหญ่หรูหราให้นางฟัง    หลังจากหยูรุทานอาหารเช้าเสร็จแล้ว สาวใช้ก็พานางไปยังรถสุดหรู

"รถพร้อมแล้วค่ะนายหญิง"    หยูรุเช็ดริมฝีปากด้วยผ้าเช็ดปากอย่างสง่างามก่อนจะพยักหน้า    หลังจากที่รถหยูรุออกมาจากตัวบ้านได้สักพัก...

“โถ่ๆๆ …ทำไมนายหญิงต้องมาเสียเวลาอันมีค่าของนางไปกับพี่ชายผู้พิการของนางด้วย ข้าได้ยินมาว่าการเรียนของนางที่โรงเรียนนั้นต่ำลงกว่าเดิม นางต้องนอนไม่เพียงพอเพราะต้องดูแลพี่ชายผู้พิการนั้นของนางแน่ๆ”   สาวใช้คนหนึ่งถอนหายใจด้วยน้ำเสียงเจ็บปวดหลังจากที่หยูรุจากไป

"ไม่มีอะไรที่เราสามารถทำได้เลย นายหญิงยืนยันที่จะดูแลเขาด้วยตัวเอง ถึงขั้นห้ามไม่ให้เราเข้าไปในห้องของเขาโดยไม่ได้รับอนุญาต" สาวใช้อีกคนกล่าว    “นางดูแลเขาดีมากขนาดนี้ ข้าสงสัยว่าเขาจะทำอะไรให้นางได้ด้วยร่างกายที่ไร้ประโยชน์นั้น”

“ข้าเคยได้ยินเรื่องนี้จากคนรับใช้ที่มีอายุมาว่านายน้อยเคยมีร่างกายที่แข็งแรง”

"แล้วยังไงละ ในเมื่อตอนนี้เขาเป็นเพียงคนพิการและจะยังคงเป็นคนเดียวกันกับในอนาคต ข้าไม่สามารถเข้าใจความคิดของนายหญิงได้ นางสามารถใช้เวลาเหล่านี้กับชายหนุ่มรูปงามจำนวนนับไม่ถ้วน แต่นางกลับเลือกใช้เวลาอยู่กับคนพิการบนเตียงที่ซึ่งอาจตายได้ทุกเมื่อ "

“แกควรจะระวังปากของแกไว้ ถ้านายหญิงได้ยินเช่นนั้น การตกงานจะไม่ใช่เรื่องเดียวที่แกต้องกังวล…”    ในขณะที่สาวใช้ต่างพากันนินทาหยวนในบ้านของเขา หยวนก็กำลังเพลิดเพลินกับการใช้ดาบบินล่องลอยบนท้อง

"วู้วฮู้ววววววววววว ~~! นี่คือความรู้สึกที่ดีที่สุดตั้งแต่เกิดมาเลย !" หยวนตะโกนด้วยความตื่นเต้นในขณะที่เขาบินไปผ่านภูเขาและต้นน้ำ เขารู้สึกเป็นอิสระราวกับเป็นนก

“ระวังนะพี่หยวน เดี๋ยวพี่จะหล่นเอาได้ถ้าพี่สูญเสียการควบคุมจิตวิญญาณ” เสี่ยวฮัวเตือนเขาจากด้านหลัง นางกำลังบินอยู่ในอากาศด้วยพลังวิญญาณของนาง

"ข้าไม่เข้าใจว่าทำไมใคร ๆ ถึงยังเดินอยู่อีก ในเมื่อพวกเขาสามารถขี่สิ่งเหล่านี้ได้ ถ้าเป็นข้าน้ะ ข้าจะบินไปยังทุกๆที่ แม้กระทั่งในบ้านของข้า ! "

"การบินนั้นใช้พลังงานอย่างมาก หากพี่บินนานเกินไป และมันใช้พลังงานทางจิตวิญญาณด้วยเช่นกัน  คนส่วนใหญ่จึงอยากจะเก็บพลังงานทางจิตวิญญาณให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เผื่อไว้ในกรณีที่พวกเขาไปประสบปัญหาอื่นๆ และเนื่องจากมีไม่กี่คนที่ก้าวไปถึงระดับปรมาจารย์วิญญาณได้ ในสถานที่นี้เราแทบจะไม่พบเจอกับผู้ฝึกฝนที่บินได้เลย” เสี่ยวฮัวอธิบายให้เขาฟัง

“ข้าเข้าใจล่ะ…แล้วอีกนานแค่ไหนก่อนที่เราจะไปถึงจุดหมาย?” หยวนถามนาง    "อีกไม่กี่ชั่วโมงแล้วค่ะ แต่เราจะหยุดพักช่วงสั้น ๆ เพราะพี่หยวนไม่สามารถอยู่บนดาบได้นาน"

"อื้ม เห็นด้วย" หยวนพยักหน้า