ตอนที่ 27 อาหารอัดหน้า อ่านฟรี

ฝืนชะตาท้าพิภพออนไลน์ ตอนที่ 27 อาหารอัดหน้า

เมื่อหยวนและเสี่ยวฮัวออกจากโรงประมูล พวกเขาก็เดินไปรอบๆ เมืองอย่างไร้จุดหมาย

“บัดนี้เรามีเงินเพียงพอแล้ว บางทีเราควรจะหาซื้ออุปกรณ์ไว้สำหรับอนาคตจะดีกว่า”

อย่างไรก็ตาม เสี่ยวฮัวเอียงศีรษะด้วยความงุนงง “แต่เสี่ยวฮัวมีสมบัติมากมายที่พี่หยวนสามารถใช้ได้นะ”

หยวนแย้มรอยยิ้มหวานปนขม แล้วกล่าวขึ้นว่า “อันที่จริง ข้ามิอาจพึ่งพาเจ้าไปเสียทุกสิ่งหรอกนะ ข้าควรจะพยายามให้หนักกว่านี้ และหาอุปกรณ์ของตนเองบ้าง”

เสี่ยวฮัวยังคงงุนงง และเอ่ยถามขึ้นว่า “เสี่ยวฮัวสังเกตเห็นสิ่งนี้มานานแล้ว เหตุใดพี่หยวนถึงปรารถนาจะทำงานหนักถึงเพียงนี้? หากเป็นผู้อื่นคงใช้ประโยชน์จากสถานการณ์เช่นนี้ แทนที่จะทำงานให้มาก”

หยวนหัวเราะเบาๆ เมื่อได้ยินสิ่งที่นางกล่าว “แม้ว่ามันจะมิเป็นเช่นนั้น แต่ข้าใช้ชีวิตส่วนใหญ่ในฐานะคนพิการ แม้จะก้าวเข้าไปในห้องน้ำยังต้องพึ่งพาผู้อื่น ข้าเกลียดความรู้สึกเช่นนั้น...ไร้พลัง...ไร้ประโยชน์ บัดนี้ข้าสามารถใช้ร่างกายได้อีกครา ข้าปรารถนาจะมีความสุขกับการใช้ชีวิตให้เต็มที่ เพื่อสัมผัสกับความหมายของการมีชีวิต”

“พี่หยวน...ที่ผ่านมาต้องเผชิญกับชะตากรรมที่ยากลำบาก”

“ที่ผ่านมาอย่างนั้นหรือ?” หยวนหัวเราะด้วยน้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “แม้ว่าบัดนี้ข้าจะดูสบายดี แต่แท้จริงแล้วข้ายังคงใช้ชีวิตอันไร้จุดหมายเช่นนั้นอยู่”

“...”

“แต่พี่หยวนมิได้พิการอีกแล้วนะ แถมยังเป็นอัจฉริยะแห่งการฝึกฝนอีกด้วย” แม้นางจะมิได้ล่วงรู้ถึงสถานการณ์ของเขา แต่ก็สัมผัสได้ถึงความเหงาและสิ้นหวังจากน้ำเสียงของเขา

“นั่นอาจจะเป็นเรื่องจริงในโลกนี้ แต่เมื่อข้าออกจากระบบ ก็จะกลับไปเป็นคนพิการในโลกที่มืดมน นั่นเป็นสิ่งที่ยังคงอยู่ ณ โลกใบนั้น เอาล่ะ...ทิ้งเรื่องหดหู่นั่นเถิด มีความสุขกับความมั่งคั่งตรงหน้าดีกว่า” หยวนกล่าวขณะที่กำลังเดินไปรอบๆ เมือง

ในขณะที่เสี่ยวฮัวมองเขาอยู่เงียบๆ ด้วยสายตาครุ่นคิดอยู่ภายใน

“อาจจะมีบางสิ่งที่เสี่ยวฮัวสามารถทำเพื่อบรรเทาความเจ็บปวดของพี่หยวนได้...” นางคิดกับตนเอง

ในเวลาต่อมา พวกเขาก็มาถึงร้านขายอุปกรณ์

“ยินดีต้อนรับสู่คลังแสงมังกร!” ชายวัยกลางคนหลังเคาน์เตอร์กล่าวเมื่อเห็นพวกเขา “เรามีอาวุธและชุดเกราะระดับวิญญาณทุกประเภท! ท่านปรารถนาสิ่งใด?”

“ข้าอยากได้...” หยวนกล่าวขณะมองไปรอบๆ

<ดาบกระดูก> <ระดับ: วิญญาณ> <คุณภาพ: ปานกลาง> <ความแข็งแกร่งทางกายภาพที่ต้องการ: 300> <ความแข็งแกร่งทางจิตใจที่ต้องการ: 600> <ความคม: 300> <รายละเอียด: ดาบที่สร้างจากกระดูกของโครงกระดูกแห่งจิตวิญญาณ> <ราคา: 30,000 เหรียญทอง>

...

<ชุดเกราะเกล็ดกิ้งก่าเพลิง> <ระดับ: วิญญาณ> <คุณภาพ: สูง> <ความแข็งแกร่งทางกายภาพที่ต้องการ: 500> <ความแข็งแกร่งทางจิตใจที่ต้องการ: 250> <พลังป้องกัน: 5,000> <รายละเอียด: สร้างด้วยเกล็ดที่ทนทานสูงของกิ้งก่าเพลิง> <ราคา: 80,000 เหรียญทอง>

“พระเจ้า! อุปกรณ์ที่นี่มีราคาแพงยิ่งนัก!” ดวงตาของหยวนเบิกกว้างเมื่อเห็นราคาของของระดับวิญญาณเหล่านี้ มันทำให้เงินห้าร้อยสี่สิบเหรียญทองของเขาไร้ค่าไปในทันที

“มันมีราคาแพงใช่หรือไม่?” เสี่ยวฮัวอ่านสีหน้าของเขาและกล่าวด้วยรอยยิ้ม “เว้นแต่พี่จะมาจากตระกูลขุนนางหรือมีนิกายใหญ่ๆ คอยสนับสนุน นอกนั้นก็มิมีผู้ใดก้าวเข้ามาที่นี่กันหรอก”

“เหตุใดจึงมิมบอกข้าตั้งแต่แรกเล่า? ข้ารู้สึกดุจเป็นขอทานที่ก้าวเข้าไปในร้านเครื่องประดับอย่างไรอย่างนั้น...” หยวนกล่าวพลางถอนหายใจ “เช่นนั้นไปหาอะไรกินกันเถิด”

เมื่อชายวัยกลางคนเห็นคนทั้งสองดูของเพียงสองชิ้นแล้วจากไป ก็กัดฟันกล่าวอย่างเหยียดหยาม “ชิ! มิควรเสียลมหายใจทักทายไอ้เจ้าพวกนี้เลย!”

“...”

เมื่อได้ยินถ้อยคำเช่นนั้น หยวนก็หันกลับไปมองและขมวดคิ้ว

“สิ่งใดหรือ? เจ้าปรารถนาจะหาเรื่องข้าเพราะข้ากล่าวความจริงอย่างนั้นหรือ?” ชายวัยกลางคนยังคงดูถูกเขาต่อ “ร้านนี้เป็นร้านของนิกายมังกร ลองหาเรื่องข้าสิ หากเจ้ากล้าพอ”

“...”

คิ้วของหยวนกระตุกด้วยน้ำเสียงยียวนกวนประสาทของชายผู้นั้น ทว่าเขาก็ไม่ได้เอ่ยสิ่งใด เพราะเขายากจนอย่างที่ชายผู้นั้นกล่าวไว้จริง นอกจากนี้เขามิปรารถนาจะสร้างปัญหากับ NPC เพราะมิรู้ว่าพวกนั้นสามารถทำสิ่งใดได้บ้าง

ถึงกระนั้น เสี่ยวฮัวก็มิได้ใจดีเหมือนหยวน และนางก็มิยอมให้ผู้ใดมาดูถูกหยวนอาจารย์ผู้เป็นที่รักของนาง ครู่ต่อมานางก็ดึงสมบัติสองชิ้นออกมาจากถุงมิติของนาง เป็นสมบัติระดับสวรรค์คุณภาพยอดเยี่ยมทั้งสองชิ้น ปรากฏขึ้นในมือเล็กๆ ของนาง

เมื่อชายวัยกลางคนเห็นและรับรู้ได้ว่าของสองชิ้นนั้นเป็นสมบัติระดับสวรรค์ เข่าของเขาก็ถึงกับทรุดลง

“นั่นคือสิ่งที่เจ้าจะได้รับ หากกล้ามาลองดีกับพี่หยวน” เสี่ยวฮัวยิ้มเยาะอยู่ภายในใจ ก่อนจะเก็บอาวุธระดับสวรรค์ด้วยสีหน้าพึงพอใจบนใบหน้าที่น่ารักจิ้มลิ้มของนาง

เมื่อพวกเขาออกมาจากร้าน หยวนและเสี่ยวฮัวก็ก้าวไปยังร้านอาหารใกล้ๆ เพื่อเติมเต็มกระเพาะของพวกเขาด้วยอาหารอร่อยๆ

“พระเจ้า!! อาหารร้านนี้ยอดเยี่ยมจริงๆ! มิอาจเชื่อเลยว่ารสชาติถึงเพียงนี้จะเป็นเพียงแค่อาหารในเกม” พวกเขากินอาหารราวกับสัตว์ป่าที่หิวโหยหลุดออกมาจากป่า ยัดอาหารเข้าปากและกลืนลงคอด้วยมือทั้งสองข้างที่ถืออาหารอยู่ตลอดเวลา ในขณะเดียวกัน เสี่ยวฮัวก็มองดูสัตว์ป่าขยับกรามของเขาไม่หยุด เป็นครั้งแรกที่นางเห็นใครกินสิ่งใดอย่างเมามันถึงเพียงนี้

“อาหารมิได้หนีไปไหนหรอกพี่หยวน ระวังจะสำลักดับชีพเอาเสียก่อนนะ” นางกล่าวกับเขา

“ข้าหยุดมิได้! มือมันขยับไปเอง! ในช่วงสองสามปีนี้ข้าได้กินเพียงซุปไก่มาโดยตลอด!” หยวนกล่าว ขณะที่อาหารยังเต็มปากเขาอยู่ และน้ำตาก็ไหลอาบแก้มอิ่มๆ ของเขา

เสี่ยวฮัวถึงกับส่ายศีรษะ ก่อนที่จะกินอาหารของนางด้วยความสง่างาม

...