บทที่ 16 พี่ชายผมเกรียน: เพื่อนร่วมทีมคนนี้ต้องขายทิ้ง

บทที่ 16 พี่ชายผมเกรียน: เพื่อนร่วมทีมคนนี้ต้องขายทิ้ง

“ตอนแรกที่ฟังคำพูดของผู้เล่นหมายเลข 7 ตอนสมัครนายอำเภอ ฉันว่าเขาเหมือนไพ่คนดีนะ แต่พอฟังคำพูดของเขานอกวงแล้ว ฉันเริ่มไม่ค่อยแน่ใจแล้ว”

น้องสาวสุดน่ารักหมายเลข 6 เค้นสมองคิดและชั่งน้ำหนักว่าเธอควรจะจัดการความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับหมายเลข 7 อย่างไรดี

ยังไงซะพรุ่งนี้เธอก็จะต้องระเบิดตัวเองอยู่แล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะให้ผู้ทำนายทิ้งคำสั่งเสียใด ๆ ไว้

งั้นตอนนี้ก็ควรจะพูดให้ดูเหมือนคนร้ายหน่อย ทางที่ดีที่สุดคือลากหมายเลข 7 ลงหลุมไปด้วย

แต่ถ้าเป็นแบบนั้น เพื่อที่จะสร้างภาพให้คนนอกวงรู้สึกว่าเธอรู้จักกับหมายเลข 7 ก็ต้องพูดคล้อยตามเขาต่อไป

งั้นแบบนี้ก็ต้องไปโจมตีหมายเลข 5 พร้อมกับเขาไม่ใช่เหรอ?

น้องสาวสุดน่ารักหมายเลข 6 ร้องไห้ในใจ

ช่วยไม่ได้ ในตำแหน่งของเธอทำได้แค่แบบนี้ไปก่อน

ตอนนี้ก็ได้แต่หวังว่าพี่ชายผมเกรียนหมายเลข 5 เขาจะพูดได้ดีหน่อยแล้วกัน...

“แต่ถึงแม้ฉันจะไม่ค่อยเข้าใจว่าหมายเลข 7 ปกป้องหมายเลข 9 ได้ยังไง แต่เดี๋ยวก็ลองฟังคำพูดของผู้เล่นหมายเลข 5 อย่างละเอียดดูแล้วกัน ถ้าคำพูดของหมายเลข 5 ค่อนข้างดี งั้นก็สามารถพิจารณาโหวตคนจากหมายเลข 9 หรือไพ่ตำแหน่งหลัง ๆ ออกไปสักคน ส่วนจะจัดการยังไง ก็ต้องดูความตั้งใจของหมายเลข 10 เอง ฉันแค่เสนอคำแนะนำเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้กับฝ่ายคนดีเท่านั้น”

“นอกจากนี้ ฉันค่อนข้างจะเอนเอียงไปทางว่าหมายเลข 7 เป็นไพ่คนดี ถึงแม้ตรรกะของเขาฉันจะไม่ค่อยเข้าใจเท่าไหร่ แต่ดูเหมือนว่ากำลังทำเพื่อฝ่ายคนดีอยู่ ดังนั้นฉันจะไม่โจมตีเธอไปก่อนแล้วกัน เดี๋ยวรอดูว่าผู้ทำนายจะตรวจสอบหมายเลข 9 ไหม แล้วค่อยฟังคำพูดรอบสองของเธออีกที ฉันถึงจะสามารถนิยามบทบาทของเธอได้แม่นยำขึ้น”

“ตอนนี้ถือว่าเป็น X ที่ค่อนไปทางดี”

น้องสาวสุดน่ารักหมายเลข 6 มองไปที่ผู้ทำนายและไพ่ทองคำ

“แล้วก็ตอนสมัครนายอำเภอฉันรู้สึกว่าหมายเลข 11 ไม่ค่อยดี แต่ไม่นึกเลยว่าจะเป็นไพ่ทองคำของผู้ทำนายที่ฉันคิดว่าเป็นหมายเลข 10 ดังนั้นฉันขอโทษหมายเลข 11 ตรงนี้ด้วยนะที่อ่านเธอผิดไป ในเมื่อเธอรับไพ่ทองคำแล้ว งั้นก็ต้องเป็นไพ่คนดีแน่นอน”

“แล้วก็...”

น้องสาวสุดน่ารักหมายเลข 6 ถูกหวังฉางเซิงกวนจนแทบจะพูดไม่ออกแล้ว

สมองของเธอหมุนติ้ว

ก็ยังคิดอะไรไม่ออก

สถานการณ์ที่พลิกผันอย่างรวดเร็วทำให้สมองของเธอในตอนนี้เริ่มจะมึนงงไปหมด

สุดท้ายทำได้แค่เม้มปาก แล้วพูดว่า: “ฉันไม่มีข้อมูลอื่นแล้ว ผ่าน”

หมายเลข 6 พยายามยื้อเวลาให้เพื่อนร่วมทีมของเธออย่างสุดความสามารถแล้ว

แต่ช่วยไม่ได้

ถ้าเธอพูดอะไรไม่ออก แล้วยังจะฝืนพูดต่อไป ก็จะยิ่งทำให้คนดีนอกวงรู้สึกไม่พอใจมากขึ้น

และจะทำให้คนคิดว่าเธออาจจะกำลังยื้อเวลาให้เพื่อนร่วมทีมหมาป่าของเธอคิดอยู่

ดังนั้นช่วยไม่ได้ หมายเลข 6 ทำได้แค่เลือกที่จะผ่าน

[เชิญผู้เล่นหมายเลข 5 พูด]

ถึงตาหมายเลข 5 พูด สายตาของหวังฉางเซิงก็เหลือบไปมอง

เขาชี้เป้าหมายเลข 5 ขึ้นมาบนโต๊ะแล้ว

หมายเลข 1 ถูกเขาสร้างให้เป็นไพ่แม่มดที่ตกรอบไปแล้ว

หมายเลข 6 ก็จะต้องถูกตรวจสอบ

งั้นก็เหลือแค่หมายเลข 5 คนเดียวที่อาจจะรู้จักกับหมายเลข 3

เพราะในตำแหน่งของผู้ทำนายหมายเลข 10 เขาย่อมต้องคิดว่าหมาป่าสวมรอยบุกอย่างหมายเลข 3 ไม่กล้าที่จะชี้เป้าเพื่อนร่วมทีมหมาป่าทั้งหมดของตัวเองตอนสมัครนายอำเภอ แต่ก็น่าจะชี้เป้าสักหนึ่งถึงสองคน

ดังนั้นในเมื่อหมายเลข 1 อยากจะสวมบทแม่มดหมายเลข 7 ของเขา

ก็สวมไปสิ

ถ้าผู้ทำนายเชื่อว่าหมายเลข 1 เป็นแม่มด

งั้นหมายเลข 5 กับ 6 ก็ต้องมีปัญหาใหญ่

นี่คือตรรกะเหล็กที่ไม่ต้องพูดอะไรมาก

และก็เป็นสิ่งที่หวังฉางเซิงกำลังชี้นำให้ผู้ทำนายคิดอยู่

“ในเมื่อแกกล้าที่จะชี้เป้าเพื่อนร่วมทีมหมาป่าของแกออกมา งั้นฉันก็ต้องสนองให้แกอยู่แล้ว ให้ผู้ทำนายโหวตเพื่อนร่วมทีมหมาป่าดำดินของแกออกไปไงล่ะ~”

บนใบหน้าของหวังฉางเซิงไม่มีสีหน้าอะไร แต่ในใจกลับหัวเราะร่า

ยิ่งอยากจะซ่อน หวังฉางเซิงก็ยิ่งไม่ให้ซ่อน!

“หมายเลข 10 น่าจะเป็นผู้ทำนายคนนั้นได้คนเดียวแล้วล่ะ เหมือนกับที่ตำแหน่งแรก ๆ พูดไป ถ้าหมายเลข 3 เป็นผู้ทำนาย งั้นเกมนี้ก็คงเล่นต่อไปไม่ได้แล้ว ดังนั้นเดี๋ยวก็ฟังลำดับการตรวจสอบของนายอำเภอของหมายเลข 10 ก็พอ”

พี่ชายผมเกรียนหมายเลข 5 เปิดปากก็ยอมรับบทบาทผู้ทำนายของหมายเลข 10 ทันที

แน่นอนว่า เขาก็ไม่กล้าที่จะไม่ยอมรับ

ไม่อย่างนั้นก็มีความเป็นไปได้สูงที่จะถูกโหวตออกไปในวันแรกเลย

สิ่งที่พี่ชายผมเกรียนต้องทำในตอนนี้ คือพยายามสวมบทบาทคนดีในสายตาของผู้ทำนายให้ได้มากที่สุด

ให้ผู้ทำนายไปชี้เป้าคนนอกวงสักคน

ไม่อย่างนั้นพวกหมาป่าก็คงเล่นต่อไปไม่ได้จริง ๆ ทำได้แค่ยอมแพ้

พี่ชายผมเกรียนเรียบเรียงคำพูดของตัวเอง แล้วพูดต่อว่า: “สถานการณ์เป็นแบบนี้ แต่ผมอยากจะพูดถึงเหตุผลที่ผมโหวตให้หมายเลข 10 หน่อย”

“หมายเลข 3 ในตำแหน่งของเขาให้ไพ่ทองคำกับหมายเลข 1 ในสายตาผมอันที่จริงไม่ได้มีภาพลักษณ์ผู้ทำนายอะไรเหมือนกับที่หมายเลข 9 พูดเลย”

“เพราะเขาสามารถแทงหมายเลข 1 ตอนกลางคืนได้เลย แล้วลุกขึ้นมาให้ไพ่ทองคำกับหมายเลข 1 อีกที เพื่อที่จะทำให้แม่มดคิดว่าเขาจะไม่เสแสร้งทำเรื่องแทงหมายเลข 1 แล้วมาสร้างภาพ แต่ในความเป็นจริง หมายเลข 3 ก็ทำเรื่องเสแสร้งแบบนี้จริง ๆ”

“ผลคือเขาก็หลอกคะแนนโหวตจากแม่มดหมายเลข 1 มาได้สำเร็จจริง ๆ น่าเสียดายที่หมายเลข 3 คงไม่คิดว่าคนที่เขาแทงทิ้งไปคือแม่มดล่ะมั้ง คนที่เลือกข้างเขาไม่กี่คนก็ยังถูกตัวเองแทงตาย”

พูดถึงตรงนี้ พี่ชายผมเกรียนก็หัวเราะเบา ๆ ดูเหมือนจะเยาะเย้ยหมายเลข 3 จากใจจริง

ทำให้คนรู้สึกเหมือนกับว่าเขาไม่รู้จักกับหมายเลข 3

“แต่ความน่าเชื่อถือในการที่หมายเลข 10 ให้ไพ่ทองคำกับหมายเลข 11 มันต่างกัน คำพูดตอนลุกขึ้นมาของหมายเลข 11 ก็เป็นมาตรฐานมาก เมื่อรวมสองอย่างเข้าด้วยกัน ผมคิดว่าหมายเลข 10 คือผู้ทำนาย ดังนั้นตอนอยู่นอกวงผมเลยโหวตให้เขา”

“ส่วนผู้เล่นหมายเลข 7 ที่รู้สึกว่าถ้าผมพูดไม่ดี ก็จะให้ผู้ทำนายมาโหวตผมออก ผมไม่เข้าใจจริง ๆ นะ”

“คุณเป็นผู้ทำนายเหรอ?”

หมายเลข 5 ทำหน้าตาสงบนิ่ง เหลือบมองหวังฉางเซิงอย่างเฉยเมย

“คุณจะเป็นหมาป่าหรือคนดีก็ยังไม่ชัดเจนเลย ไพ่ทองคำของผู้ทำนายคือหมายเลข 11 ไม่ใช่คุณ คุณในตำแหน่งนี้ยังกล้ามาจัดงานให้ผู้ทำนายอีกเหรอ? ถ้าคนหลัง ๆ ก็มาพูดกันคนละคำสองคำเปลี่ยนแผนงานตอนสมัครนายอำเภอของผู้ทำนาย งั้นถ้าหมาป่าจู่ ๆ ระเบิดตัวเอง เขาจะต้องตรวจสอบใครในตอนกลางคืนล่ะ?”

“ดังนั้นผมรู้สึกว่าผู้เล่นหมายเลข 7 ไม่ดี คำพูดของเขาตอนสมัครนายอำเภอเหมือนไพ่ที่รีบเดินเกมล่วงหน้า ก่อนหน้าเขายังไม่มีผู้ทำนายสวมรอยเลย แล้วเขาจะมั่นใจได้อย่างไรว่าคนที่สวมรอยในหมายเลข 10 กับ 11 คือผู้ทำนายตัวจริง? การอ่านคนท้ายที่สุดก็เป็นแค่การคาดเดา ทุกอย่างต้องฟังคำพูดเปรียบเทียบของผู้ทำนายถึงจะตัดสินใจได้”

“ดังนั้นการที่หมายเลข 7 เลือกข้างโดยตรงตอนสมัครนายอำเภอ ผมก็รู้สึกว่าเขาไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ตอนอยู่นอกวงก็ไปปกป้องหมายเลข 9 ที่กล้าโหวตให้หมายเลข 3 เผลอ ๆ ยังจะให้ผู้ทำนายไปเสียเวลาตรวจสอบเขาอีก”

“ดังนั้นไพ่ของหมายเลข 7 ในสายตาผมคือไพ่ที่เข้าบ่อหมาป่าใบหนึ่ง ในเมื่อเขาไปปกป้องหมายเลข 9 บทบาทก็ย่อมต้องต่ำกว่าหมายเลข 9”

“หมายเลข 9 จะเป็นหมาป่าหรือคนดีก็ช่างเถอะ รอบนี้ถ้าฟังคำพูดของตำแหน่งหลัง ๆ แล้วไม่มีใครเหมือนหมาป่า ก็สามารถโหวตหมายเลข 7 ออกไปก่อนได้”

“ส่วนหมายเลข 6...”

พี่ชายผมเกรียนหมายเลข 5 หยุดไปครู่หนึ่ง แล้วสายตาก็กวาดผ่านหมายเลข 6 ไปตกอยู่ที่หมายเลข 10

เขา จะขายเพื่อนร่วมทีมแล้ว!

[จบแล้ว]