The Dark King – Chapter 61 มอนสเตอร์ระดับที่ 9 [อ่านฟรี]

ชั้นบนของตึกสูงนั้นพังทะลายลงมาเพราะการกัดเซาะจากรังสีและน้ำฝนเป็นเวลาหลายร้อยปี ชั้นสองหรือชั้นสามยุบตัวลงมาและเป็นซากปรักหักพัง ไบรอันกระโดดผ่านช่องว่างของผนังที่พังทะลายลงมาแทนการเดินไปตามบันได นี่เป็นชั้นบนสุดของอาคารนี้ เขารู้สึกพอใจกับผนังที่พังทะลายลงมาพวกนี้มากเพราะเขาสามารถใช้มันเพื่อซุ่มโจมตีได้ เขารู้สึกได้ว่าการล่าครั้งนี้เป็นไปอย่างราบรื่น

เสียงคำรามดังออกมาทำให้ไบรอันรู้สึกประหลาดใจ “ทำไมมันออกมาเร็วจัง?” ไบรอันคิด เขารีบถือธนูขึ้นมาในมือซ้ายและกำเอาไว้แน่น ลูกธนู 2 ดอกอยู่ในมือขวาของเขาในตอนนี้ ลูกศรสีเงินนั้นสะท้อนภาพดวงตาที่เย็นชาของเขา เขามองลงไปผ่านรอยแยกของผนังที่พังทะลายลงมาและเห็นเหยื่อของตนเอง

อาคารที่ไบรอันเห็นนั้นหักครึ่งลงมาและปกคลุมไปด้วยพืชสีเขียว มีมอนสเตอร์สีดำขนาดใหญ่เดินออกมา ร่างกายของมันยาวประมาณ 5 เมตร มันมีขนสีดำทั่วร่างกาย หัวของมันคล้ายกับหมาป่า ปากของมันยื่นออกมาและมีเขี้ยวขนาดใหญ่ 2 อัน มีน้ำลายไหลผ่านเขี้ยวของมันและหยดลงมา

“ในที่สุด! มันก็ออกมาแล้ว!” ดวงตาของไบรอันนั้นเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและความตื่นเต้น “มอนสเตอร์ระดับ 9 ที่หาได้ยาก หลังจากที่ฉันฆ่าแกแล้วเวทมนตร์ของฉันก็จะพัฒนาขึ้นอีกครั้ง ในที่สุดฉันก็จะได้มีความสามารถใหม่!”

เขาง้างธนูเต็มกำลังและมองตรงไปที่มัน จากนั้นเขาก็มองไปที่พื้นที่โล่งก่อนหน้านี้ที่เขาได้จากพวกฟู่เทียนและคนอื่นๆมา แต่ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นเลย สีหน้าและดวงตาของเขาเย็นชาขึ้นทันที “บ้าเอ้ย! ไอพวกเด็กเวร! ถ้าพวกแกออกไปสู้สักหน่อยพวกแกก็จะทำผลงานได้มากขึ้น แม้ว่าสุดท้ายแล้วพวกแกจะต้องตายในหน้าที่!”

เขาส่ายศีรษะและมองออกไปที่ถนน ดูเหมือนว่ามอนสเตอร์ตัวนี้สามารถดมกลิ่นเพื่อหาตำแหน่งของเหยื่อได้ สีหน้าของไบรอันซีดลงไปทันที “นี่มันไม่ใช่พวกมอนสเตอร์ไร้สมอง ถ้าฉันยิงมันไปในตอนนี้มันจะต้องรู้ตำแหน่งของฉันอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นมันยังมีท่าทีสงสัยอยู่”

เขากัดฟันและคิดถึงสิ่งต่างๆในตอนนี้ “ไอพวกเด็กเวรนั่นบอกว่าพวกมันแยกมาจากหน่วยค้นหาคนอื่นๆ ถ้าหากว่าพวกมันมีกองกำลังขนาดใหญ่แบบนั้นเราก็มีโอกาสฆ่ามันได้!” เมื่อเขาคิดแบบนี้ดวงตาของเขาก็เปร่งประกายขึ้นด้วยความหวัง เขารีบเปิดกระเป๋าสะพายของตนเองออกและนำขวดสีเหลืองออกมา เขาเปิดฝาของมันออกและโปรยใส่ตัวเองเล็กน้อย

“นี่น่าจะทำให้ฉันปิดบังกลิ่นของตัวเองเอาไว้ได้ ตราบใดที่มันไม่ได้เข้ามาใกล้พอ มันก็ไม่มีทางหาเจอ มันคงจะตามพวกสัตว์ตัวเล็กๆพวกนั้นไป” ไบรอันคิดในใจ

…

…

ฟู่เทียนและคนอื่นๆต่างก็รู้สึกกลัวทันทีเมื่อได้เห็นสัตว์ประหลาดกระโดดออกมาจากมุมอาคาร พวกเขาเคยได้ยินเรื่องราวเกี่ยวกับมอนสเตอร์ที่น่าสะพรึงกลัวเหล่านี้ พวกเขาไม่คาดคิดว่ามันจะมีอยู่จริงๆ!

ฟู่เทียนกล่าวทันที “วิ่ง! ขึ้นบันไดไปเร็วเข้า!”

เมสัน แชมและแซคเริ่มรู้สึกตัวและรีบวิ่งตามฟู่เทียนขึ้นบันไดไป

“เร็วเข้า! หาที่หลบ! หาที่หลบ!” แชมตะโกนออกมาด้วยความรู้สึกกลัวจนอยากร้องไห้ออกมา พวกซอมบี้ก่อนหน้านี้เทียบมอนสเตอร์สีดำตัวนี้ก็เหมือนลูกแมวแสนน่ารักไปเลย

ใบหน้าของฟู่เทียนก็ซีดลงไปด้วยเช่นกัน เมื่อเขาได้ยินคำพูดของแชมเขาก็รีบพูดขึ้นทันที “เราหลบที่ไหนไม่ได้แล้ว! เขาต้องขึ้นไปชั้นบนสุดเพื่อหาเขาให้เจอ!”

เมสันกระซิบ “เขา เขาไม่ต้องพวกเราแน่ๆ! พวกเราเพิ่งจะ … …”

“ไม่ใช่เพื่อความช่วยเหลือ พวกเราต้องไปฆ่าเขา! หรือไม่เราก็ต้องพามันไปหาเขา แม้ว่าพวกเราจะต้องตายเราก็จะดึงนักล่าคนนั้นให้ไปกับเราด้วย!” ฟู่เทียนกำหมัดของเขา หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความหลาดกลัวและความรู้สึกโกรธ ไอเลวนั่นต้องการใช้พวกเขาเป็นเหยื่อล่อ พวกเขาช่วยรักษาบาดแผลให้ พวกเขายังให้น้ำและอาหาร แทนที่จะขอบคุณกลับมาเนรคุณแบบนี้!

ยิ่งกว่านั้นไม่ใช่เรื่องการเนรคุณแต่ยังต้องการส่งพวกเขาไปสู่ความตาย!

ไอเวรเอ้ย!

ฟู่เทียนไม่เคยรู้สึกโกรธแบบนี้มาก่อน

…

…

ที่ชั้นบนสุดของอาคารไบรอันกำลังมองผ่านผนังที่แตกหักลงมา ทันใดนั้นเขาก็เห็นสายตาของมอนสเตอร์ที่จ้องมองไปทางตึกสูง มันคงได้กลิ่นของไอพวกเด็กเวรพวกนั้นแน่นอน!

สายตาของไบรอันเย็นชาขึ้นทันที เขาคิดในใจว่า “บ้าเอ้ย ไอพวกเด็กเวร แทนที่พวกแกจะยอมตายอย่างเชื่อฟังฉันกลับหนีไป แกคิดหรอว่าจะรอดถ้าพวกแกหนีเข้าไปในตึกนั่น? ไอพวกขยะเอ้ย! ไอพวกลูกหมา!”

เขารู้ว่าฟู่เทียนและคนอื่นๆจะต้องตายอย่างแน่นอน ไม่มีทางที่พวกเขาจะปกปิดกลิ่นของตนเองได้ พวกเขาจะต้องถูกมอนสเตอร์ตัวนั้นพบเข้าอย่างแน่นอน แต่ตัวเขาเองไม่ได้ดีใจเลยกลับรู้สึกโกรธด้วยซ้ำในตอนนี้ ไม่มีประโยชน์อะไรเลยถ้าหากพวกมันต้องตายไปในตึกนั่นเพราะเขาไม่สามารถหามุมที่จะลอบโจมตีได้ บนถนนที่โล่งกว้างนั้นเหมาะสมอย่างยิ่งในการล่าสำหรับเขา สถานที่แคบเช่นในอาคารนั้นเลวร้ายที่สุดทำหรับนักลอบสังหารระยะไกลแบบเขา

เขาสามารถจินตนาการถึงความกลัวของเด็กพวกนั้นที่หนีเข้าไปในตึกได้เลย เขาเริ่มคำนวณสิ่งต่างๆที่เกี่ยวข้องในตอนนี้ ตั้งแต่พวกมันเข้าไปในตึกตอนนี้ก็จะจะอยู่ประมาณชั้น 4 ถึงชั้นที่ 6 มอนสเตอร์น่าจะไล่ล่าพวกมันไปจนถึงชั้นสูงสุดนั่นคือชั้นที่ 10

และเขาอยู่ที่ชั้นที่ 23 ของตึกข้างๆ

เขาได้จดบันทึกลักษณะของชั้นต่างๆของตึกเอาไว้ในตอนที่ปืนขึ้นมาบนนี้ ในฐานะที่เป็นนักล่า ประสบการณ์ การสังเกต และความสามารถในการรับมือสถานการณ์ต่างๆของเขาย่อมมากกว่าคนธรรมดา

“ถ้าหากว่าการต่อสู้เกิดขึ้นที่ชั้น 10 …หืม… ความห่างระหว่างชั้นนี้กับชั้นที่ 10 นั้นไกลเกินไป แต่ไม่รู้ว่ามันจะเห็นฉันอีกด้วยหรือไม่” ไบรอันขมวดคิ้ว เขารู้สึกไม่สบายใจเล็กน้อย เพราะเขาเห็นข้อความง่ายๆในคู่มือของนักล่าที่อธิบายถึงมอนสเตอร์ตัวนี้ไว้ว่า ‘ไวต่อกลิ่นอย่างมาก’ แต่ไม่ได้อธิบายถึงระยะห่างชัดเจน

เพราะเหตุนี้เขาถึงนำขวดสีเหลืองออกมาทาไปทั่วร่างกายก่อนหน้านี้เพื่อกลบกลิ่น เขาคิดถึงสถานการณ์ต่างๆและคำนวณในหัวไปพร้อมๆ กัน “ตอนนี้ พวกมันน่าจะขึ้นมาถึงชั้น 8 และมอนสเตอร์น่าจะอยู่ที่ชั้น 6 อีกไม่นานพวกมันน่าจะโดนมอนสเตอร์กินแน่นอน ถ้าหากมอนสเตอร์นั่นรับรู้ถึงตำแหน่งของฉันทางเลือกเดียวที่มีอยู่คือกระโดดลงไปจากที่นี่!”

เขาเริ่มคิดถึงแผนการหนี เพราะเขาไม่สามารถฝากความหวังทั้งหมดเอาไว้ที่มอนสเตอร์นั่นและไอเด็กเวรทั้ง 4 คนได้!

เวลาผ่านไปเรื่อยๆ กล้ามเนื้อของไบรอันเริ่มเกร็งขึ้นเรื่อยๆ เขากำลังจำลองสถานการณ์ต่างๆขณะที่คำนวณเวลาไปด้วย “ไอพวกเด็กเวรนั่นน่าจะตายไปแล้วตอนนี้ ฉันต้องรอจนกว่าจะเห็นมอนสเตอร์นั่นออกมาจากอาคารถึงจะตามมันไปได้!”

เขากำลังตั้งตารออยู่ตอนนี้ เขาได้ยินเสียงคำรามอย่างฉับพลันจากด้านล่างและเงาขนาดยักษ์กระโดดขึ้นมาหาเขา

ดวงตาของไบรอันหดตัวลงทันทีขณะที่เขากระโดดถอยหลังกลับไปอย่างเร่งรีบ กรงเล็บของมอนสเตอร์นั่นไม่อาจสัมผัสร่างกายของเขาได้

เขาเห็นเศษของเป้สะพายอยู่บนเขี้ยวของมัน