บทที่ 19: สังหารสัตว์อสูรระดับสร้างรากฐานขั้นหนึ่ง
บทที่ 19: สังหารสัตว์อสูรระดับสร้างรากฐานขั้นหนึ่ง
หวังหลี่และหานซิงอวี่มาถึงอาณาเขตของเต่าศิลาเคลื่อนภูผาอีกครั้ง
ในตอนนี้เต่าศิลาเคลื่อนภูผาก็ค้นพบพวกเขาเช่นกัน
“มนุษย์ พวกเจ้ากลับมาที่นี่อีกทำไม ไม่กลัวตายหรือ”
พร้อมกับคำพูดนั้น มันก็ฟาดก้อนหินขนาดยักษ์เข้าใส่หวังหลี่
เงาหอกยาววูบไหว ก้อนหินยักษ์ถูกทำลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยในพริบตา
หวังหลี่มองหานซิงอวี่และกล่าวว่า “ที่เหลือขึ้นอยู่กับท่านแล้ว”
จากนั้นเขาก็พุ่งเข้าหาเต่าศิลาเคลื่อนภูผา โดยมีหอกยาวอยู่ในมือ
ด้วยแนวคิดน้ำแข็งที่ช่วยเสริมพลัง แม้จะใช้หอกน้ำแข็งเพียงสามเล่ม หวังหลี่ก็ไม่เสียเปรียบเต่าศิลาเคลื่อนภูผา
หวังหลี่ใช้ย่างก้าวเมฆาล่องขั้นสมบูรณ์ได้อย่างคล่องแคล่ว หลบเลี่ยงการโจมตีของเต่าศิลาเคลื่อนภูผาได้ทั้งหมด
ในขณะเดียวกัน จากความแข็งแกร่งที่เต่าศิลาเคลื่อนภูผาแสดงให้เห็น หวังหลี่ก็ประเมินโอกาสในการสังหารสัตว์อสูรระดับสร้างรากฐานขั้นต้นโดยไม่ได้รับความช่วยเหลือจากหานซิงอวี่
เมื่อเห็นว่าการโจมตีของมันไม่สามารถโดนหวังหลี่ มนุษย์ตัวเล็กๆ ได้ เต่าศิลาเคลื่อนภูผาก็คำรามด้วยความโกรธ
“มนุษย์สารเลว พวกเจ้ารนหาเรื่องตาย!”
จากนั้นแสงสีเหลืองอมดินก็สว่างวาบรอบตัวมัน
หวังหลี่เห็นเช่นนั้นก็เข้าใจว่า เต่าศิลาเคลื่อนภูผากำลังจะใช้ทักษะ จึงตะโกนบอกหานซิงอวี่ว่า
“อีกนานเท่าไร”
“สิบห้าลมหายใจ ขอเวลาข้าอีกสิบห้าลมหายใจ”
สิบห้าลมหายใจ บัดซบ เจ้าเต่าเฒ่ากำลังจะใช้ทักษะแล้ว หากข้าต้านทานไม่ได้ก็จบสิ้นกัน
ไม่ได้ ข้าจะมัวปกปิดพลังไม่ได้แล้ว
จากนั้นหวังหลี่ก็ทำใจแข็ง ไม่ยับยั้งพลังอีกต่อไป
ด้วยแนวคิดน้ำแข็งที่ช่วยเสริมพลัง เขาเริ่มรวมหอกน้ำแข็งห้าเล่มเข้าด้วยกันทันที จากนั้นหอกห้าเล่มก็หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียว
หอกยักษ์ยาวห้าจั้งปรากฏขึ้น
มันพุ่งตรงไปยังเต่าศิลาเคลื่อนภูผาซึ่งกำลังใช้ทักษะ
การกระทำเหล่านี้เสร็จสิ้นในเวลาเพียงสองลมหายใจสั้นๆ
เต่าศิลาเคลื่อนภูผา เดิมทีต้องการแค่ขู่ให้คู่ต่อสู้ตกใจกลัวด้วยความสามารถจากสายเลือดของมัน เพราะหลังจากใช้จะสิ้นเปลืองพลังชีวิต ปราณ และจิตวิญญาณ
ตราบใดที่สัตว์อสูรยังไม่ถึงขั้นแปลงกาย ซึ่งก็คือ ระดับรวมแก่นปราณ
พวกมันจะไม่ใช้ทักษะสายเลือดโดยไม่คิดหน้าคิดหลัง จะพึ่งพากายเนื้อที่ทรงพลังของตนเองเป็นหลัก
ทักษะสายเลือดโดยทั่วไปแล้วจะใช้เป็นไพ่ตาย
มันไม่เคยคาดคิดว่า หวังหลี่ มนุษย์ที่เพิ่งหนีจากเงื้อมมือของมัน จะเรียกใช้วิชาเวทที่ทรงพลังเช่นนี้ได้ในพริบตา
เขาเจ้าเล่ห์เกินไปจริงๆ
ดังนั้นเต่าศิลาเคลื่อนภูผา จึงรีบเปิดใช้ทักษะสายเลือด
“เกราะปฐพี”
ใช่แล้ว ทักษะสายเลือดของมันเป็นประเภทป้องกัน ถึงอย่างไรมันก็เป็นสัตว์อสูรประเภทเต่า
“ตูม!”
หอกน้ำแข็งยักษ์ของหวังหลี่พุ่งชนเกราะปฐพีของเต่าศิลาเคลื่อนภูผา
เสียงดังสนั่นก้อง
คลื่นพลังอันรุนแรงที่เกิดขึ้นพัดฝุ่นคลุ้งไปทั่ว
แม้แต่หานซิงอวี่ที่อยู่ด้านหลังและกำลังเรียกใช้อาวุธเวท ก็ยังต้องหยุดต้านทานคลื่นพลัง
ในตอนนี้หานซิงอวี่ตกตะลึงอย่างลับๆ เขารู้ว่าหวังหลี่ปิดบังพลังที่แท้จริง
แต่เขาไม่เคยคาดคิดว่า หวังหลี่จะแข็งแกร่งถึงเพียงนี้
ผู้บำเพ็ญระดับหลอมปราณขั้นเก้าปะทะโดยตรงกับทักษะสายเลือดประเภทป้องกันของสัตว์อสูรระดับสร้างรากฐานขั้นต้น
นี่แข็งแกร่งเกินไปจริงๆ
แม้แต่ในนิกายชางไห่ทั้งหมด ก็อาจมีเพียงไม่กี่คนที่ทำได้
นี่คือศิษย์ฝ่ายนอกจริงๆ หรือ
...
เมื่อสนามรบกลับสู่ความสงบ ผลลัพธ์ของการต่อสู้ก็ปรากฏขึ้น
หอกยักษ์ยาวห้าจั้งแทงทะลุกระดองของเต่าศิลาเคลื่อนภูผา ซึ่งเป็นส่วนที่แข็งแกร่งที่สุดของเกราะปฐพี
มองจากระยะไกล การโจมตีของหวังหลี่ตรึงเต่าศิลาเคลื่อนภูผาไว้กับพื้น
เต่าศิลาเคลื่อนภูผายังเหลือลมหายใจเฮือกสุดท้าย มันจ้องมองหวังหลี่ที่อยู่ไม่ไกลด้วยพลังที่เหลืออยู่ และกล่าวด้วยความเจ็บแค้นว่า “มนุษย์ต่ำช้า!”
จากนั้นด้วยดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความโกรธ มันก็สิ้นใจ
“ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ สังหารสัตว์อสูร ระดับสร้างรากฐานขั้นต้น ได้รับแต้มบำเพ็ญ 100 แต้ม”
ได้ยินเสียงแจ้งเตือนของระบบ
หวังหลี่ก็ถอนหายใจโล่งอกในที่สุด
ในตอนนี้หานซิงอวี่มองหวังหลี่ที่ผ่อนคลายก็บ่นว่า “ศิษย์น้องหวัง เจ้าขี้โกงเกินไปแล้ว ด้วยพลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ เจ้ายังต้องการความช่วยเหลือจากข้าอีกหรือ”