บทที่ 17: สัตว์อสูรสร้างรากฐาน

เมื่อได้ยินเสียงนั้น หวังหลี่กับหานซิงอวี่ก็ระแวดระวังทันที

หอกเย็นสองเล่มลอยอยู่ข้างหวังหลี่ ขณะที่เขามองไปรอบๆ แต่ก็ยังหาที่มาของเสียงไม่พบ

ในตอนนั้นเอง หินใต้ฝ่าเท้าของพวกเขาก็เริ่มสั่น

หวังหลี่กับหานซิงอวี่ไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องออกจากเนินเขาเล็กๆ ที่ต้นผลหลีฮุยตั้งอยู่

หลังกระโดดออกจากจุดเดิม

หวังหลี่พบว่าเนินเขาเล็กๆ ที่เขาและหานซิงอวี่เพิ่งถอยออกมา กำลังค่อยๆ ยกตัวขึ้น

ไม่นานนัก เนินเขาเล็กๆ ก็กลายร่างเป็นสัตว์อสูรขนาดยักษ์ สูงสี่จั้ง ยาวสิบจั้ง

วิชาประเมินค่า

เป้าหมาย: เต่าศิลาเคลื่อนภูผา

ระดับ: สร้างรากฐานขั้นหนึ่ง

สัตว์อสูรระดับหลอมปราณมีความฉลาดในระดับหนึ่ง แต่ก็ยังเป็นเดรัจฉานโดยเนื้อแท้ มันจะทำตามสัญชาตญาณเท่านั้น

ส่วนสัตว์อสูรระดับสร้างรากฐานไม่เพียงแต่ฉลาดกว่าสัตว์อสูรระดับหลอมปราณมาก

แต่ที่สำคัญที่สุดคือ พวกมันสามารถหลอมรวมกระดูกแนวนอนในปาก ทำให้สามารถพูดได้

สัตว์อสูรระดับรวมแก่นปราณสามารถแปลงร่างเป็นครึ่งคนครึ่งสัตว์ได้

และสัตว์อสูรระดับปราณก่อกำเนิดก็แยกไม่ออกจากมนุษย์

...

ต้นผลหลีฮุย เติบโตอยู่บนหลังของเต่าศิลาเคลื่อนภูผา

เมื่อมองสัตว์อสูรระดับสร้างรากฐานตรงหน้า หวังหลี่ก็รู้สึกโล่งใจ

โชคดีที่พวกเขาพบสัตว์อสูรประเภทเต่าระดับสร้างรากฐาน เพราะพวกมันไม่ชอบต่อสู้

เขาดึงหานซิงอวี่ แล้วโค้งคำนับให้เต่าศิลาเคลื่อนภูผาอย่างรวดเร็ว

“ขอบคุณผู้อาวุโสที่เมตตา ผู้น้อยไม่ทราบว่านี่คือต้นผลไม้ของผู้อาวุโส และได้รบกวนท่านแล้ว”

“เราจะขอตัวไปเดี๋ยวนี้”

แล้วเขาก็พาหานซิงอวี่จากไป

...

เมื่อห่างประมาณยี่สิบลี้จากเต่าศิลาเคลื่อนภูผา หวังหลี่และหานซิงอวี่ก็หยุดลง

พวกเขาเพิ่งเดินจากเต่าศิลาเคลื่อนภูผามา

หานซิงอวี่หยุดมองหวังหลี่และกล่าวว่า “ศิษย์น้องหวัง ผลวิญญาณนั้นต้องเป็นเป้าหมายภารกิจของเจ้าใช่หรือไม่”

ได้ยินคำพูดของหานซิงอวี่ หวังหลี่ไม่เก็บซ่อนและกล่าวว่า “ใช่ขอรับ ข้าขออภัยที่ทำให้ศิษย์พี่หานตกอยู่ในอันตราย”

หานซิงอวี่ส่ายหน้าและกล่าวว่า “ไม่เป็นไร”

จากนั้นเขาก็กล่าวอีกครั้งว่า “ศิษย์น้องหวัง เจ้าเชื่อใจข้าหรือไม่”

หวังหลี่ตะลึง จากนั้นก็นึกถึงกระบี่บินของหานซิงอวี่

เขาจึงกล่าวว่า “ศิษย์พี่หานต้องการจะ...”

เขายังไม่พูดจบ แต่ความหมายก็ชัดเจนแล้ว

หานซิงอวี่พยักหน้าและกล่าวว่า “ข้ามีอาวุธเวทที่สามารถสังหารมันได้ แต่ต้องใช้เวลา”

หวังหลี่ “นานแค่ไหน”

หานซิงอวี่ “ประมาณ 50 ลมหายใจ”

ได้ยินดังนี้ หวังหลี่ก็จมดิ่งลงสู่ห้วงความคิด

หานซิงอวี่ก็ไม่ได้เร่งเร้าหวังหลี่

“50 ลมหายใจ ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบันของข้า แม้จะใช้พลังทั้งหมด หอกเย็นสี่เล่มก็ไม่อาจสังหารสัตว์อสูรระดับสร้างรากฐานได้ แต่บางทีข้าอาจต้านทานมันไว้ได้

ทว่าต้องระมัดระวังผู้อื่น ข้ายังไม่คุ้นเคยกับหานซิงอวี่มากพอที่จะร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่

แต่หากข้าฝึกฝนหอกเย็นจนบรรลุขั้นสมบูรณ์แล้ว แม้หานซิงอวี่จะเปลี่ยนใจ ยามคับขัน ข้าก็ยังสามารถหนีพ้นจากอันตรายได้”

เมื่อคิดได้ดังนี้ หวังหลี่ก็มองหานซิงอวี่และยิ้มอย่างขมขื่น “ศิษย์พี่หาน ท่านประเมินข้าสูงเกินไปแล้ว สัตว์อสูรระดับสร้างรากฐานนั่นแข็งแกร่งมาก ตบะระดับหลอมปราณขั้นเก้าของข้ายังห่างไกลนัก”

ได้ยินคำพูดของหวังหลี่

หานซิงอวี่ก็พยักหน้าและกล่าวว่า “ข้าคิดไปเองจริงๆ”

“ถ้าอย่างนั้นเราไปล่าสัตว์อสูรที่อื่นกันเถอะ”

หวังหลี่ “ดี”

จากนั้นทั้งสองก็มุ่งหน้าไปยังที่อื่น

ต่อมา พวกเขาก็ออกล่าสัตว์อสูรอย่างเต็มที่ และหลังจากหอกเย็นบรรลุขั้นสมบูรณ์แล้ว หวังหลี่ก็จะทะลวงระดับวิชาเวทในเวลาที่เหมาะสม

...

“ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ สังหารสัตว์อสูร ระดับหลอมปราณขั้นเก้า ได้รับแต้มบำเพ็ญ 9 แต้ม”

“ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ สังหารสัตว์อสูร ระดับหลอมปราณขั้นแปด ได้รับแต้มบำเพ็ญ 8 แต้ม”

“ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ สังหารสัตว์อสูร ระดับหลอมปราณขั้นเจ็ด ได้รับแต้มบำเพ็ญ 7 แต้ม”

...

“ติ๊ง! ยินดีด้วยโฮสต์ สังหาร...”

ตลอดสิบวันที่ผ่านมา หวังหลี่ออกล่าสัตว์อสูรอย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อยทั้งกลางวันกลางคืน

คืนหนึ่งสิบวันต่อมา

【ระบบบำเพ็ญเพียรไร้พ่าย】

【โฮสต์】: หวังหลี่

【ตบะ】: ระดับหลอมปราณขั้นเก้า

【เคล็ดวิชา】: … …

【วิชาเวท】: … … หอกเย็น (ขั้นเชี่ยวชาญ)

【แต้มบำเพ็ญ】: 3120