บทที่ 16 - โน้ตเพลงในอากาศ

บทที่ 16 - โน้ตเพลงในอากาศ

◉◉◉◉◉

เย่เจินได้สติกลับคืนมา พยักหน้า

จริงๆ แล้วในกระเป๋าเป้มีแค่สัญญาฉบับเดียว ไม่มีโน้ตเพลงเลยสักแผ่น ก็แหม...เงินยังไม่เข้าบัญชีเลยนี่นา...

"น้องเย่ ให้พี่ดูหน่อยสิ?" เสิ่นหานเงยหน้ามองเย่เจินอย่างคาดหวัง

เย่เจินก้มหน้าลงมองแวบหนึ่ง แล้วก็รีบเบือนสายตาหนีอีกครั้ง

เสิ่นหานนั่งอยู่ ส่วนเย่เจินยืนอยู่ตรงหน้าเธอ พอก้มหน้าลง ก็จะเห็นบางสิ่งบางอย่างที่ไม่ควรเห็น

อมิตาภพุทธ รูปคือความว่างเปล่า บาปกรรมๆ...

เย่เจินท่องในใจสองสามรอบ แล้วก็รีบยิ้ม

"อย่าเพิ่งรีบเลยครับ ผมหิวแล้ว เราไปหาอะไรกินกันก่อนดีไหม?"

หลังจากกินข้าวเช้าเสร็จ เย่เจินก็วิ่งไปหลายร้านแถวหน้ามหาวิทยาลัยกว่าจะส่ง "คัมภีร์สามอักษร" ออกไปได้ จากนั้นก็ไปเซ็นสัญญาที่บริษัทคลังเพลง กว่าจะมาถึงที่นี่ก็สิบเอ็ดโมงครึ่งแล้ว ก็หิวจริงๆ นั่นแหละ

เสิ่นหานถึงแม้จะอยากรู้มาก แต่ก็ทำได้เพียงลุกขึ้นยืน ยิ้มเบาๆ แล้วพูดว่า

"ได้สิ! แต่ต้องไปกินที่โรงอาหารของบริษัทนะ ออกไปข้างนอกไม่ได้ ไว้วันหลังมีโอกาส ฉันจะเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่เธอเอง!"

เย่เจินก็เข้าใจ เสิ่นหานเป็นดาราดังระดับประเทศเลยนะ กลางวันแสกๆ แบบนี้ ถ้าไม่เตรียมตัวให้พร้อมแล้วออกไปกินข้าวข้างนอก มีหวังโดนรุมแน่

เย่เจินไม่สนใจว่าจะกินที่ไหน เขาแค่ต้องการถ่วงเวลา รอให้เงินจากทางคลังเพลงเข้าบัญชีก่อน ถึงจะแลกเพลงได้

ตอนนี้จะให้เขาเอาโน้ตเพลงให้เสิ่นหานดู...จะมีโน้ตเพลงได้ยังไง ยังไม่ได้แลกมาเลย!

ระหว่างที่กินข้าว ข้อความแจ้งเตือนข้อมูลสรุปและยอดเงินเข้าบัญชีจากบริษัทคลังเพลงก็มาถึง เย่เจินเหลือบมองดู

ณ เวลาเที่ยงวันของวันนี้ ข้อมูลของสามเพลงระเบิดเถิดเทิง!

"ฉันเชื่อ" มียอดดาวน์โหลด 150,000 ครั้ง!

"หัวใจนักล่าฝัน" 190,000 ครั้ง!

"ก้าวข้ามฝัน" 160,000 ครั้ง!

ยังมีเศษอีกนิดหน่อย รวมกันแล้วมียอดดาวน์โหลดเกิน 510,000 ครั้ง!

ทุกๆ ยอดดาวน์โหลด คือเงินห้าสิบสตางค์ สัญญาเกรด A เรื่องภาษีทางบริษัทคลังเพลงจัดการให้ นี่คือความแตกต่างระหว่างสัญญาเกรด A กับเกรด B สัญญาเกรด B ก็แบ่งห้าสิบห้าสิบเหมือนกัน แต่เรื่องภาษีต้องจัดการเอง บริษัทแค่หัก ณ ที่จ่ายให้!

นั่นหมายความว่า เงินที่เย่เจินได้รับ คือเกือบ 260,000 หยวน!

ในตอนนี้หน้าจอระบบก็มีการเปลี่ยนแปลงแล้ว

ชื่อ: เย่เจิน

ทักษะ: การร้องเพลง (64), การเรียบเรียงดนตรี (80), กีตาร์ (80)...

ชื่อเสียง: 7240/22000/29240

ภารกิจ: ภารกิจรางวัลใหญ่ของระบบ: เงินก้อนแรกของเจ้าพ่อวงการบันเทิง!

คลังเก็บของ: ตั๋วแลกเพลงในร้านค้า X1

ยอดเงินในบัญชี: 258,000 หยวน

เมื่อเห็นหน้าจอที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างมาก เย่เจินก็ดีใจในใจ แล้วก็แลกเพลงนั้นในร้านค้าอย่างไม่ให้ใครสังเกต

ยอดเงินในบัญชีลดลงเหลือ 158,000 หยวนในทันที เย่เจินยิ้มขื่น

ใช้เงินเหมือนสายน้ำไหล หาเงินเหมือนสาวไหมจริงๆ!

โชคดีที่นี่เป็นแค่ส่วนแบ่งของเวลาไม่ถึงหนึ่งวัน ต่อไปจะมีมากกว่านี้

ในขณะเดียวกัน เย่เจินก็สังเกตเห็นการเปลี่ยนแปลงในช่องชื่อเสียง ปรากฏตัวเลขสามตัว

ตัวเลขแรกน่าจะเป็นยอดคงเหลือของชื่อเสียงในปัจจุบัน ตัวเลขที่สองคือแต้มชื่อเสียงที่ใช้ไปแล้ว และตัวสุดท้ายคือยอดรวมทั้งหมด

ก็ไม่รู้ว่าตัวเลขสามตัวนี้มีประโยชน์อะไร เย่เจินไม่ได้คิดมาก ต่อไปคงจะรู้เอง

วางตะเกียบลง เย่เจินเงยหน้ามองเสิ่นหาน

"พี่ครับ กินเสร็จแล้วเหรอ? พี่กินแค่นี้เองเหรอ?"

เสิ่นหานยิ้ม เธอทานน้อยจริงๆ น้อยจนเย่เจินรู้สึกว่านั่นมันแค่คำเดียวของเขาเอง...

"ต้องรักษารูปร่างน่ะสิ เป็นดารามันไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกนะ"

เย่เจินถอนหายใจ พยักหน้า ไม่ได้คะยั้นคะยออะไรต่อ แต่ถามว่า

"งั้น...เราไปห้องอัดเสียงกันไหมครับ?"

ดวงตาของเสิ่นหานเป็นประกายทันที!

ไม่พูดพร่ำทำเพลง ลุกขึ้นยืนทันที พาเย่เจินเดินไป!

ครู่ต่อมา ทั้งสองคนก็มาถึงห้องอัดเสียง พี่หยางเดินนำหน้าไปก่อน อธิบายสถานการณ์กับพนักงานในห้องอัดเสียงคร่าวๆ

ตอนที่เสิ่นหานพาเย่เจินเข้ามา ในห้องอัดเสียงมีนักร้องคนหนึ่งเพิ่งจะอัดเสียงเสร็จพอดี พอได้ยินพี่หยางคุยกับซาวด์เอนจิเนียร์เรื่องนี้ ก็เลยอยู่ต่อด้วยความอยากรู้

ซาวด์เอนจิเนียร์ทั้งสองคนต่างก็มองมาที่เย่เจิน ดูเหมือนจะไม่ค่อยยอมรับเท่าไหร่

พวกเขาไม่รู้ว่าจริงๆ แล้วเย่เจินไม่ใช่คนของฟีนิกซ์ เอนเตอร์เทนเมนต์ นึกว่าเป็นนักร้องใหม่ของบริษัท

แต่นักร้องหนุ่มคนนี้ก็หยิ่งเกินไปแล้ว!

ไม่ใช้ซาวด์เอนจิเนียร์ ไม่ใช่นักแต่งเพลง ไม่ใช้อะไรเลย ทุกอย่างทำเองหมด?

ถ้าเป็นแบบนี้กันหมด แล้วพวกเขาจะเอาอะไรกิน?

ก็มีคนประเภทนี้แหละที่หนุ่มแน่นเลือดร้อน คิดว่าตัวเองทำได้ทุกอย่าง รอให้เขามางมโข่งอยู่ที่นี่ครึ่งค่อนวัน ผลสุดท้ายก็พบว่าตัวเองเรียบเรียงดนตรีไม่ได้ สุดท้ายก็ต้องมาขอร้องพวกเขาอยู่ดีไม่ใช่เหรอ?

ไม่ใช่แค่ซาวด์เอนจิเนียร์ที่คิดแบบนี้ แม้แต่นักร้องคนนั้นกับผู้จัดการของเขาก็คิดแบบเดียวกัน

เพราะพวกเขาไม่ใช่เสิ่นหานกับพี่หยาง ไม่ได้เห็นกับตาว่าเพลงที่เย่เจินนำออกมาเป็นอย่างไร ยิ่งไม่รู้ว่าตัวตนของเย่เจินเป็นใคร

นักร้องคนนี้ จริงๆ แล้วก็เป็นศิลปินหน้าใหม่ของฟีนิกซ์ เอนเตอร์เทนเมนต์เหมือนกัน เพิ่งจะเข้าบริษัทมาไม่ถึงครึ่งปี ออกอัลบั้มไปแล้วหนึ่งชุด ถึงแม้จะมีชื่อเสียงอยู่บ้าง แต่เมื่อเทียบกับตัวแม่รุ่นเล็กอย่างเสิ่นหานแล้ว ยังห่างไกลนัก

เขาชื่อ หยางซั่ว

หลังจากเสิ่นหานเข้ามา ก็พยักหน้าให้พวกเขาสองสามคน แล้วก็รีบหันไปมองเย่เจิน

"ตอนนี้เอาโน้ตเพลงออกมาให้ฉันดูได้รึยัง?"

เย่เจินยิ้มพลางกางมือออก "เอาออกมาไม่ได้ครับ!"

เสิ่นหานชะงักไป

หมายความว่าไง? ไม่มีโน้ตเพลง แล้วจะเรียบเรียงดนตรีอะไร? เจ้าหมอนี่คงไม่ได้มาหลอกให้เสียเวลาใช่ไหม?

แต่เสิ่นหานก็ไม่ได้โกรธ แค่คิดว่าเย่เจินกำลังล้อเล่นกับเธอ

"เอาล่ะน่า อย่าเล่นแล้ว รีบเอาออกมาให้พี่ดูหน่อย พี่จะช่วยดูให้!"

พูดถึงตรงนี้ เสิ่นหานก็ยิ้มออกมา

จริงๆ แล้วเธอเป็นแค่นักร้อง ถึงแม้จะดูออกว่าเพลงดีหรือไม่ดี แต่จะดังหรือไม่ดัง เธอเองก็ไม่สามารถรับประกันได้ร้อยเปอร์เซ็นต์

ก็แค่พูดไปงั้นๆ ล้อเล่นเท่านั้นเอง

แต่เย่เจินกลับยิ้มขื่นอย่างจนใจ ส่ายหัว แล้วชี้ไปที่ขมับของตัวเอง

"พี่ครับ ผมไม่ได้โกหกจริงๆ ไม่มีโน้ตเพลง! มันอยู่ในนี้หมดแล้ว!"

ใช่แล้ว เพลงที่ใช้เงินซื้อจากร้านค้า จะมีเพียงความทรงจำที่เกี่ยวข้องเท่านั้น อยากจะทำให้เป็นเพลงสำเร็จรูป ยังมีเรื่องต้องทำอีกเยอะ แต่โชคดีที่ทุกอย่างของเพลงอยู่ในหัวหมดแล้ว ไม่มีโน้ตเพลงก็ไม่เป็นไร สามารถข้ามขั้นตอนการเขียนโน้ตไปทำดนตรีได้เลย

แต่เสิ่นหานกับคนอื่นๆ กลับตะลึงงัน!

อยู่ในหัว? ไม่มีโน้ตเพลง?

แล้วแกมาห้องอัดเสียงทำไม?

พูดตามตรง เพลงที่อยู่ในหัว มันไม่เรียกว่าเพลงหรอก!

ใครบ้างที่ไม่เคยมีทำนองแปลกๆ ดังขึ้นมาในหัว?

แม้แต่กรรมกรก่อสร้างก็ยังฮัมเพลงเพี้ยนๆ ออกมาสองสามท่อนได้เลย แต่ของแบบนั้น จะเรียกว่าเพลงได้เหรอ?

เมื่อเห็นว่าทุกคนตรงหน้าทำหน้าตาแปลกๆ เย่เจินก็จนใจเหมือนกัน คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็อธิบายไปประโยคหนึ่ง

จริงๆ แล้วไม่มีโน้ตเพลง การที่จะเรียบเรียงดนตรีแล้วทำเดโม่เพลงออกมาเลย มันดูจะน่าตกใจเกินไปหน่อย เย่เจินก็ไม่อยากจะทำตัวเด่นเกินไป

"ทุกคนอย่าเข้าใจผิดนะครับ ผมไม่ได้คิดเอาเองส่งเดช ความหมายของผมคือ...โน้ตเพลงมันอยู่ในหัวผม! เอาอย่างนี้แล้วกันครับพี่ ผมเขียนออกมาให้พี่ดูเดี๋ยวนี้เลย! พี่ชายสองคนครับ มีกระดาษโน้ตห้าเส้นไหมครับ?"

เย่เจินถามซาวด์เอนจิเนียร์สองคนนั้น

ทั้งสองคนมองหน้ากัน เกือบจะกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ พยักหน้าทันที

"มี! เดี๋ยวผมไปเอามาให้!"

พวกเขาอยากจะเห็นเหมือนกันว่า ไอ้หมอนี่ที่ขี้โม้ไว้ จะแก้ตัวยังไง?

เขียนโน้ตเพลงสดๆ เนี่ยนะ?

ล้อเล่นกันรึไง!

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]