บทที่ 1 - ทะลุมิติปุ๊บ ก็ต้องเดบิวต์ปั๊บ

บทที่ 1 - ทะลุมิติปุ๊บ ก็ต้องเดบิวต์ปั๊บ

◉◉◉◉◉

"เย่เจิน! เย่เจิน นายเป็นไงบ้าง อย่ามาหลอกกันนะ..."

"เร็วเข้า! ตามหมอโรงเรียนมาที!"

เสียงร้องตกใจดังระงม ปลุกเย่เจินที่กำลังหลับใหลให้ตื่นขึ้น เขาลุกพรวดขึ้นมานั่ง มองไปรอบๆ อย่างงุนงง

รอบตัวเขามีวัยรุ่นหลายคนมุงอยู่ ทุกสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความเป็นห่วง

หัวของเย่เจินมีแต่เครื่องหมายคำถามเต็มไปหมด

ที่นี่ที่ไหน?

คนพวกนี้เป็นใคร?

ทำไมทุกคนต้องมองฉันด้วยสายตาเป็นห่วงขนาดนี้ด้วย?

"เย่เจิน นายตื่นแล้ว รู้สึกเป็นไงบ้าง ไปโรงพยาบาลไหม?"

"ไปโรงพยาบาลตรวจหน่อยดีกว่านะ หน้าเย่เจินซีดเป็นไก่ต้มแล้ว..."

คนที่อยู่ตรงหน้ายังคงพูดคุยกันจอแจด้วยความเป็นห่วง เย่เจินทำได้เพียงฝืนยิ้มแล้วอธิบายไปว่า "เมื่อกี้นี้เผลอหลับไปน่ะ ฉันไม่เป็นไรแล้วทุกคน กลับไปนั่งที่เถอะ!"

ทันทีที่พูดจบ เย่เจินก็ชะงักไป...น้ำเสียงนี้มันดูไม่ใช่ของเขาเลยนี่นา?

วินาทีต่อมา ความทรงจำที่ชัดเจนสายหนึ่งก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว พร้อมกับเสียงเย็นชาที่ดังขึ้น

ข้อมูลมหาศาลที่ถาโถมเข้ามา ทำให้หัวของเย่เจินแทบจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

เย่เจิน นักศึกษาชั้นปีที่ 2 คณะอักษรศาสตร์ มหาวิทยาลัยตงไห่

ข้อมูลในหัวของเขาละเอียดมาก คำถามเมื่อครู่ก็ได้รับคำตอบแล้ว ที่นี่คือหอประชุมใหญ่ของมหาวิทยาลัย คนเมื่อกี้คือเพื่อนร่วมชั้นของเขา และพวกเขากำลังดูงานฉลองครบรอบของมหาวิทยาลัยกันอยู่

แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเย่เจินจะยอมรับเรื่องพวกนี้ได้ เพราะตัวตนนี้...มันไม่ใช่ของเขาสักหน่อย!

ตัวเขาคือเจ้าพ่อวงการธุรกิจจากโลกมนุษย์ในประเทศจีนต่างหาก! มหาเศรษฐีที่มีทรัพย์สินหลายหมื่นล้าน ในวัยเพียง 40 ปีก็ไปถึงจุดสูงสุดของชีวิตแล้ว แต่ตอนนี้...ทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดสิ้น!

โลกที่อยู่ตรงหน้านี้ ไม่ใช่โลกมนุษย์ แต่เป็น "ดาวสีคราม"

นี่คือโลกที่มีประวัติศาสตร์ การเปลี่ยนแปลงของราชวงศ์คล้ายคลึงกับประเทศจีนบนโลกมากกว่า 90% แต่ก็ยังมีหลายอย่างที่แตกต่างกัน เช่น ด้านศิลปะและวัฒนธรรม โลกใบนี้ดูจะตื้นเขินกว่ามาก ไม่ว่าจะเป็นศาสตร์โบราณอย่าง ดนตรี หมากล้อม การเขียนพู่กัน การวาดภาพ บทกวี สุรา หรือชา หรือแม้กระทั่งวงการบันเทิงในปัจจุบัน ก็เทียบกับประเทศจีนบนโลกไม่ได้เลย!

นี่มันคนละโลกกันชัดๆ!

เขาทะลุมิติมา!

แต่ทำไมต้องเป็นฉันด้วยวะ?!

พี่ชายคนนี้อายุแค่ 40 ยังไม่แก่เลยสักหน่อย มีเงินเป็นหมื่นๆ ล้าน กำลังอยู่ในช่วงเสวยสุขของชีวิตแท้ๆ ทั้งความมั่งคั่งและสถานะทางสังคม ทุกสิ่งที่คนนับไม่ถ้วนใฝ่ฝัน ฉันมีครบหมดแล้ว การที่ให้คนที่เป็นผู้ชนะในชีวิตแบบฉันทะลุมิติมาเนี่ย มันมีความหมายอะไรกัน?

ขณะที่เย่เจินกำลังบ่นอุบในใจ เขาก็นึกขึ้นได้ว่า ตอนที่รับความทรงจำของร่างเดิมมา เหมือนจะมีเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในหัว แต่ตอนนั้นหัวเขากำลังจะระเบิด เลยไม่ได้ใส่ใจ

พอเย่เจินนึกขึ้นได้ เสียงนั้นก็ดังขึ้นมาอีกครั้ง!

[แจ้งเตือน: ท่านผ่านการทดสอบแล้ว ต้องการผูกมัดกับ "ระบบชีวิตซุป'ตาร์" หรือไม่?]

เย่เจินยิ้มอย่างใจเย็นในใจ เรื่องทะลุมิติยังเกิดขึ้นได้เลย การมีระบบโผล่มาอีกอย่างก็ดูจะไม่ใช่เรื่องที่รับไม่ได้

ชาติที่แล้วของเขา หลังจากมีทรัพย์สินถึงระดับหนึ่งแล้ว ด้านธุรกิจเขาก็แทบจะปล่อยมือ แค่ลงทุนเป็นครั้งคราว ชีวิตก็ไม่ได้ยุ่งวุ่นวายอะไร เวลาว่างก็มีงานอดิเรกมากมาย การอ่านนิยายออนไลน์ก็เป็นหนึ่งในนั้น

ดังนั้นเขาจึงรู้ว่า "ระบบ" คืออะไร ดูเหมือนว่านี่จะเป็น "นิ้วทองคำ" หรือตัวช่วยสุดโกงหลังทะลุมิตินั่นเอง

ตรงหน้าของเย่เจินปรากฏหน้าจอเสมือนจริงขึ้นมา เขาสามารถควบคุมได้ด้วยความคิด หลังจากลองคลำๆ อยู่พักหนึ่ง ก็กด "ยืนยัน"

"ติ๊ง! ผูกมัดระบบสำเร็จ!"

"ส่งแพ็กเกจมือใหม่สำเร็จ!"

"สร้างคลังเก็บของสำเร็จ!"

"สร้างร้านค้าสำเร็จ!"

[แจ้งเตือน: ก่อนใช้งานระบบนี้ กรุณาอ่านคู่มือการใช้งานอย่างละเอียด ขอให้ท่านมีความสุขกับชีวิต!]

หลังจากเสียงแจ้งเตือนดังขึ้นรัวๆ หน้าจอระบบก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเย่เจินอย่างสมบูรณ์

"ใส่ใจดีจริงแฮะ ยังมีคู่มือการใช้งานด้วย ระบบของคนอื่นไม่มีความเป็นมิตรขนาดนี้เลยนะ สมแล้วที่ตัวเอกตัวจริงกับตัวเอกตัวปลอมได้รับการปฏิบัติที่ต่างกัน!" เย่เจินแอบยิ้มอย่างลำพองใจ

เขากดเปิดคู่มือขึ้นมาดู

มันง่ายมาก ในร้านค้าสามารถแลกผลงานด้านศิลปะและบันเทิงต่างๆ รวมถึงไอเทมช่วยเหลือได้ และจะจดทะเบียนลิขสิทธิ์ให้โดยอัตโนมัติ การเข้าร่วมกิจกรรมบันเทิงจะช่วยเพิ่มชื่อเสียง เมื่อชื่อเสียงถึงระดับที่กำหนดจะสามารถสุ่มรางวัลได้ ส่วนภารกิจ ตอนนี้ยังไม่มีประกาศออกมา

สรุปง่ายๆ นี่คือระบบที่จะช่วยให้เย่เจินกลายเป็นซูเปอร์สตาร์!

เย่เจินพลันเข้าใจในทันที

ที่แท้นี่คือสิ่งที่ฉันควรจะทำหลังจากทะลุมิตินี่เอง!

ในสายตาคนนอก การมีทรัพย์สินหลายหมื่นล้าน แค่ข้อนี้ข้อเดียว ชีวิตก็ไม่ควรมีอะไรให้เสียใจแล้ว แม้แต่ตัวเย่เจินก่อนทะลุมิติก็คิดแบบนั้น

แต่ตอนนี้ เย่เจินกลับนึกถึงความฝันที่เคยมีในสมัยที่ยังหนุ่ม

จริงๆ แล้วเขาไม่ชอบทำธุรกิจเลยแม้แต่น้อย ไม่ชอบการแก่งแย่งชิงดีชิงเด่นในวงการธุรกิจ ดังนั้นหลังจากประสบความสำเร็จถึงระดับหนึ่งแล้ว เขาก็ปล่อยมือแล้วไปใช้ชีวิตให้สนุก

แต่ชีวิตของเขาก็ยังมีความเสียใจอย่างสุดซึ้งอยู่

ตอนหนุ่มๆ เขาอยากเป็นนักร้อง นักเขียน จิตรกร...

สรุปคือตอนนั้นเขาอยากเป็น "เด็กแนว"

น่าเสียดายที่พรสวรรค์ด้านศิลปะเขไม่มีเลยสักนิด แต่เรื่องหาเงินกลับเก่งเป็นกรด

และตอนนี้ เมื่อมีระบบนี้แล้ว สิ่งที่เขาอยากทำในชาติที่แล้ว ก็สามารถลองทำได้ทั้งหมด!

บนหน้าจอระบบ:

ชื่อ: เย่เจิน

ทักษะ: การร้องเพลง (43), วรรณกรรม (37), การวาดภาพ (19), การเขียนพู่กัน (48)...

ชื่อเสียง: 233 (คลิกเพื่อดูสาขาชื่อเสียง)

ภารกิจ: ไม่มี

ในคลังเก็บของยังมีแพ็กเกจมือใหม่อยู่ เย่เจินเลยกดเปิดมันทันที

[ติ๊ง!]

[ยินดีด้วย ท่านได้รับ: ตั๋วแลกเพลงในร้านค้า X1, การ์ดทักษะการร้องเพลงระดับเทพ (ครึ่งชั่วโมง) X1]

หลังจากอ่านคำอธิบายของสองสิ่งนี้แล้ว ตาของเย่เจินก็ลุกวาวขึ้นเรื่อยๆ!

[ตั๋วแลกเพลงในร้านค้า: สามารถใช้แลกเพลงใดก็ได้หนึ่งเพลงในร้านค้าของระบบ พร้อมรับไฟล์โน้ตเพลง ดนตรีประกอบ และไฟล์อิเล็กทรอนิกส์ที่เกี่ยวข้อง!]

[การ์ดทักษะการร้องเพลงระดับเทพ (ครึ่งชั่วโมง): จะได้รับความสามารถในการร้องเพลงระดับเทพ สามารถเปลี่ยนเสียงได้ตามต้องการ (จำกัดเฉพาะเสียงผู้ชาย) มีผลนานครึ่งชั่วโมง!]

ไอเทมสุดยอดไปเลย!

ขณะที่เย่เจินกำลังสำรวจระบบอยู่ บนเวทีก็มีเสียงเพลงไพเราะดังขึ้น

วินาทีต่อมา ทั้งหอประชุมก็เดือดพล่าน!

แทบทุกคนตะโกนเรียกชื่อเสียงดังลั่น

"เสิ่นหาน! เสิ่นหาน!"

เย่เจินชะงักไป มองไปยังเวที ร่างในชุดราตรีค่อยๆ เดินออกมา ปลุกกระแสความคลั่งไคล้ของผู้ชมให้พุ่งสูงขึ้นไปอีก!

"นี่น่ะเหรอเสิ่นหาน?" เย่เจินพินิจดูอย่างละเอียด แต่บนเวทีไม่มีจอใหญ่ แถมระยะก็ไกล มองเห็นแค่ว่าเป็นสาวสวย แต่สวยขนาดไหนนั้น มองไม่ชัด

รุ่นพี่เสิ่นหานคนนี้ เป็นรุ่นพี่ที่จบจากมหาวิทยาลัยตงไห่เมื่อหลายปีก่อน ปัจจุบันเป็นถึง "ตัวแม่รุ่นเล็ก" ในวงการเพลง!

วันนี้ในงานฉลองครบรอบมหาวิทยาลัย เธอตั้งใจกลับมาช่วยแสดงเป็นพิเศษ

เย่เจินตั้งใจฟัง

เสียงร้องก็ไพเราะดี ใสและกังวาน แถมยังแฝงไปด้วยพลัง เทียบกับเสียงที่ร้องเพลงเพี้ยนของเย่เจินแล้ว ดีกว่าไม่รู้กี่เท่า

เพลงก็ไม่เลว แต่เย่เจินมั่นใจว่าบนโลกน่าจะไม่มีเพลงนี้

ครู่ต่อมา เพลงจบลง แต่เสิ่นหานยังไม่ลงจากเวทีทันที

"สวัสดีตอนเย็นค่ะน้องๆ ทุกคน!"

"ดีใจมากค่ะที่วันนี้ได้มาร่วมงานฉลองครบรอบ 70 ปีของมหาวิทยาลัย..."

ทุกประโยคของเสิ่นหาน สามารถเรียกเสียงโห่ร้องจากเหล่านักศึกษาข้างล่างได้เป็นอย่างดี

หลังจากพูดคุยทักทายตามธรรมเนียมไปสองสามประโยค เสิ่นหานก็เปลี่ยนเรื่องทันที เธอยิ้มแล้วพูดว่า "นานๆ ทีจะมีโอกาสได้มาแสดงที่มหาวิทยาลัยตัวเองสักครั้ง ฉันอยากจะหาน้องผู้ชายหรือผู้หญิงสักคนมาร้องเพลงคู่กับฉัน ไม่ทราบว่ามีน้องๆ คนไหนกล้าขึ้นมากับฉันบ้างคะ?"

ทันใดนั้น นักศึกษาข้างล่างก็ยิ่งคลั่งไคล้เข้าไปใหญ่!

โอกาสที่จะได้ร้องเพลงบนเวทีเดียวกับตัวแม่เสิ่นหานเชียวนะ!

เสิ่นหานยิ้มอย่างซุกซน "ถ้าทุกคนอยากขึ้นมาหมด ก็คงต้องจับฉลากแล้วล่ะค่ะ ไม่งั้นถ้าทุกคนขึ้นมาบนเวที ฉันคงโดนเบียดตกเวทีแน่ๆ!"

ผู้ชมต่างพากันหัวเราะลั่น

"เอาอย่างนี้แล้วกันค่ะ ทีมงานไฟคะ รบกวนช่วยใช้ไฟสปอตไลท์ช่วยหน่อยได้ไหมคะ?"

ครู่ต่อมา สปอตไลท์ก็เปิดขึ้น แสงไฟสาดส่องไปทั่วที่นั่งผู้ชมอย่างรวดเร็ว

"หยุด!"

แสงไฟหยุดลงตามเสียง ส่องไปที่ใบหน้าที่กำลังตกตะลึง

มุมปากของเย่เจินกระตุกเล็กน้อย

ให้ฉันร้องเพลง?

คนเสียงเพี้ยนอย่างฉัน ถ้าพวกคุณยังจะบังคับให้ขึ้นเวทีอีกล่ะก็...

งั้นฉันก็คงต้องใช้ตัวช่วยแล้วล่ะนะ!

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]