บทที่ 23: พรสวรรค์สุ่มทุกสามวัน (ตอนที่ 5)

【อายุ 35 ปี: เจ้าได้รับพรสวรรค์เก้าสี—ความเร็วในการฝึกฝนเพิ่มขึ้น 100 ล้านเท่า】

【ความเร็วในการฝึกของเจ้าเพิ่มขึ้นอีกครั้ง】

【เมื่อเวลาผ่านไป ดูเหมือนระดับของพรสวรรค์ที่ได้รับจะยิ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ การค้นพบนี้ทำให้เจ้ารู้สึกตื่นเต้นยิ่งนัก】

【ตลอดช่วงเวลานี้ รูหนอนกาลอวกาศใหม่ ๆ ปรากฏขึ้นอย่างต่อเนื่อง และเจ้าก็กลืนกินพวกมันลงอย่างรวดเร็ว】

【พลังของเจ้าและทรัพยากรของโลกก็เติบโตขึ้นอย่างต่อเนื่อง】

【ปีเดียวกันนั้นเอง】

【ขณะเจ้ากำลังทำลายล้างโลกแห่งหนึ่ง หญิงสาวผู้น่าสงสารคนหนึ่งกอดศพพี่ชายของนางไว้แนบอก มองเจ้าด้วยน้ำตาไหลพรากแล้วถามว่า “ทำไมเจ้าถึงสังหารล้างบางโลกของเรา? ทำไมกัน? พวกเราไม่ได้ทำอะไรผิดเลย!”】

【เจ้าไม่ได้ตอบคำถามของนาง เพียงแต่หยิบอาวุธขึ้นมาแล้วสังหารนางอย่างไร้ความปรานี】

【ทำไมกัน?】

【ลึกลงไปในใจ คำตอบนี้มีอยู่เสมอ】

【เพราะต้องการแข็งแกร่งขึ้น เพราะต้องการทรัพยากร เพื่อให้โลกที่ปกครองและผู้คนที่นำพาอยู่สามารถมีชีวิตที่ดีขึ้น】

【และเหตุผลที่นางถูกสังหาร ก็เพราะว่านางอ่อนแอเกินไป】

【หมาป่ากินแกะ มันไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล】

【หากวันหนึ่งเจ้าถูกฆ่า เจ้าก็จะไม่เสียใจอะไร—เพียงเพราะฝีมือไม่ถึงเท่านั้น】

【ปีเดียวกันนั้น ทรัพย์สินของเจ้าก็เพิ่มพูนขึ้นอย่างต่อเนื่อง】

【และในปีเดียวกันนี้ เจ้าได้รับพรสวรรค์: กำเนิดศิลาวิญญาณอย่างต่อเนื่อง】

【ศิลาวิญญาณบนร่างเจ้าสะสมเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว】

【แต่เผ่ามนุษย์เองก็ต้องใช้เงิน และเจ้าก็ยินดีจะทุ่มเทให้กับเผ่ามนุษย์ที่นำพาอยู่】

【ณ จุดนี้ เผ่ามนุษย์เริ่มขยายอำนาจออกไป】

【ความศรัทธาของเผ่ามนุษย์ที่มีต่อเจ้าทวีขึ้นอย่างต่อเนื่อง ถึงขั้นมีผู้ศรัทธาอย่างคลั่งไคล้อยู่ไม่น้อย】

【พวกเขาสักการะทฤษฎีแห่งพลังของเจ้า ติดตามเจ้าอย่างบ้าคลั่ง คอยชำระล้างชื่อให้เจ้า และปกป้องการกระทำของเจ้า】

【เจ้าคือเทพองค์เดียวของพวกเขา ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไร พวกเขาก็พร้อมติดตามอย่างไม่ลังเล】

【เจ้าคือศรัทธาสูงสุดของพวกเขา—พวกเขายอมตายเพื่อเจ้าได้】

【อายุ 40 ปี: เจ้าทะลวงถึง “ระดับตำนาน”】

【ร่างของเจ้าทรงพลังถึงขั้นที่ผู้ใดที่ยังไม่เป็นเทพ หากเข้าใกล้ จะถูกแรงกดดันจนระเหยเป็นละอองเลือดทันที】

【อายุ 100 ปี: เจ้าทะลวงถึง “ระดับกึ่งนักบุญ”】

【ในขณะเดียวกัน เจ้ายังทำลายโลกเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ ความก้าวหน้าของเทคโนโลยีรวดเร็วจนน่าตกใจ】

【ในช่วงเวลาไม่กี่สิบปีที่เจ้าปกครอง】

【ความก้าวหน้าทางวัฒนธรรมและเทคโนโลยีล้ำหน้ากว่าทุกยุคทุกสมัย】

【ไม่มีผู้ใดสามารถสั่นคลอนสถานะและการดำรงอยู่ของเจ้าได้】

【ในปีเดียวกันนั้น เต๋าสวรรค์ถือกำเนิดขึ้นในโลก】

【แต่เจ้าหลอมกลืนมันในพริบตา】

【อายุ 110 ปี: เพราะพื้นที่ที่เจ้าดำรงอยู่มักมีความผิดปกติเกิดขึ้น】

【ดาวเคราะห์ทั้งดวงของเจ้าถูกเคลื่อนย้ายไปยังสนามรบแห่งเผ่าพันธุ์ทั้งปวง】

【ณ ที่แห่งนั้น มี 3,000 โลกขนาดใหญ่】

【ในแต่ละโลกมีเผ่าพันธุ์อันทรงพลังอยู่นับไม่ถ้วน】

【ภายใต้การนำของเจ้า เผ่ามนุษย์ไม่หวาดหวั่นแม้แต่น้อย กลับเต็มไปด้วยความฮึกเหิมและตื่นตัว】

【นับจากนี้ เผ่ามนุษย์เริ่มขยายอำนาจอย่างบ้าคลั่ง เข่นฆ่าเผ่าอื่นไม่หยุด】

【อายุ 167 ปี: เจ้าทะลวงถึง “ระดับนักบุญ”】

【เผ่ามนุษย์ภายใต้การนำของเจ้ายิ่งโด่งดัง เผ่าอื่นล้วนหวาดกลัวเพียงได้ยินชื่อ】

【เพราะเจ้าแข็งแกร่งเกินไป พวกเขาจึงมองว่าเผ่ามนุษย์คือหนามยอกอก】

【ในปีเดียวกันนั้น】

【เผ่าพันธุ์นับร้อยร่วมมือกัน หวังจะโค่นล้มเผ่ามนุษย์ก่อน】

【จำนวนของพวกมันมากกว่าเผ่ามนุษย์ถึงแสนล้านเท่า】

【เจ้าพยายามจะเกลี้ยกล่อมเผ่าอื่นให้ต่อต้านร่วมกัน แต่พวกเขาก็ไม่ยอมช่วย เจ้าเองก็ไม่ได้ยื่นมือช่วยพวกเขาเช่นกัน】

【พรสวรรค์ของเจ้ายังคงถือกำเนิดขึ้นอย่างต่อเนื่อง】

【ดูเหมือนว่าสงครามจะหลีกเลี่ยงไม่ได้】

【ภายใต้สุนทรพจน์ของเจ้า】

【เผ่ามนุษย์เสมือนถูกชุบชีวิต ลุกขึ้นตัดสินใจจะทำสงครามกับทุกเผ่า】

【อายุ 168 ปี: สงครามใกล้ปะทุ】

【ในวันเดียวกัน เจ้าได้รับพรสวรรค์: กลืนกินสิ่งมีชีวิตอื่น—ไม่เพียงพลังปราณและเลือดเนื้อ แต่รวมถึงความทรงจำด้านลบด้วย】

【ในปีเดียวกัน สมาชิกเผ่าของเจ้าแทบทั้งหมดสิ้นชีพ】

【และเจ้าก็ยังคงต่อสู้】

【พลังบนร่างเต็มไปด้วยจิตสังหาร พลังปีศาจ และความบ้าคลั่ง】

【เจ้าเสมือนถูกปีศาจเข้าสิง ไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้ว มีเพียงการฆ่า ฆ่า ฆ่า…】

【ผู้นำพันธมิตรฝ่ายตรงข้ามตะโกนต่อหน้าเจ้า “หลี่ชางเซิง ฆ่าตัวตายเสียเถิด!”】

【“เพราะเจ้าคนเดียว เผ่ามนุษย์จึงสูญสิ้น หากไม่มีเจ้า พวกเราคงยังอยู่ดี”】

【เจ้าชะงักไปเล็กน้อย มองกองทัพเบื้องหน้าโดยไม่เอ่ยอะไร แล้วเดินหน้าฆ่าต่อ】

【เจ้าฆ่าฟันไปตามทางไม่หยุด…】

【แต่ความทรงจำเจ้าก็เริ่มสับสน สติเริ่มเลอะเลือน มีเพียงความทรงจำด้านลบเต็มหัว แต่พลังกลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งขึ้น】

【พวกเขาพยายามใช้ค่ายกลกลืนสวรรค์ผนึกเจ้า】

【แต่ก็ไร้ผล】

【อายุ 171 ปี: เจ้าทะลวงถึง “ครึ่งก้าวสู่ระดับเหนือโลกีย์”】

【เจ้าคว้าตัวผู้นำพันธมิตรที่ตะโกนใส่เจ้ามาไว้ในมือ】

【“อย่า… อย่าฆ่าข้า!”】

【เขาหวาดกลัวถึงขีดสุด สามปีมานี้เขาเห็นเจ้าฆ่าฟันฝ่าทุกอย่างมาไม่หยุด จะหนีก็ไร้ที่ให้หนี】

【เจ้าเอ่ยเสียงแหบพร่า “เผ่ามนุษย์…ตายเพราะอ่อนแอ”】

【จากนั้น—บีบทำลายเขาทั้งร่าง】

【แล้วเจ้าก็เหลือบมองเผ่าอื่นที่เหลือ หัวใจเต็มไปด้วยแรงปรารถนาแห่งการฆ่าและทำลาย】

【เจ้าหยิบมีดเชือดขึ้นโดยไม่ลังเล】

【ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า ฆ่า...】

【อายุ 200 ปี: เจ้าสังหารโลกทั้งสามพันแทบหมดสิ้น】

【แต่สติของเจ้าก็คลาดเคลื่อนไปอย่างสิ้นเชิง ไม่สามารถตัดสินใจได้อย่างปกติ หัวใจเต็มไปด้วยการฆ่า】

【เจ้ากลายเป็นตัวตนที่เลื่องลือในหมู่สวรรค์ว่า “ผู้มืดดำไร้ผู้ต้าน”】

【ในปีเดียวกันนั้น เจ้าทะลวงถึง “ระดับเหนือโลกีย์”】

【เมื่อเจ้าฆ่าฟันมากขึ้นเรื่อย ๆ】

【ในที่สุด เจ้าก็ไปเตะตา “หงเมิ่งซานเหริน (ผู้บรรลุเต๋าหงเมิ่ง)”】

【เขามุ่งหน้ามาปราบเจ้า】

【เจ้าต่อสู้กับเขาอย่างดุเดือด】

【หงเมิ่งซานเหริน ยอมบาดเจ็บสาหัสเพื่อฆ่าและทำลายเจ้าลง】

【เจ้าตายแล้ว】

【การจำลองครั้งนี้สิ้นสุดลงแล้ว】

…

【ติ๊ง! รางวัลถูกสร้างเรียบร้อยแล้ว โฮสต์สามารถเลือกหนึ่งจากตัวเลือกต่อไปนี้】

a: ฝึกฝนและเข้าใจเคล็ดวิชา (ระดับเหนือโลกีย์)

b: รับอารมณ์และบุคลิกภาพทั้งหมดจากการจำลองครั้งนี้ (จิตสังหาร ความวิปลาส พลังปีศาจ)

c: รับไอเทมจากการจำลอง (ศิลาวิญญาณ 98.9 หน่วย)

…