บทที่ 153 การเปลี่ยนแปลงที่เลวร้ายลง (อ่านฟรี11-04-2025)

ไม่น่าแปลกใจ ในขณะที่รีกันนอนอยู่บนพื้นหินเย็นเฉียบของห้อง เมื่อความเจ็บปวดอันรุนแรงค่อยๆ จางลง  คำสบถมากมายก็หลุดออกจากปากของมันทันที เมื่อเห็นว่าวัลเลียร์กำลังเดินตรงมาหา

"ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะใช้วิธีการต่ำทรามเช่นนี้ มนุษย์!" รีกันคำรามพลางเรียกดาบสีเงินที่ตกอยู่ไกลให้กลับคืนสู่มือ "เจ้าไม่ได้ต่างอะไรกับชายที่ขังข้าไว้ที่นี่เลย!"

"อย่างนั้นหรือ?"

ได้ยินเช่นนั้น วัลเลียร์เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยด้วยความสนใจ ก่อนจะเปิดปากตอบกลับในขณะที่เดินไปถึงร่างของรีกันที่ยังคงนอนอยู่กับพื้น จากนั้น…

ปัง!

'-75(!!) [Vital Hit (การโจมตีจุดสำคัญ)]'

โดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย วัลเลียร์เตะเข้าที่เดิมอย่างไร้ปรานี คล้ายกับว่าทำไปเพราะความหมั่นไส้ล้วนๆ หลังจากได้ยินคำพูดแบบนั้น

แน่นอนว่า ความเจ็บปวดระลอกใหม่ก็ซัดเข้าใส่รีกันทันที ทำให้ใบหน้าของมันบิดเบี้ยวไปด้วยสีหน้าประหลาด หลากหลายอารมณ์ แสดงถึงความทรมานที่มันได้รับจากการถูกเตะตรงจุดนั้นถึงสองครั้ง

และเมื่อเห็นว่าคู่ต่อสู้ของตนตกอยู่ในสภาพอ่อนแอ วัลเลียร์ก็ไม่รอช้า แทงหอกออกไปด้วย [แทงทรงพลัง] หวังจะจบชีวิตมันลงตรงนี้

ทว่า…

เคร้ง!

รีกันยังสามารถขยับร่างกายได้แม้จะอยู่ในสภาพเช่นนั้น มันรีบยกดาบเงินขึ้นมาป้องกันหอกของวัลเลียร์ได้ทัน

เมื่อเห็นว่าการโจมตีของตนไร้ผล วัลเลียร์ก็รีบเปลี่ยนเป้าหมายใหม่ ตั้งใจจะโจมตีจุดไหนก็ได้เพื่อให้การต่อสู้จบลงโดยเร็วที่สุด

แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำเช่นนั้น รีกันก็ยิงลูกบอลมานาออกมาจากดาบของมัน ทำให้วัลเลียร์ต้องกระโดดถอยหลังหลบ ก่อนที่รีกันจะใช้โอกาสนี้ลุกขึ้นมายืนได้ในที่สุด

"[พายุมนตรา]!"

ฟิ้ว! ฟิ้ว! ฟิ้ว!

เมื่อเห็นว่าวัลเลียร์ถอยห่างไป รีกันก็ยื่นมือออกไปข้างหน้า แล้วยิงลูกบอลมานาจำนวนมากพุ่งเข้าใส่เขา

ถึงอย่างนั้น วัลเลียร์ก็สามารถหลบการโจมตีเหล่านั้นได้อย่างง่ายดาย เนื่องจากทุกลูกพุ่งตรงมาในแนวเส้นตรง

แต่การโจมตีนี้ก็ทำให้วัลเลียร์ตระหนักได้ว่า คู่ต่อสู้ของเขาไม่เพียงแต่เชี่ยวชาญใน 'รูปแบบการต่อสู้นักดาบเวทมนตร์' เท่านั้น แต่มันยังเชี่ยวชาญคาถาเวทมนตร์อีกด้วย

''รูปแบบการต่อสู้นักดาบเวทมนตร์' และยังใช้ 'รูปแบบการต่อสู้เวทมนตร์บริสุทธิ์' ได้อีก...' วัลเลียร์คิดในใจ 'แล้วถ้าเขาเชี่ยวชาญในการใช้ดาบอีกล่ะ? คงไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงถูกขังไว้ที่นี่'

'สิ่งเดียวที่แย่ก็คือ ข้าต้องเป็นคนสู้กับเขานี่แหละ'

ถอนหายใจเบาๆ วัลเลียร์ใช้ [วิเคราะห์] กับรีกัน เพื่อตรวจสอบพลังชีวิตที่เหลืออยู่ของอีกฝ่าย

ติ๊ง!

————

[รีกัน, นักดาบเวทมนตร์ก็อบลิน (เทวะตำนาน)] (เลเวล 15 | บอส)

HP: 4886/7000  (ผลกระทบจาก'ธูปกดขี่ก็อบลิน')

MP: 1000/1000

ค่าสเตตัส:  73 VIT, 68 STR, 55 AGI, 55 DEX, 80 INT, 38 WIS, 38 PER, 38 LUK

หมายเหตุ: เป็นเรื่องมหัศจรรย์จริงๆ ที่ท่านรอดมาได้จนถึงตอนนี้

————

"ข้าแค่ต้องโจมตีเขาอีกไม่กี่ครั้งเหมือนที่ทำเมื่อกี้… แล้วบอสตัวนี้ก็จะสิ้นฤทธิ์"

ขณะที่วัลเลียร์พึมพำกับตัวเอง รีกันก็รัวการโจมตีอย่างต่อเนื่อง ทั้งเวทมนตร์เพียวๆ และการฟันดาบที่แฝงเวทมนตร์เข้าไป ซึ่งส่วนใหญ่แล้ววัลเลียร์สามารถหลบได้ทัน!

สำหรับการโจมตีไม่กี่ครั้งที่พุ่งเข้าใส่วัลเลียร์นั้น มีเพียงบางส่วนเท่านั้นที่กระทบเขาโดยตรง และสร้างความเสียหายเพียงเล็กน้อย ซึ่งเขาก็รักษาได้ด้วย [รักษาขั้นต่ำ] เพียงครั้งเดียว

อย่างไรก็ตาม ขณะที่วัลเลียร์กำลังคิดหาหนทางเข้าไปประชิดตัวรีกันและโจมตีให้สำเร็จ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในหัวของเขา ทำให้สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปเล็กน้อย

"พอมาคิดดูแล้ว… รีกันจะมีเฟสคลั่งไหม?"

ไม่ว่าจะเป็นบอสสนาม บอสดันเจี้ยน หรือบอสระดับโลก ทุกตัวล้วนมีเฟสคลั่งเมื่อพลังชีวิตลดลงไปถึงจุดหนึ่ง โดยทั่วไป เฟสคลั่งจะเพิ่มค่าความว่องไว (AGI) และพละกำลัง (STR) ของบอสอย่างมหาศาล ทำให้การโจมตีรุนแรงขึ้น และยากต่อการรับมือ เช่นเดียวกับตอนที่ ไทด์มาเธอร์ขั้นกลางเข้าสู่เฟสคลั่งระหว่างคลื่นมอนสเตอร์

*(ผู้แปล เข้าใจผิดพลาด ไทด์มาเธอร์ที่โจมตีหมู่บ้าน เป็นบอสสนามขั้นกลาง)

ด้วยเหตุนี้ วัลเลียร์จึงอดสงสัยไม่ได้ว่า รีกันซึ่งเป็นบอสดันเจี้ยนนี้จะมีเฟสคลั่งหรือไม่ ท้ายที่สุด เขาก็ตัดสินใจว่าอีกฝ่ายต้องมีเฟสคลั่งแน่นอน และเตือนตัวเองอยู่ตลอดขณะที่พยายามร่นระยะห่างเข้าหารีกัน

เคร้ง! เคร้ง! เคร้ง!

วัลเลียร์โจมตีต่อเนื่องด้วยหอกของตน บังคับให้รีกันต้องอาศัยวิชาดาบในการรับมือตามที่เขาคาดการณ์ไว้ ทุกการโจมตีของวัลเลียร์พุ่งไปยังจุดต่างๆ บนร่างของอีกฝ่าย

รีกันแค่นหัวเราะเยาะ ก่อนจะปัดป้องการโจมตีส่วนใหญ่ของวัลเลียร์ได้อย่างชำนาญ พร้อมใช้บางจังหวะสวนกลับด้วยดาบของตน

เคร้ง!

แน่นอนว่า วัลเลียร์คาดการณ์ไว้แล้วว่ารีกันจะหาโอกาสโจมตีสวนกลับ เขาจึงกวาดหอกปัดการโจมตีเหล่านั้นออกไปอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้น การต่อสู้ระยะประชิดก็เปิดฉากขึ้น

ทุกการโจมตีที่ทั้งสองฝ่ายปล่อยออกมา ล้วนแล้วแต่มีเจตนาสังหารทั้งสิ้น

ถึงแม้วัลเลียร์จะไม่สามารถปัดป้องหรือหลบการโจมตีของรีกันได้ทั้งหมด แต่เกราะที่เขาสวมใส่ช่วยลดความเสียหายลงได้มาก ทำให้เขาได้รับดาเมจเพียงตัวเลขหลักเดียว และสามารถรักษาได้ทันทีด้วย [รักษาขั้นต่ำ]

ในทางกลับกัน รีกันมีเพียงเสื้อคลุมบางๆ เป็นเกราะป้องกัน ความเสียหายที่เขาได้รับจากวัลเลียร์จึงไม่ถูกลดลงมากนัก แต่ละการโจมตีของวัลเลียร์สร้างดาเมจครั้งละ 60 ถึง 80 ขึ้นไป และในบางจังหวะ วัลเลียร์สามารถโจมตีคริติคอลได้ ทำให้ตัวเลขดาเมจสามหลักปรากฏขึ้น พร้อมกับเสียงครางเจ็บปวดของรีกัน

อย่างไรก็ตาม วัลเลียร์รู้ดีว่าหากการต่อสู้ดำเนินไปเช่นนี้ ทั้งสองฝ่ายที่มีทักษะเชี่ยวชาญในอาวุธของตน ก็คงจะต่อสู้กันไปอีกนาน และเขาอาจหมดแรงเสียก่อนที่พลังชีวิตของรีกันจะหมดลงเหลือ 0 HP

ดังนั้น เขาจึงเลือกใช้กลยุทธ์ที่แตกต่างออกไป

"[เพลิงโลกันตร์สีชาด]"

ในขณะที่ยังคงต่อสู้ด้วยหอกมือหนึ่ง มืออีกข้างของวัลเลียร์ได้เรียกลูกบอลเปลวเพลิงสีชาดขึ้นมาอย่างฉับพลัน ก่อนที่มันจะขยายตัวเท่ากับลูกบาสเก็ตบอล และถูกขว้างตรงไปยังใบหน้าของรีกันในจังหวะที่อีกฝ่ายไม่ทันตั้งตัว

ปัง!

'-249(!!) [Vital Hit (การโจมตีจุดสำคัญ)]'

"อ๊าก!"

แน่นอนว่าการที่มีลูกไฟพุ่งเข้าใส่หน้าเป็นสิ่งที่รีกันไม่ได้คาดคิดไว้ เช่นเดียวกับความจริงที่ว่ามนุษย์ตรงหน้าสามารถใช้เวทมนตร์ได้

อย่างไรก็ตาม วัลเลียร์ไม่คิดจะเสียโอกาสทองนี้ เขาแทงหอกพุ่งตรงไปยังศีรษะของรีกันทันที!

"[ออร่าจู่โจม]!"

"[แขนทรงพลัง]!"

"[อสรพิษฉกสังหาร]!"

ปัง!

'-3062(!!!) [Brutal Hit (การโจมตีรุนแรง)]'

ดวงตาของวัลเลียร์เบิกกว้างด้วยความตกตะลึงเมื่อเห็นตัวเลขดาเมจที่เขาทำได้ หอกของเขาทะลุผ่านผิวหนังของรีกัน และเสียงแตกร้าวเบาๆ ก็ดังขึ้นจากแรงกระแทก

ไม่น่าแปลกใจที่ร่างของรีกันปลิวกระแทกเข้ากับผนังก่อนจะร่วงลงกับพื้น

แต่ก่อนที่วัลเลียร์จะได้ถอนหายใจด้วยความโล่งอก สิ่งที่เกิดขึ้นกลับเป็นสายตาของรีกันที่จ้องเขาด้วยนัยน์ตากลมโตแดงก่ำ ราวกับว่าสามารถพุ่งดาบออกมาจากดวงตาได้ทุกเมื่อ

ไม่นานหลังจากนั้น หมอกสีแดงจางๆ ก็เริ่มแผ่ซ่านออกมาจากร่างของรีกัน แจ้งให้วัลเลียร์รู้ว่าคู่ต่อสู้ของเขา…

เข้าสู่เฟสคลั่งแล้ว

"ข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าจะกลับไปใช้วิธีสกปรกอีกครั้งหลังจากต่อสู้กันอย่างสมศักดิ์ศรี เจ้านี่มันน่ารังเกียจจริงๆ มนุษย์" รีกันกล่าวขณะที่ค่อยๆ ลุกขึ้นยืน หมอกสีแดงรอบตัวมันค่อยๆ หนาขึ้นเรื่อยๆ พร้อมกับพลังอันน่าสะพรึงที่เพิ่มขึ้นในทุกวินาทีที่ผ่านไป

"แต่ก็ช่างเถอะ เจ้าได้แสดงให้ข้าเห็นอีกครั้งแล้วว่าทำไมเผ่าพันธุ์มนุษย์ถึงสมควรโดนกวาดล้าง"

"และเพื่อเริ่มต้นการกวาดล้างนั้น…"

"เจ้าจะเป็นคนแรก"

บูม!