บทที่ 47 : การมาเยือนนิกายหยวนหลงของฉินเฟิง

แสงอาทิตย์ยามเช้าส่องกระทบนิกายหยวนหลง ปกคลุมไปด้วยแสงสีทองอ่อนๆ

ฉินเฟิง เดินทางมายังภูเขาของนิกายหยวนหลงเพียงลำพัง โดยมีแรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวแผ่ออกมาจากร่างกายของเขา

ภูเขาสีเขียวทั้งแปดของนิกายหยวนหลงตั้งสูงตระหง่าน ปกคลุมไปด้วยเมฆหมอกจางๆ

พืชพันธุ์ที่นี่อุดมสมบูรณ์ พระราชวังและหอคอย เรียงซ้อนกันเป็นชั้นๆ มีความงดงามกว่าวังจื่อเวยหลายเท่า สมควรแล้วที่เป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งการบ่มเพาะ

"ท่านคือใคร? เหตุใดจึงมาเยือนนิกายหยวนหลง?"

มีคนจากนิกายหยวนหลง เดินเข้ามาต้อนรับทันที

"ข้าต้องการก่อตั้งนิกายของข้าที่นี่ เจ้าจงไปบอกผู้นำนิกายของเจ้า บอกให้เขาเปลี่ยนสถานที่ และส่งมอบที่นี่ให้ข้า"

ฉินเฟิงพูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มเย้ยหยัน ปลดปล่อยพลังของเขาออกมา ทำให้เสื้อผ้าสีขาวของเขาปลิวไสว ดูราวสูงส่งเป็นอย่างยิ่ง

"เจ้า... เจ้ากล้ามาสร้างปัญหาที่นี่หรือ?"

ศิษย์เฝ้าประตูของนิกายหยวนหลงต่างก็พากันตกตะลึง นิกายของพวกเขาตั้งอยู่ในเมืองซีเฟิงมานานมากแล้ว และนี่เป็นครั้งแรกที่มีคนที่หยิ่งผยองขนาดนี้ มาขอให้พวกเขาย้ายไปที่อื่น!

"ปัง!"

ฉินเฟิงขี้เกียจที่จะพูดพล่าม เขาเพียงแค่ชกออกไป

ทันใดนั้น ศิลาจารึกที่มีคำว่า "นิกายหยวนหลง" สลักอยู่ ก็ถูกฉินเฟิงทุบทำลายจนแตกละเอียดเป็นชิ้นๆ

"นี่... ท่านคือฉินเฟิงหรือ?!"

หน้าประตูของนิกายหยวนหลง ทุกคนที่เดินผ่านไปมาต่างก็พากันสูดลมหายใจเข้าไปเฮือกใหญ่ มีบางคนจำฉินเฟิงได้ ฉินเฟิงเคยอยู่ในนิกายหยวนหลงเป็นเวลาสองวันครึ่ง เมื่อหกเดือนที่แล้ว

และฉินเฟิงในขณะนี้ แตกต่างจากตอนนั้นมาก เขาแข็งแกร่งขึ้น และมีเพียงคิ้วของเขาเท่านั้นที่ยังคงดูเหมือนเด็กหนุ่มคนเดิม

"เขาไม่ได้ถูกโยนเข้าไปในคุกโลหิตจื่อเวยหรอกหรือ? เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

"ฉินเฟิง เจ้าทำลายป้ายชื่อของนิกายหยวนหลง เจ้ากำลังหาที่ตายหรือ?"

ศิษย์ที่เฝ้าประตูภูเขาโกรธขึ้นมาทันที ป้ายศิลาจารึกเป็นสัญลักษณ์ของนิกายได้ถูกทำลาย หากพวกเขาถูกตำหนิ พวกเขาจะต้องได้รับความทุกข์ทรมานอย่างแน่นอน!

"คุกโลหิตจื่อเวย ที่รู้จักกันในนามนรกบนโลก เจ้ากลับหนีออกมาได้!"

ศิษย์บางคนของนิกายหยวนหลงต่างหยิบอาวุธออกมา และระมัดระวังตัวอย่างยิ่ง บางคนก็นึกถึงเหตุการณ์ที่กำลังเป็นที่ฮือฮาเมื่อไม่นานมานี้

"มีข่าวลือว่าตระกูลซุนถูกทำลายโดยชายที่ชื่อฉิน ใช่เจ้าหรือเปล่า?"

ศิษย์ของนิกายหยวนหลงหวาดกลัว คาดเดาอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ ฉินเฟิงจะต้องมีบางอย่างให้พึ่งพา หากเขากล้ากระทำการรุนแรงเช่นนี้

"รีบไปรายงานผู้อาวุโสของนิกายเดียวนี้ว่าตระกูลโจว กำลังบุกมาโจมตีนิกาย!"

ศิษย์บางคนของนิกายหยวนหลงรู้ว่ากำลังจะมีปัญหาเกิดขึ้น แต่นิกายหยวนหลงไม่ได้ไปหาเรื่องฉินเฟิงและตระกูลโจวเลยนะ

ทำไมฉินเฟิง ถึงได้มาที่นิกายหยวนหลง ดังนั้นสมาชิกของตระกูลโจวจะต้องอยู่ไม่ไกลจากที่นี่! ชั่วขณะหนึ่งได้เกิดความตื่นตระหนกขึ้นที่ด้านหน้าประตูนิกาย และศิษย์บางคนก็วิ่งออกมาพร้อมกับถืออาวุธเอาไว้ในมือ

"ดูเหมือนว่าข้าจะต้องขึ้นไปบนภูเขา เพื่อตามหาพวกเขาด้วยตัวเองสินะ!"

ฉินเฟิงยืนอยู่หน้าประตูนิกาย ร่างของเขาเลือนรางและหายไป ทิ้งไว้เพียงภาพติดตา ก่อนที่จะไปปรากฏตัวทีบันไดหินทางขึ้นนิกาย

ศิษย์ที่เฝ้าประตูเหล่านี้รีบนำอาวุธของพวกเขาออกมา และพุ่งเข้ามาหาฉินเฟิง!

ฉินเฟิงยิ้มเยาะ ก่อนที่จะชกหมัดออกไป

“ตูม ตูม”

เสียงระเบิดดังขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ศิษย์ระดับต่ำที่วิ่งเข้ามาเป็นเหมือนไก่และสุนัข พวกเขาถูกฉินเฟิงซัดจนกระเด็นออกไปในทันที และล้มลงกับพื้น ไม่มีใครสามารถต้านทานการโจมตีของเขาได้เลย

"ฉินเฟิง เจ้าต้องการจะทำอะไรกันแน่?"

ศิษย์ของนิกายหยวนหลงถอยร่นออกไป พวกเขาทั้งหมดหวาดกลัว ฉินเฟิงแข็งแกร่งเกินไป และพวกเขาไม่สามารถเป็นคู่ต่อสู้ของฉินเฟิงได้เลย

"ข้ามาที่นี่เพื่อ ทวงความยุติธรรมคืนให้กับตัวเอง"

ฉินเฟิงเดินไปข้างหน้า ก้าวของเขาเบามาก และร่างของเขาก็ดูราวกับว่ากำลังล่องลอยอยู่

"ฉินเฟิง อย่าทำให้มันมากเกินไป นิกายหยวนหลงเป็นนิกายฝึกฝนเก่าของเจ้า เจ้าจะก่อกบฏอย่างนั้นเหรอ?"

ศิษย์ของนิกายหยวนหลงถอยร่นไปทีละคน ฉินเฟิงเพียงคนเดียวก็ทำให้พวกเขานับสิบคนรู้สึกหวาดกลัว

"คนทรยศอะไรกัน ข้าถูกส่งมาฝึกฝนที่นิกายหยวนหลง แต่กลับถูกคนของนิกายหยวนหลงทำร้าย และถูกโยนเข้าไปยังคุกโลหิตจื่อเวย ใครจะเป็นคนรับผิดชอบ?"

ดวงตาของฉินเฟิงเต็มไปด้วยความเย็นชา ในฐานะทายาทของตระกูลฉินแห่งตงโจว เขาถูกใส่ร้าย ให้ต้องรับผิดในข้อหาลวนลามลูกสาวของผู้อาวุโสสูงสุดของตระกูล ระดับการบ่มเพาะของเขาถูกทำลาย และถูกส่งตัวมายังนิกายหยวนหลง

แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าเขาจะถูกโยนเข้าไปยังคุกโลหิตจื่อเวย โดยคนของนิกายหยวนหลง และทั้งหมดจะต้องได้รับการอนุมัติจากเบื้องบนของนิกายหยวนหลงแล้ว

ทำให้ฉินเฟิงคนก่อนเสียชีวิต และจิตวิญญาณของเขาเข้ามาแทนที่พร้อมกับผูกมัดกับระบบ ทำให้เขาหลุดพ้นออกมาจากคุกโลหิตจื่อเวย ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะกลายเป็นศพนอนอยู่ในคุกโลหิตจื่อเวย และการแก้แค้นนี้จะต้องได้รับการชำระไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตาม!

"ใครมันกล้าบุกรุกนิกายหยวนหลงของข้า?"

เสียงตะโกนอันเกรี้ยวกราดดังออกมาจากข้างในนิกาย จากนั้นชายวัยกลางคนก็บินออกมายังประตูนิกาย

ฉินเฟิง ลอยขึ้นไปบนท้องฟ้า ดวงตาที่สงบนิ่งของเขามองไปยังผู้อาวุโสที่ปรากฏตัวขึ้นมา และพูดขึ้นมา "ข้าคือฉินเฟิง ข้ามาที่นี่เพื่อทำลายนิกายหยวนหลงของเจ้า!"

"เจ้าต้องการทำลายนิกายหยวนหลงหรือ?"

หลิวไป๋ซง ผู้อาวุโสของนิกายหยวนหลง มีสีหน้าดุร้าย และเจตนาสังหารของเขาก็ปรากฏออกมา ใครก็ตามที่ได้ยินเช่นนั้นคงหัวเราะไม่ออก

"ใช่แล้ว"

ฉินเฟิงพยักหน้า และมองไปที่ผู้อาวุโสที่อยู่ตรงหน้า อีกฝ่ายอยู่ในระดับเกิดใหม่ขั้นที่ 8 และแข็งแกร่งกว่าต้วนมู่เหล่ยมาก

"เด็กน้อยที่อยู่ในระดับเกิดใหม่ขั้นที่ 4 กล้าพูดว่าจะทำลายนิกายหยวนหลง ช่างเป็นคำพูดที่ไร้สาระจริงๆ!"

หลิวไป๋ซงพูดเยาะเย้ย ไม่แปลกใจเลยที่เขาจะดูถูกฉินเฟิง เพรราะหนึ่งเดือนที่แล้ว ได้มีปรมาจารย์ปรุงยามาที่นิกายหยวนหลง ทำให้ความแข็งแกร่งของนิกายหยวนหลง ของพวกเขาเพิ่มขึ้นอย่างบ้าคลั่ง และทำให้พวกเขาไม่เกรงกลัวกองกำลังใดๆ ที่อยู่ภายในเมืองซีเฟิงแห่งนี้อีกต่อไป!

"ข้าถูกคนของนิกายหยวนหลงโยนเข้าไปในคุกโลหิตจื่อเวย เจ้าก็มีส่วนร่วมด้วยใช่หรือไม่?"

ฉินเฟิง ถามขึ้นมา ความทรงจำในอดีตได้หลอมรวมเข้ากับเขามานานแล้ว และเขารู้สึกว่าเขาเคยพบเจอคนที่อยู่ตรงหน้าของเขาครั้งหนึ่ง

"ไม่แปลกใจเลย เจ้าคือเด็กหนุ่มคนนั้น!"

หลิวไป๋ซง ผู้อาวุโสของนิกายหยวนหลงตกใจ เขาพลันรู้สึกว่า ฉินเฟิง ดูคุ้นหน้าคุ้นตามาก

เมื่อหกเดือนที่แล้ว พวกเขาได้รับคำสั่งจากผู้นำนิกายให้โยนฉินเฟิงเข้าไปยังคุกโลหิตจื่อเวย

เป็นเขาและผู้อาวุโสอีกสองคนที่เป็นคนพาฉินเฟิง ไปยังคุกโลหิตจื่อเวย ไม่แปลกใจเลยที่อีกฝ่ายดูคุ้นตามาก

"ต้วนมู่เหล่ยถูกข้าสังหารไปแล้ว ข้าจะส่งเจ้าไปพบเขา!"

เมื่อได้ยินดังนั้น ฉินเฟิงก็ตัดสินใจทันที เขาก้าวเท้าและเคลื่อนไหวในทันที เขาไปปรากฏตัวตรงข้ามหลิวไป๋ซงและยกมือขึ้นกดลงไปข้างหน้า

"ฉัวะ!"

หลิวไป๋ซงระมัดระวังตัวมาก เขากำหอกระดับเสวียนชั้นต่ำไว้ในมือ และแทงหอกออกไป

"หมัดเทียนเผิง!"

อย่างไรก็ตาม ฉากที่ทำให้หลิวไป๋ซงคิดไว้ไม่เกิดขึ้น กลับกันได้มีเทียนเผิงสีทอง ปรากฏตัวขึ้นมาตรงหน้าของฉินเฟิง และพุ่งชนหอกของหลิวไป๋ซงในทันที

"ปัง!"

หอกระดับเสวียนของหลิวไป๋ซงแตกเป็นเสี่ยงๆ ไม่สามารถทนทานต่อการโจมตีของฉินเฟิงได้ มือขวาของฉินเฟิงปกคลุมไปด้วยแสงสีทอง เขาทุบหอกระดับเสวียนขั้นต่ำด้วยกำปั้นเดียว ซึ่งมันน่ากลัวมาก!

หลิวไป๋ซง รู้สึกเย็นไปทั่วร่างและรีบถอยกลับ พยายามออกจากระยะการโจมตีของฉินเฟิง

"ข้าไม่มีเรื่องบาดหมางกับเจ้า แต่เจ้ากลับโยนข้าลงไปในนรก ข้าไม่มีอะไรจะพูด และข้าจะส่งเจ้าไปลงนรกเอง!"

ฉินเฟิงเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว ชกหมัดออกไป

“หมัดเมฆาถล่ม”

"ตูม!"

ด้วยหมัดนี้ ท้องฟ้าราวกับถูกเจาะทะลวง หลิวไป๋ซง กระเด่นลอยออกไปทันที และชนเข้ากับกำแพงหิน ทิ้งรอยเลือดรูปคนไว้บนกำแพง