บทที่ 34 : การเผชิญหน้ากับศัตรู

"ฉัวะ!"

ฉินเฟิง เคลื่อนไหวอย่างรวดเร็ว เขาใช้ก้าววายุ คว้าตัวของโจวชิงเอ๋อร์และไปปรากฏตัวนอกถ้ำ

คนทั้งสองนี้โจมตีภูเขาโดยไม่มีคำอธิบายใดๆ และต้องการฝังพวกเขาเอาภายไว้ในถ้ำ ซึ่งทำให้ฉินเฟิงโกรธมาก

"พวกเจ้าสองคนเป็นใคร?"

ฉินเฟิงปลดปล่อยจิตสังหารออกมา ตอนนี้เขาโกรธมากจริงๆ

"นึกว่าเป็นปรมาจารย์ซะอีก ที่แท้ก็เป็นแค่ไอ้ขยะในระดับรวบรวมปราณ"

ชายหนุ่มรูปงาม มองฉินเฟิงอย่างไม่ใส่ใจ แววตาของเขาเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่ง

ส่วนหญิงสาวอีกคนมีผมดำยาวสลวย แก้มบอบบาง และมีรูปร่างที่เย้ายวน แต่เธอก็ยังด้อยกว่า โจวชิงเอ๋อร์ อยู่เล็กน้อย

"โจวชิงเอ๋อร์? ฮิฮิ... ไม่คิดเลยว่า ข้าจะมาพบเจ้าที่นี่ พวกเรากำลังทำให้เรื่องดีๆ ของพวกเจ้า เสียไปหรือเปล่า?"

เสียงหัวเราะของผู้หญิงดังขึ้น

โจวชิงเอ๋อร์มีสีหน้าโกรธมากเมื่อได้ยิน เธอกระซิบว่า "คุณชายฉิน สองคนนี้คือผู้อาวุโสของตระกูลซุน!"

"เจ้าฆ่าม้าเกล็ดเขียว ต่อหน้าโจวชิงเอ๋อร์ใช่หรือไม่?"

ซุนเหม่ยเอ๋อร์ถามขึ้นมา ใบหน้าของเธอยังคงมีรอยยิ้ม

"ใช่"

โจวชิงเอ๋อร์ตอบ เธอหันตัวกลับไปทันที "ถ้าไม่มีอะไรแล้ว พวกเราขอตัวก่อน"

พูดจบเธอก็หันหลังเดินจากไป เธอไม่ต้องการมีส่วนเกี่ยวข้องกับคนสองคนนี้

อย่างไรก็ตาม หลังจากที่โจวชิงเอ๋อร์เดินออกไปได้เพียงสองก้าว ชายหนุ่มก็มาปรากฏตัวขึ้นที่ ด้านหน้าของพวกเขา

ซุนลู่เฉียน ยื่นแขนออกไป และพูดขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้ม "คุณหนูโจว ข้าอยากทำความรู้จักท่านมานานแล้ว ทำไมต้องรีบร้อนจากไปขนาดนี้"

"ข้าไม่สนใจ!"

โจวชิงเอ๋อร์ส่ายหัวและตอบปฏิเสธ เธอเดินอ้อมชายหนุ่มไป และกำลังจะเดินจากไปอีกครั้ง

"นี่คือกิเลนน้อยใช่ไหม?"

ดวงตาของซุนเหม่ยเอ๋อร์เป็นประกาย เธอเม้มริมฝีปากสีแดง และพูดขึ้นมาอย่างเย็นชา "โจวชิงเอ๋อร์ เอากิเลนน้อยของข้าคืนมา!"

"เจ้าช่างไร้ยางอาย กิเลนน้อยตัวนี้เป็นของข้าชัดๆ!"

โจวชิงเอ๋อร์ พูดขึ้นมาด้วยความโกรธ เธอไม่คาดคิดเลยว่าจะมีคนที่ไร้ยางอายเช่นนี้ในโลก!

"ศิษย์พี่หญิง อย่าพูดไร้สาระกับนางเลย แค่จับตัวนางมาก็พอ"

ลู่เฉียน จ้องมองหน้าอกที่อวบอิ่มของโจวชิงเอ๋อร์ ด้วยสายตาที่ชั่วร้าย และพูดขึ้นมา น้ำเสียงของเขานั้นเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย

ดวงตาที่ลามกของเขา ทำให้ใบหน้าของเขาดูน่าเกลียดมากขึ้น

โจวชิงเอ๋อร์เพิ่งอาบน้ำเสร็จ และเธอสวมเสื้อผ้าที่เบาบางมาก มีคำอธิบายเดียวเท่านั้น ทั้งสองคนนัดพบกันในถ้ำ

"โจวชิงเอ๋อร์ เจ้ามาซ่อนตัวอยู่ที่นี่กลางดึก เจ้าเห็นคุณชายซุนหรือไม่?"

ซุนเหม่ยเอ๋อร์ถาม คุณชายตระกูลซุนหายตัวไป และพวกเขาก็ถูกส่งออกมาให้ตามหาตัวซุนอู๋ซู

ตลอดทาง พวกเขาเห็นซากศพของสัตว์อสูรจำนวนมากมาย วหเขาจึงรีบมาที่แห่งนี้

เพราะพวกเขาพบว่ากลิ่นอายของคนที่อยู่ภายในถ้ำแห่งนี้ ไม่ใช่คนของตระกูลซุน พวกเขาจึงบังคับฉินเฟิงและคนที่อยู่ข้างใน ให้ออกมา

"ซุนอู๋ซู เขาสวมชุดฟ้าหรือเปล่า?"

ฉินเฟิงยืนเอามือไพล่หลัง และถามขึ้นมาด้วยท่าทางที่สงบนิ่ง

เมื่อทั้งสองได้ยินดังนั้น พวกเขาก็ดีใจมาก และรีบถามขึ้นมาทันที "ใช่ คุณชายซุนสวมชุดสีฟ้า"

"เขา... ถูกข้าทุบตีจนตายไปแล้ว!"

"เป็นไปไม่ได้ เจ้าเป็นแค่ขยะระดับรวบรวมปราณ จะฆ่าคุณชายซุนได้อย่างไร! ศิษย์พี่หญิง เจ้าคนผู้นี้กำลังหยอกล้อพวกเรา ให้ข้าลงมือฆ่ามันได้หรือไม่"

ลู่เฉียนพูดจาเยาะเย้ย เขาไม่ได้ให้ความสำคัญกับฉินเฟิงเลย

คุณชายผู้สูงศักดิ์ของตระกูลซุน เป็นผู้ฝึกตนที่อยู่ในระดับเกิดใหม่ และเขามีปรมาจารย์ระดับเกิดใหม่คุ้มกันอยู่เป็นจำนวนมาก ฉินเฟิงเป็นเพียงผู้ฝึกตนระดับรวบรวมปราณ เขาจะฆ่าคุณขายซุนอู๋ซูได้อย่างไร!

"จะเชื่อหรือไม่เชื่อก็แล้วแต่!"

ฉินเฟิง ดูสงบนิ่งและใจเย็นมาก ในขณะเดียวกันเขาก็มองไปยัง ซุนเหม่ยเอ๋อร์ และพูดขึ้นมา "กิเลนนั้นเป็นสัตว์อสูรศักดิ์สิทธิ์ มันชอบเฉพาะหญิงสาวบริสุทธิ์ แต่เจ้าคงทำไม่ได้หรอก!"

ทันทีที่คำพูดของฉินเฟิงดังขึ้นมา ซุนเหม่ยเอ๋อร์ก็รู้สึกไม่สบายใจทันที ฉินเฟิงกำลังบอกว่าเธอไม่ใช่หญิงสาวบริสุทธิ์

"เฮ้ พวกเจ้าสองคนอยู่ในถ้ำเดียวกันมานานขนาดนี้ โจวชิงเอ๋อร์ นางโสเภณีก็ยังเป็นหญิงบริสุทธิ์ เป็นไปไม่ได้ที่เจ้าจะ...ใช่ไหม?"

ดวงตาที่สวยงามของซุนเหม่ยเอ๋อร์หรี่ลง เธอเลียริมฝีปาก มองไปที่ต้นขาของ ฉินเฟิง และพูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม

"คุณชายฉิน เป็นสุภาพบุรุษ และเขาจะไม่ใช้ประโยชน์จากผู้อื่น!" โจวชิงเอ๋อร์ ปกป้องฉินเฟิง

"เฮ้ เจ้าปกป้องคนรักตัวน้อยของเจ้าได้ดีทีเดียว ศิษย์น้องข้าจะหยุดเด็กคนนี้ไว้ แล้วเจ้ากับโจวชิงเอ๋อร์ไปเล่นสนุกกันเป็นอย่างไร?"

"จริงหรือ?"

เมื่อลู่เฉียนได้ยินดังนั้น ดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย และพูดขึ้นมา "โจวชิงเอ๋อร์ยังเป็นเด็กสาว นี่มันเยี่ยมมากจริงๆ!"

โจวชิงเอ๋อร์เป็นสาวงาม และลู่เฉียนก็สนใจเธอมานานแล้ว!

"แต่..."

"แต่ อะไร? ศิษย์พี่หญิง ข้ายอมทำทุกอย่างที่ท่านต้องการ!"

ลู่เฉียน รีบพูดขึ้นมาอย่างรวดเร็ว แววตาของเขาเต็มไปด้วยความชั่วร้าย และเขาก็หิวกระหายร่างกายของโจวชิงเอ๋อร์มานานแล้ว!

"เอามีดระดับปฐพี ของเจ้ามาให้ข้า"

ใบหน้าของ ซุนเหม่ยเอ๋อร์ เต็มไปด้วยความมั่นใจ

"นี่..."

เมื่อลู่เฉียนได้ยินดังนั้น เขาก็รู้สึกลังเลเล็กน้อย เขาไม่สามารถตัดใจจากอาวุธระดับปฐพีได้จริงๆ

อย่างไรก็ตาม ตราบใดที่เขาสามารถทำลาย โจวชิงเอ๋อร์ ได้ เขาก็สามารถได้รับอาวุธที่มีคุณภาพสูงกว่าได้!

ยิ่งไปกว่านั้น ซุนเหม่ยเอ๋อร์ สวยน้อยกว่า โจวชิงเอ๋อร์ แต่เธอก็ยังเป็นคู่บำเพ็ญเพียรของเขา และเธอก็ไม่ได้เป็นคนนอก

"ตกลง ข้าตกลง!" ลู่เฉียนพยักหน้า

ซุนเหม่ยเอ๋อร์มองฉินเฟิง ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเสน่ห์หา และพูดขึ้นมา "หนุ่มน้อยรูปหล่อ อยากมีประสบการณ์ที่แตกต่างกันไหม? มันจะทำให้เจ้า สนุกกว่าโจวชิงเอ๋อร์มาก!"

"แค่เธอเหรอ? ไม่สนใจ!"

ฉินเฟิง ตอบปฏิเสธทันที เขาไม่ชอบผู้หญิงที่มีเจ้าเลห์ และหยาบคายเช่นนี้อย่างแน่นอน!

"เฮ้ คุณหนูโจว ข้าอยู่นี่แล้ว"

ลู่เฉียนหัวเราะออกมาอย่างบ้าคลั่ง แววตาของเขาเต็มไปด้วยความหื่นกระหาย และโน้มตัวเข้าไปหาโจวชิงเอ๋อร์

"ฉัวะ!"

ในขณะเดียวกัน ซุนเหม่ยเอ๋อร์ ก็ลงมือโจมตี ฉินเฟิง

"ถอยไป!"

ฉินเฟิง ตะโกนขึ้นมา ปลดปล่อยพลังทั้งหมดของเขาออกมา และชกหมัดออกไปข้างหน้า

"ปัง!"

ฉินเฟิงและซุนเหม่ยเอ๋อร์ปะทะกัน คลื่นพลังงานที่ทรงพลังก็แผ่กระจายออกไป

ในเวลาเพียงชั่วพริบตา ฉินเฟิงก็ใช้ก้าววายุ และไปปรากฏตัวต่อหน้าของโจวชิงเอ๋อร์ และเตะลู่เฉียนออกไป

"ตู้ม!" ลู่เฉียนถูกฉินเฟิงเตะจนกระเด่นออกไปไกล

"ข้าประเมินเจ้าต่ำไป เจ้าแข็งแกร่งมาก!"

ซุนเหม่ยเอ๋อร์ รู้สึกตกใจมาก การบ่มเพาะของฉินเฟิงอยู่ในระดับรวบรวมปราณขั้นที่ 8 เท่านั้น แต่พลังการต่อสู้ของเขาสามารถเทียบเท่าเธอได้เลย

"ศิษย์น้อง โจวชิงเอ๋อร์ คงได้รับบาดเจ็บสาหัส และไม่สามารถต่อสู้ได้ พวกเรามารวมมือกัน สังหารเจ้าเด็กคนนี้ก่อน"

ซุนเหม่ยเอ๋อร์ตะโกน สีหน้าของเธอเคร่งขรึม เมื่อร่วมมือกับศิษย์น้องของเธอ พวกเขาทั้งสองก็จะแข็งแกร่งมากกว่าฉินเฟิง

"ดี!"

ลู่เฉียนตอบตกลง ร่างของเขาก็วูบวาบไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า เตรียมพร้อมที่จะผนึกกำลังกับซุนเหม่ยเอ๋อร์เพื่อต่อสู้กับ ฉินเฟิง

"ตู้ม!"

ทั้งสองก้าวไปข้างหน้า หนึ่งชกและหนึ่งฝ่ามือ ทำให้ชั้นอากาศบริเวณรอบๆ เกิดความปั่นป่วน

ทั้งสองคนอยู่ในระดับเกิดใหม่ขั้นที่ 5 และความแข็งแกร่งของพวกเขทั้งสองก็น่าทึ่งมาก

น่าเสียดายที่พวกเขาได้พบกับฉินเฟิง ที่ไม่เล่นตามกฎ!

"ฉัวะ!"

เทพวิหคเพลิง ควบแน่นขึ้นมา ร่างของเทพวิหคเพลิงนั้นถูกปกคลุมไปด้วยเปลวเพลิงสีทอง และพลังของมันก็น่าสะพรึงกลัวมาก มันจ้องมองไปยังลู่เฉียน

ในชั่วพริบตา ลู่เฉียน ก็กลายเป็นเถ้าถ่าน ร่างของเขาปลิวหายไปกับสายลม และหายไปอย่างสมบูรณ์!

"นี่!"

ซุนเหม่ยเอ๋อร์รู้สึกตกใจมาก ลู่เฉียนถูกฉินเฟิงเผาทั้งเป็น ต่อหน้าต่อตาของเธอ!