บทที่ 153 จางรั่วซีผู้ช่างแสดง (ฟรี)

หยางฟานเห็นท่าทางเขิน ๆ อาย ๆ ของจางรั่วซีแล้ว แม้จะรู้สึกว่าเธอน่าจะเล่นละครใส่เขาอยู่ไม่น้อย แต่เขาก็ไม่สนใจนัก

สำหรับเขาแค่ผู้หญิงเชื่อฟัง พูดง่าย รู้หน้าที่และมอบคุณค่าทางอารมณ์ ให้เขาได้ก็เพียงพอ

เขาไม่ได้หวังว่าจะได้อะไรตอบแทนเป็นพิเศษจากเธอ เช่นของขวัญหรือผลประโยชน์อื่น ๆ และก็ไม่ได้คิดจะรับเธอเป็นผู้หญิงของตัวเองอย่างจริงจังด้วยซ้ำ

แค่มีสาวใช้หรือเครื่องรางประจำตัวไว้ให้รู้สึกดีเล่น ๆ ก็ตามที่เธอเสนอมาก็โอเคแล้ว

เขาจึงไม่ลังเลที่จะโอบเอวเธอดึงเข้ามาแนบอก จากนั้นก็พาจางรั่วซีที่แอบยิ้มพอใจในใจ ออกจากฟิตเนสตรงไปยังโรงแรมหรูใกล้ ๆ

ภายในห้องสวีทสุดหรู จางรั่วซีรู้ดีว่าการที่หยางฟานพาเธอมาที่นี่หมายถึงอะไร

แต่เมื่อเธอตัดสินใจแล้วว่าจะเดินเส้นทางนี้ ก็ไม่มีอะไรต้องลังเลอีกต่อไป

เธอยังจำได้ดีว่าตัวเองยังอยู่ในช่วงทดลองงานถ้าอยากได้สถานะที่มั่นคงและเงินเดือนหนึ่งแสนหยวนต่อเดือน เธอก็ต้องทำให้ดีที่สุด

เธอจึงวางแผนจะเป็นฝ่ายรุกก่อน เพื่อสร้างความประทับใจให้เขา

เธอเดินเข้ามาหาหยางฟานที่นั่งพักอยู่บนโซฟา แล้วเบียดตัวแนบเข้าไปในอ้อมอกของเขา แววตาอ่อนหวานแฝงความเย้ายวน ก่อนจะจ้องเขานิ่งโดยไม่พูดอะไร

“……”

หยางฟานเห็นท่าทางออดอ้อนเหมือนลูกแมวของเธอ ก็เอื้อมมือโอบเธอไว้แน่น ร่างกายของเธอนุ่มนิ่มไร้การขัดขืนแม้แต่น้อย

ไม่ว่าจะเป็นความรู้สึกที่ได้รับ หรือท่าทีตอบสนองของเธอ ล้วนทำให้เขารู้สึกพอใจอย่างมาก

……

ผ่านไปครึ่งชั่วโมง

บนใบหน้าของจางรั่วซีมีแต่ความยินดี เธอโล่งใจอย่างเห็นได้ชัด

ก่อนจะช้อนตาขึ้นมองหยางฟานด้วยแววตาที่ทั้งออดอ้อนทั้งเปล่งประกาย พร้อมกับกระซิบเบา ๆ ว่า

“ฉันทำให้พี่ผิดหวังไหมคะ?”

หยางฟานที่นั่งอยู่ หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วพูดว่า

“ส่งเลขบัญชีธนาคารของเธอมา”

จางรั่วซีเข้าใจทันที ใบหน้าที่เปื้อนเหงื่อยังไม่ทันได้ล้างก็ฉายแววดีใจเต็มที่ เธอตอบรับทันควัน แล้วรีบวิ่งไปควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าทันที โดยไม่สนเลยว่าตัวเองยังอยู่ในสภาพศิลปะ

ไม่นาน เธอก็หัวเราะคิกคักขณะถือมือถือในมือ

เพราะบนหน้าจอขึ้นข้อความแจ้งเตือนว่าเงินเดือนหนึ่งแสนหยวนถูกโอนเข้าบัญชีเรียบร้อยแล้ว

หยางฟานมองเธออย่างขำ ๆ แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เขาหันไปหยิบมือถือขึ้นมาเล่นต่อ

จางรั่วซีนอนพิงอยู่ในอ้อมแขนเขาอย่างสงบเสงี่ยม เหมือนแมวเชื่องตัวหนึ่งที่รู้หน้าที่ของตัวเองดี ไม่ก่อกวน ไม่รบกวน

หยางฟานเปิดแอปโต่วหยู ดูไปเรื่อย เพราะยังไม่ดึกมาก สตรีมเมอร์สาวที่เขาติดตามหลายคนยังไม่เริ่มไลฟ์ โดยเฉพาะซาซ่า เจ้ากระต่ายน้อยคนโปรดของเขาก็ยังไม่มา

ตั้งแต่เธอกลับบ้านไปก็จะส่งข้อความมาทักเขาทุกวัน รายงานชีวิตประจำวันบ้าง โทรวิดีโอบ้าง ถามเขาอยู่เรื่อยว่าเมื่อไหร่จะไปหาที่เทียนฝู่

ด้วยความพิเศษที่เธอมี เลยทำให้เธอยังคงได้รับความเอ็นดูจากเขาไม่น้อย

ตอนนี้มีเพียงนีน่า สาวงามจากประเทศรัสเซีย ที่กำลังไลฟ์อยู่ กำลังร้องเพลงด้วยเสียงใสกังวาน

หยางฟานเข้าไปในไลฟ์ของเธอทันที แล้วกดส่งคาร์นิวัลไปสิบรอบ

เสียงของนีน่าก็ร้องด้วยความตื่นเต้นทันที

“ว้าวววว!! ยินดีต้อนรับพี่เสี่ยวเหยา! ขอบคุณพี่เสี่ยวเหยาสำหรับคาร์นิวัลนะคะ!!”

หยางฟานพิมพ์คอมเมนต์ขึ้นหน้าจอทันที

［วันนี้ทำไมมาไลฟ์เร็วจัง?］

นีน่ายิ้มหวานตอบกลับทันควัน

“นีน่ากำลังจะสอบค่ะ! ตอนกลางคืนต้องอ่านหนังสือเลยมาไลฟ์ไวหน่อย”

“……”

หยางฟานถึงกับพูดไม่ออก

ก็ในเมื่อใกล้สอบแล้ว ก็ไม่ต้องไลฟ์สิ จะไม่รู้ว่าควรให้ความสำคัญกับอะไรก่อนหรือ?

แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้คิดจะไปยุ่งกับการตัดสินใจของเธอ เพราะนั่นเป็นเรื่องของเธอเอง

แต่คำพูดของนีน่ากลับทำให้หยางฟานฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าใกล้ถึงช่วงปิดเทอมฤดูร้อนแล้วนี่นา

แบบนี้จะให้เธอบินมาหาเขาสักทีดีไหม? หรือเขาเองจะบินไปเที่ยวหาเธอก็ได้เหมือนกัน

ตั้งแต่ได้รับระบบมา ชีวิตของเขาก็เรียกได้ว่ารื่นรมย์สุด ๆ มีสาวสวยผ่านเข้ามาไม่ขาดสาย แทบจะล่องลอยอยู่ในหมู่มวลบุปผาทุกวัน

แต่ที่ยังไม่เคยสัมผัสเลยก็คือสาวต่างชาติ!

แบบนี้ไม่ต้องลองสักครั้งเหรอ?

ไหน ๆ ก็มีโอกาสแล้ว ลองเปิดประสบการณ์กับสาวจากต่างแดนดูบ้างก็น่าจะไม่เลว

และหากโอกาสอำนวย วันหน้าจะได้ลองชิมสาวซากุระจากแดนอาทิตย์อุทัย หรือสาวเกาหลีจากแดนกิมจิดูบ้าง

ถือเป็นการเผยแสนยานุภาพของชายจีนไปในตัวก็แล้วกัน!

เขาจดความคิดนี้ไว้ในใจอย่างมั่นคง จากนั้นก็นั่งฟังเพลงจากนีน่าไปพลาง พิมพ์แชทโต้ตอบกับเธอไปสักพัก

ก่อนจะส่ง “คาร์นิวัล” ให้เธออีกสิบครั้งแล้วออกจากไลฟ์ทันที

เพราะสาวสตรีมเมอร์คนอื่น ๆ ยังไม่ออนไลน์ เขาจึงเปลี่ยนโหมดไปนั่งเล่นเกมแทน

……

เวลาผ่านไปสองชั่วโมง

ตอนนี้ก็ล่วงเข้าสู่ช่วงเย็นได้สักพักแล้ว

จางรั่วซีที่นอนอยู่ในอ้อมกอดเขาเงียบ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นถามเบา ๆ

“พี่ฟาน หิวหรือยังคะ? ให้ฉันสั่งอาหารให้ไหม?”

หยางฟานวางมือถือลงกอดหญิงสาวเบา ๆ สัมผัสกับผิวนวลเนียน สูดกลิ่นหอมที่โชยออกมาจากร่างกายเธอ

พอรู้สึกว่าร่างกายเริ่มฟื้นพลังเต็มที่แล้ว เขาก็ยื่นมือออกไป สาวงามในอ้อมแขนชะงักนิดหนึ่ง แต่ไม่นานก็ผ่อนคลายลง ไม่มีท่าทีต่อต้านอะไร

ได้ยินเพียงเสียงหยางฟานเอ่ยอย่างเรียบเฉยว่า…

“……”