บทที่ 106 บังเอิญเจอว่านจวิ้น (ฟรี)

ซาซ่าเอนกายพิงอยู่ในอ้อมอกของหยางฟาน เอ่ยเสียงแผ่วเบา

“ไว้ช่วงปิดเทอม หนูจะหาเวลาแวะมาเที่ยวอีกสักสองสามวัน แล้วถ้าพี่ว่างก็ต้องแวะไปหาหนูที่เทียนฝู่ด้วยนะ เข้าใจไหม?”

เธอต้องพยายามรักษาความสัมพันธ์นี้ไว้ให้ดีที่สุด

หยางฟานพอจะเดาได้ว่าหญิงสาวกำลังคิดอะไร เขาก้มลงหอมแก้มแดงระเรื่อของเธอเบา ๆ แล้วกล่าว

“ฉันสัญญา”

หญิงสาวยิ้มพลางพยักหน้าเบา ๆ “อืม!” จากนั้นทั้งสองก็นอนพูดคุยกันพักหนึ่ง ก่อนจะหลับไปโดยไม่รู้ตัว

วันต่อมา

หยางฟานรู้สึกได้ถึงความเคลื่อนไหวข้างกายขณะยังครึ่งหลับครึ่งตื่น เขาลืมตาขึ้นอย่างงุนงงแล้วก็ตื่นเต็มตาในทันที

เมื่อสายตาเริ่มปรับโฟกัส เขาก็เห็นว่าต้นเหตุของเสียงคือซาซ่า สาวน้อยคนงามกำลังเตรียมตัวลุกจากเตียง

เขายิ้มถาม

“ตื่นเช้าจัง?”

หญิงสาวชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าเขาตื่นแล้ว จากนั้นก็ปรายตามองเขานิดหนึ่งอย่างเหนื่อยใจ

“เช้าอะไรกัน นี่จะเที่ยงอยู่แล้ว”

“งั้นฉันตื่นด้วยเลยแล้วกัน! ออกไปหาอะไรกินกันก่อน แล้วเดี๋ยวพอมีเวลาจะพาเธอไปเดินเล่นสักหน่อย”

“อืม ดีเลย!”

จากนั้นหญิงสาวก็ปล่อยให้เขาโอบไหล่พาเดินออกจากห้องอย่างเป็นธรรมชาติ พอมาถึงล็อบบี้ เธอก็ตรงไปที่เคาน์เตอร์เพื่อชำระเงินค้างไว้ทั้งหมดอย่างไม่ต้องให้เอ่ยปาก

ชายหนุ่มที่เดินเข้าออกโรงแรม เมื่อเห็นทั้งสองเดินเคียงกัน ต่างพากันเหลียวมองหยางฟานด้วยแววตาอิจฉา

แม้กระทั่งชายร่างอ้วนคนหนึ่งที่ดูอายุใกล้เคียงกัน ยังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์พร้อมยกนิ้วโป้งให้เขา

หยางฟานเห็นดังนั้น ก็ได้แต่ยิ้มเก้อ ๆ ไปตามมารยาท แต่ในใจกลับรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกภูมิใจในตนเองพลันถูกปลุกขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว

หลังจากออกจากโรงแรม ทั้งสองก็เดินหาร้านอาหารใกล้ ๆ นั่งลงแล้วเริ่มสั่งอาหาร

ระหว่างกินอาหารก็พูดคุยสัพเพเหระกันไป พริบตาเดียวอาหารก็หมดจาน

พอถึงเวลาจ่ายเงิน พนักงานแจ้งว่าราคารวมกว่าแปดพันหยวน

ซาซ่ารีบพูดขึ้นทันที

“ให้หนูจ่ายเองดีกว่า!”

เธอหยิบมือถือขึ้นมาเตรียมจะสแกนจ่ายเงิน

แต่หยางฟานกลับคว้ามือเธอไว้ หยุดการกระทำนั้น

“เดี๋ยว ฉันจัดการเอง”

แม้การที่หญิงสาวเสนอตัวจะทำให้เขารู้สึกดีอยู่ไม่น้อย แต่เงินที่สามารถเอาคืนได้แบบนี้ ถ้าไม่ใช้ก็ถือว่าโง่

ซาซ่าก็ไม่ได้ว่าอะไร ปล่อยให้เขาจ่ายไปโดยดี

หลังจากออกจากร้าน เขาก็โอบไหล่เธอเดินต่อไปเรื่อย ๆ แต่แล้วก็ได้ยินเสียงชายคนหนึ่งซึ่งคุ้นหูไม่น้อย

“พี่ฟาน?”

พร้อมกับเสียงของระบบที่ดังขึ้นทันที

【ตรวจพบเป้าหมายที่มีศักยภาพ ต้องการดูข้อมูลหรือไม่】

หยางฟานหันไปตามเสียง ก็พบว่าเป็นว่านจวิ้น หนุ่มหล่อจากฟิตเนสที่เขาเคยเจอมาก่อน

ข้างกายอีกฝ่ายมีหญิงสาวอยู่สองคน หนึ่งในนั้นถึงกับทำให้เขารู้สึกสะดุดตาในทันที

ดูเหมือนระบบจะหมายถึงผู้หญิงคนนี้สินะ?

ว่านจวิ้นเมื่อเห็นซาซ่าที่หยางฟานโอบอยู่ก็ถึงกับตาโตด้วยความตื่นตะลึง

แต่เขาก็เก็บอาการได้ดี ยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้ามาทัก

“บังเอิญจังเลยพี่ฟาน! มาทานข้าวแถวนี้เหรอครับ?”

หยางฟานพยักหน้า ตอบอย่างไม่ใส่ใจนัก

“อืม แล้วนายล่ะ มาเที่ยว?”

ระหว่างที่พูด เขาก็ท่องคำว่า “ดูข้อมูล” ในใจ

【ชื่อ】: จางรั่วซี

【อายุ】: 24

【ส่วนสูง】: 168 ซม.

【น้ำหนัก】: 58 กก.

【คะแนนความงามโดยรวม】: 86

【——】: 98

【สถานะ】: ปกติ

【ระดับความสนิทสนม】: 0

หยางฟานคิดในใจ หญิงสาวคนนี้มีตัวเลขที่ไม่เลวเลย คะแนนคือ 2 ไม่แปลกที่จะทำให้เขารู้สึกสะดุดตา

แต่อย่างมากก็แค่ระดับดูดีเท่านั้น รูปร่างอวบกว่าเล็กน้อยเมื่อเทียบกับซาซ่า ความงามพอ ๆ กัน แต่เรื่องความบริสุทธิ์นั้นเทียบกันไม่ได้เลย

ถึงจะเป็นอย่างนั้น แต่การที่ว่านจวิ้นมีสาวระดับนี้อยู่ข้างกายก็ทำให้เขาแปลกใจอยู่ไม่น้อย

ว่านจวิ้นกล่าวชวนต่อด้วยรอยยิ้ม

“ผมว่าจะพาเพื่อนไปดื่มกาแฟแถวหน้า พี่ฟานจะไปด้วยกันไหมครับ?”

ในใจเขาแอบคาดหวังไม่น้อย แต่คำตอบของหยางฟานกลับทำให้ต้องผิดหวัง

หยางฟานส่ายหน้าเล็กน้อยก่อนกล่าว

“พวกนายไปเถอะ ฉันยังมีธุระอยู่นิดหน่อย”

ว่านจวิ้นเห็นว่าเขาปฏิเสธ จึงไม่ได้พูดเรื่องกาแฟต่ออีก