บทที่ 48 หลี่เวยผู้แปลกประหลาด

แม้หลี่เวยจะรู้สึกขยะแขยงหยางฟานถึงระดับหนึ่งแล้วก็ตาม

แต่ถ้าแค่จูบหนึ่งครั้งแลกกระเป๋าหนึ่งใบแบบนี้ ก็ไม่ถึงกับรับไม่ได้

ที่สำคัญ เธอก็ไม่คิดว่าหยางฟานจะกล้าซื้อจริงจังอยู่แล้ว

ในสายตาของเธอ เขาก็แค่กำลังหาทางรักษาศักดิ์ศรีหลังจากถูกปฏิเสธเท่านั้นเอง ท่าทีเล่นบทไม่รู้ไม่ชี้เมื่อครู่มันฟ้องชัดว่าไม่อยากเสียเงิน

ดังนั้น เธอจึงแกล้งตอบรับอย่างง่ายดาย

“ได้สิ! ขอแค่นายจ่ายเงินก่อน ฉันจะให้สามจูบทันทีเลย”

ในใจกลับแอบหัวเราะเยาะ: อยากทำเท่ใช่มั้ยล่ะ? ไม่มีทางลงแล้วสิ ทีนี้จะทำไงต่อดีล่ะ? กระโดดจากหลังเสือเลยไหม?

แต่สำหรับหยางฟาน เรื่องนี้ก็เท่ากับได้จูบสามครั้งฟรี ๆเขาจะลังเลไปทำไมกัน?

ทันทีที่พูดจบ เขาก็หยิบบัตรออกมายื่นให้พนักงานทันที

“รูดเลยครับ!”

！！！

หลี่เวยถึงกับยืนอึ้งตาค้างทันที

นี่เขาเอาจริงเหรอ??

แม้แต่พนักงานสาวก็ยังตกใจจนพูดไม่ออก

เมื่อครู่ยังดูเป็นคนมีสติสัมปชัญญะอยู่เลย อยู่ดี ๆ ทำไมถึงเสียศูนย์ไปแบบนี้ล่ะ?

กระเป๋าหนึ่งใบแลกจูบหนึ่งครั้ง?

โชคชะตาจะโหดร้ายกับฉันไปถึงไหนกัน! ทำไมเรื่องดี ๆ แบบนี้ไม่เคยเกิดกับฉันบ้าง!?

ฉันสามารถจูบให้จนเขาล้มละลายได้เลยนะ! ไม่ล้มละลายก็จะจูบกันไปจนถึงวันสิ้นโลกนั่นแหละ

อย่าว่าแต่จูบเลย ต่อให้ขอมากกว่านั้น ฉันก็ยินดีทุ่มสุดตัว!

แน่นอนทั้งหมดนั้นเธอแค่คิดในใจเท่านั้น ไม่กล้าพูดออกมา รีบกลับไปเปิดบิลทันที

หลังรูดบัตรเสร็จเรียบร้อย พนักงานก็ยิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะกระซิบเขาเบา ๆ พร้อมพูดว่า

“คุณลูกค้าคะ สนใจสมัครสมาชิกไหมคะ? แค่ทิ้งเบอร์ไว้ก็พอเลยค่ะ คุณสะสมแต้มไว้เยอะมาก เอาไว้แลกของได้นะคะ”

หยางฟานพอจะรู้ว่าเธอแค่อยากหาเรื่องขอเบอร์เขา แต่น่าเสียดายแม้เธอจะดูดีในระดับหนึ่ง แต่ยังไม่ถึง 80 คะแนนด้วยซ้ำ เขาไม่สนใจอยู่แล้ว

เขาเลยชี้นิ้วไปทางหลี่เวย

“ให้เธอสมัครแทนละกันครับ ผมไม่ค่อยได้มาร้านนี้บ่อย”

ในขณะที่หลี่เวยยืนถือกระเป๋าสามใบอยู่ในมือ ใบหน้าก็เต็มไปด้วยความงุนงง

เมื่อครู่เธอยังมั่นใจสุด ๆ ว่าหยางฟานไม่มีทางซื้อแน่ ๆ

แต่ตอนนี้เขากลับรูดจ่ายไปเรียบร้อยแล้ว!?

นี่จูบของเธอมีค่าขนาดนั้นเลยเหรอ?

ตอนแรกก็แค่คิดจะใช้เรื่องนี้กดดันให้เขายอมถอย แล้วแอบฟันเงินห้าพันฟรี ๆ

ไม่คิดเลยว่ากลายเป็นฟันเงินไปเกือบแสน!?

ถ้าไม่ใช่เรื่องนี้เกิดกับตัวเอง เธอก็ไม่มีวันเชื่อแน่นอนว่ายังมีคนแบบนี้ในโลกอยู่ด้วย!

ขณะที่เธอยังยืนมึนงงอยู่ เสียงของหยางฟานก็ดังขึ้นข้างหู

“คิดอะไรอยู่? ไปกันได้แล้ว!”

“อะ อื้ม ได้”

เธอเดินตามเขาออกจากร้านไปทั้งที่ใจยังว้าวุ่นไม่หาย ระหว่างทางเธอก็เผลอถามออกมาด้วยน้ำเสียงไม่มั่นใจ

“นายจะยกกระเป๋าพวกนี้ให้ฉันจริง ๆ เหรอ?”

หยางฟานได้ยินก็ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ พลางตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ก็เธอถืออยู่ในมือน่ะ ไม่เรียกว่าของขวัญแล้วจะเรียกว่าอะไร? แล้วก็นะนี่มันของแลกกับจูบนะ ไม่ใช่ว่าฉันให้ฟรี ๆ”

หยางฟานพูดจบก็หันไปมองหลี่เวยด้วยแววตาเจ้าเล่ห์ พร้อมกับยื่นมือไปจับมือเธออย่างจงใจ

ใครจะคิดว่า หลี่เวยกลับสะดุ้งเฮือกทันทีที่เขาแตะถูกมือ รีบดึงกลับแล้วถอยห่างออกไปสองก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความระแวดระวัง

“ทำอะไรน่ะ!?”

น้ำเสียงนั้นดังพอจนทำให้คนแถวนั้นหันมามอง ทั้งยังมีแววไม่พอใจในสายตาด้วย

หยางฟานถึงกับสบถในใจ MMP!

“เฮ้ย! เธอจะตกใจอะไรนักหนา เดี๋ยวคนอื่นคิดว่าฉันโรคจิตแล้วมารุมกระทืบฉัน เธอจะรับผิดชอบไหม!? หรือเธอคิดจะเบี้ยวฉัน?”

หลี่เวยเพิ่งรู้สึกตัวว่าทุกคนกำลังจ้องมาทางพวกเธออยู่ จึงแลบลิ้นเล็กน้อยอย่างรู้สึกเขิน

“ก็สมน้ำหน้า ใครใช้ให้อยู่ ๆ มาจับกันล่ะ”

แต่แล้วเธอก็คิดถึงสัญญาที่ให้ไว้เมื่อครู่ พลันถอนหายใจในใจ นี่ฉันเสียดายกระเป๋าจริง ๆ นะ

จึงกระซิบตอบเบา ๆ

“ก็นี่มันบนถนนน่ะ”

หยางฟานขมวดคิ้ว แล้วพูดกลับทันที

“เธอเป็นคนพูดเองว่าจะให้ทันที ไม่เห็นบอกสักคำว่าต้องเป็นที่ลับตา!”

“ยังไงก็ไม่เอาตรงนี้แน่! ไป ไปหาที่ที่ไม่มีคนก่อน”

20 นาทีต่อมา

ทั้งสองคนมาถึงห้องวีไอพีของภัตตาคารหรูแห่งหนึ่ง พอเพิ่งสั่งอาหารเสร็จ พนักงานก็ออกจากห้อง หยางฟานก็รีบลุกไปล็อคประตูทันที

“ทีนี้โอเคแล้วนะ?”

หลี่เวยเห็นก็หน้าแดงขึ้นทันตา ใบหน้าผลัดเปลี่ยนหลายอารมณ์ ก่อนจะลุกขึ้น หลับตาแน่น พูดด้วยน้ำเสียงปลงตก

“รีบ ๆ เลยนะ!”

ท่าทางของเธอเหมือนนักรบสาวที่ยอมสละชีพเพื่อชาติ

【ความสนิทสนมหลี่เวย -1】

【ความสนิทสนมหลี่เวย -1】

【ความสนิทสนมหลี่เวย -1】

เวรเอ๊ยยยยย!!

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน!?

ยังไม่ได้จูบเลย ทำไมค่าความสนิทยิ่งลดหนักกว่าเดิมอีก!?

หนึ่งนาทีต่อมา

“ไอ้บ้า!!”

ยังไม่ทันที่หยางฟานจะได้ปล่อยเธอ หลี่เวยก็กำหมัดเล็ก ๆ ต่อยเขาเข้าอย่างแรง

ปั่ก! ปั่ก!

“เธอบ้าไปแล้วเหรอ!?”

หยางฟานรีบคว้าเธอเข้ามากอดแน่น พยายามห้ามไม่ให้เธอทุบเขาต่อ แต่หญิงสาวกลับไม่ยอมรามือ แถมยังฮึดขึ้นมาอีกขั้นกัดเข้าที่ไหล่ของเขาเต็มแรง

“โอ๊ยยย!!”

หยางฟานร้องลั่น หน้าเบ้ด้วยความเจ็บ

“เธอเป็นหมารึไง!?”

【ความสนิทสนมหลี่เวย +5】

หะ??

อะไรนะ??

เสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นทำให้หยางฟานถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก

เขาชะงักมองหน้าหลี่เวยอย่างไม่เข้าใจ

ตอนนี้หญิงสาวกำลังเม้มปากกัดริมฝีปากล่าง ใบหน้าแดงระเรื่อ ทั้งโกรธทั้งเขินมองมาทางเขาอย่างไม่ยอมแพ้

ท่าทีแบบนี้กลับดูน่ารักจนเกินห้ามใจ

แต่หลี่เวยเห็นเขาจ้องมากเกินไปก็ถลึงตาใส่ ก่อนพูดเสียงแข็ง

“หลบไป!!”

พูดจบก็เดินกลับไปนั่งที่เก้าอี้ของตัวเอง

【ความสนิทสนมหลี่เวย +1】

“……”

นี่มันอะไรกันแน่เนี่ย??

หยางฟานรู้สึกเหมือนโดนรถไฟขบวนหนึ่งพุ่งชนใส่

ตั้งแต่เจอหลี่เวย เขาไม่เคยได้แต้มความสนิทจากเธอเลยแม้แต่ตอนซื้อกระเป๋าให้สามใบ ราคาร่วมแสนก็ยังไม่ขยับแม้แต่นิดเดียว

แต่ตอนนี้ อยู่ดี ๆ ค่าความสนิทกลับขึ้นเอา ๆ