เราไม่เผยแพร่ผลงานที่มีลิขสิทธิ์ในประเทศไทย หากท่านพบเนื้อหาที่ละเมิดลิขสิทธิ์ แจ้งได้ที่เพจ Facebook NovelStore เราจะลบให้โดยเร็ว
ปัญหาการใช้งานเว็บไซต์ ติดต่อได้ที่เพจดังกล่าว
We do not publish or distribute copyrighted works in Thailand. To report infringing content, contact us via our Facebook page and we will remove it promptly. For other issues, use the same channel.

บทที่ 46 สาวสวยศูนย์แต้ม

บทที่ 46 สาวสวยศูนย์แต้ม

บทที่ 46 สาวสวยศูนย์แต้ม


ในตอนนี้เฟิงอวี่ถิงก็เริ่มเชื่อแล้วว่า หยางฟานไม่ได้ล้อเล่น เขาตั้งใจจะมอบเครื่องสำอางเหล่านี้ให้เธอจริง ๆ

แม้จะรู้สึกหวั่นไหวไม่น้อย แต่เธอก็ยังคงส่ายหัวปฏิเสธอย่างหนักแน่น

“ไม่ได้หรอก ของพวกนี้มันแพงเกินไป ฉันรับไว้ไม่ได้”

หยางฟานเลิกคิ้ว ย้อนถามกลับด้วยรอยยิ้ม

“เมื่อกี้ใครกันนะที่บอกว่าถ้าได้รับของขวางแบบนี้ต้องดีใจจนแทบบ้า? ที่แท้เธอหลอกฉันเหรอ?”

เฟิงอวี่ถิงถึงกับพูดไม่ออกในทันที

เธอพูดแบบนั้นจริง แต่ไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่พูดจะย้อนกลับมาหาเธอเอง เพราะไม่เคยคิดว่าหยางฟานจะซื้อของพวกนี้ให้เธอจริง ๆ

หยางฟานเห็นท่าทางของเธอที่เหมือนจะพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้าพูด ก็เพียงไหล่แล้วพูดต่อ

“ยังไงก็จ่ายเงินไปแล้ว ถ้าเธอไม่รับไว้ ฉันก็คงต้องเอาไปคืนเท่านั้นแหละ”

“……”

เฟิงอวี่ถิงถึงกับหมดคำพูดแบบนี้มันอะไรกันล่ะ? ฉันช่วยเลือกของตั้งนาน สุดท้ายจะให้ฉันเอาไปคืนงั้นเหรอ?

ที่สำคัญคือ เขาไม่ได้พูดประชดด้วยนะ เขาหมายความตามที่พูดจริง ๆ ว่าถ้าเธอไม่รับ เขาก็จะคืน!

เธอยังไม่ยอมแพ้ง่าย ๆ

“คือว่า พี่ฟาน พี่ก็เอาไปให้คนอื่นแทนสิ”

หยางฟานส่ายหัวเบา ๆ

“ของที่ตั้งใจจะให้เธอ จะเอาไปให้คนอื่นได้ยังไงล่ะ? แล้วฉันก็ไม่ได้จะให้ใครอีกด้วย”

【ความสนิทสนมเฟิงอวี่ถิง +2】

หยางฟานรู้สึกครึ้มอกครึ้มใจเมื่อเห็นความสัมพันธ์ขยับขึ้นเล็กน้อย

เฟิงอวี่ถิงลังเลอยู่นาน ก่อนจะยังยืนยันเหมือนเดิม

“ฉันรับไว้ไม่ได้จริง ๆ ถ้าพี่ไม่เอากลับไปฉันก็จะต้องดำเนินเรื่องคืนเงินให้พี่นะ!”

“แน่ใจเหรอว่าจะทำแบบนั้น? เดี๋ยวผู้จัดการร้านเธอไม่เอาเธอตายเหรอ?”

หยางฟานพูดพลางพยักพเยิดไปยังมุมที่ผู้จัดการของร้านยืนอยู่

เฟิงอวี่ถิงหันไปมองตามก็เห็นผู้จัดการยืนจ้องมาทางเธอด้วยสายตาเหมือนกำลังมองคนโง่เข้าอย่างจัง

“……”

“แต่ว่า แต่ว่า”

“พอเถอะ! อย่าคิดมากเลย เงินแค่นี้สำหรับฉันเหมือนละอองฝน รับไว้อย่างสบายใจเถอะ ถือว่าเป็นของขวัญจากเพื่อนคนหนึ่ง”

เฟิงอวี่ถิงเริ่มลังเล

เครื่องสำอางพวกนี้เธอเลือกเองกับมือ เป็นสินค้าที่สะท้อนรสนิยมในฝันของเธออย่างแท้จริง จะให้เธอไม่ชอบได้ยังไง?

แต่สุภาษิตยังว่าไว้ ไร้ผลงานไม่ควรรับรางวัล

เธอรู้ดีว่า หยางฟานคงมีใจให้เธอ และอยากจีบเธอ ถ้าเธอไม่รู้เรื่องนี้เลยก็คงโง่เกินไปแล้ว

ส่วนคำว่าเพื่อนที่เขาพูดมาน่ะ เธอไม่เชื่อแม้แต่คำเดียว

สิ่งที่ทำให้เธอลำบากใจก็คือ เธอไม่ได้มีความรู้สึกแบบนั้นกับเขาเลย มองเขาเป็นเพื่อนคนหนึ่งเท่านั้น

และก็ไม่กล้าพูดถามตรง ๆ ด้วย เพราะถ้าถามแล้วเขายอมรับขึ้นมา เธอก็คงไม่รู้จะรับมือยังไง สุดท้ายก็จะกลายเป็นว่าทั้งคู่ต้องรู้สึกกระอักกระอ่วนใจไปหมด

หยางฟานเองก็ดูออกว่าเธอชอบเครื่องสำอางพวกนี้ แต่รู้สึกลำบากใจที่จะรับไว้

แต่เรื่องแบบนี้ไม่ใช่ปัญหาสำหรับเขาเลย เพราะเขาคิดวิธีแก้ได้ในทันที

ทางออกก็คือ ชิ่งหนี!

“ฉันมีธุระ ขอตัวก่อนนะ บายบาย!”

พูดจบก็เดินจากไปทันที ไม่มีแม้แต่การลังเล

“อ๊ะ! พี่ฟาน เดี๋ยวก่อน”

เฟิงอวี่ถิงรีบร้องเรียกเมื่อเห็นเขาหันหลังเดินออกไป แต่เขากลับยิ่งเดินเร็วขึ้น จนกระทั่งเลี้ยวหายไปจากมุมตา

“……”

เฟิงอวี่ถิงถึงกับกระทืบเท้าอย่างหงุดหงิด ก่อนจะยืนนิ่ง มองกล่องเครื่องสำอางตรงหน้าอย่างงุนงง

ตอนนั้นเอง ผู้จัดการร้านเดินเข้ามา เห็นเธออยู่ในสภาพนี้ ก็เอ่ยปากปลอบเบา ๆ

“ยัยต๊อง! คนเขาตั้งใจจะให้ขนาดนี้แล้ว เธอก็รับไว้เถอะน่า! ก็ไม่ได้เป็นฝ่ายขอเองซะหน่อย แถมก็ไม่ได้สัญญาอะไรกับเขาด้วย จะไปเสียภาพลักษณ์ตรงไหนกัน?”

เฟิงอวี่ถิงหันไปมองผู้จัดการร้าน หน่าเจี่ยด้วยแววตาเอือมระอา

“หนูไม่ได้กลัวเสียภาพลักษณ์อะไรทั้งนั้นแหละ แต่พี่ก็ไม่รู้นี่ หนูกับเขาเพิ่งรู้จักกันไม่กี่วันเองนะ ถ้านับจริง ๆ นี่เพิ่งเจอกันเป็นครั้งที่สามเอง จะให้หนูรับของแพงขนาดนี้ได้ยังไง?”

หน่าเจี่ยหัวเราะร่า

“เธอคงยังไม่รู้หรอกว่าตัวเองสวยขนาดไหน? แค่เจอกันครั้งเดียวแล้วชอบขึ้นมาเลยก็ไม่เห็นแปลกอะไร พูดตรง ๆ นะ หมอนั่นก็ดูใช้ได้ออก แถมใจกว้างดีด้วย”

“แต่หนูไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขาเลย”

หน่าเจี่ยพูดขึ้นอย่างลึกลับ น้ำเสียงเต็มไปด้วยเล่ห์กลของคนผ่านประสบการณ์มาโชกโชน

“เชื่อพี่เถอะ เดี๋ยวมันก็มีเองแหละ ความรู้สึกพวกนี้ต้องใช้เวลาว่าแต่ของห้ามคืนล่ะ เข้าใจไหม?”

ในฐานะคนที่ผ่านเรื่องแบบนี้มาแล้ว หน่าเจี่ยรู้ดีว่าพลังของเงินนั้นทรงอานุภาพเพียงใด อาวุธชั้นยอดแบบนี้ ไม่มีพลาดแน่นอน

ไม่ต้องพูดถึงสาววัยรุ่นอย่างเฟิงอวี่ถิงเลย ต่อให้เป็นเธอที่แต่งงานแล้วก็ยังต้านไม่อยู่เหมือนกัน

พอได้ยินคำว่าห้ามคืน เฟิงอวี่ถิงถึงกับยกมือขึ้นกุมขมับ รู้สึกเหมือนปวดหัวขึ้นมาทันที

…..

หลังจากหยางฟานออกจากห้าง เขาก็เดินเล่นเรื่อยเปื่อยอยู่ด้านนอก สีหน้าดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ

เงินก็คืนมาแล้ว ถ้าอีกฝ่ายจะเอาเครื่องสำอางพวกนั้นไปคืน เขาก็ไม่ได้เสียหายอะไรเลย

แต่จนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะได้รับเงินคืนจากร้านเลย

ขณะกำลังเดินผ่านบริเวณอาคารสำนักงานแห่งหนึ่ง เขาก็ครุ่นคิดว่า เย็นนี้จะชวนเครื่องมือคนไหนออกมากินข้าวดี

ทันใดนั้นเอง เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว

【ตรวจพบเป้าหมายที่มีศักยภาพ ต้องการดูข้อมูลหรือไม่】

สาวสวยเดินกันให้ขวักไขว่จริง ๆ

หยางฟานกวาดตามองรอบตัว ก่อนจะเห็นสาวคนหนึ่งเดินออกมาจากอาคารสำนักงานด้านหน้า

เส้นผมยาวสีน้ำตาลอมแดงเป็นประกายเมื่อกระทบแดด ใบหน้ารูปไข่ ดวงตากลมโต ผิวขาวเนียนราวกับแสงอาทิตย์ก็ยังไม่อาจทำอะไรเธอได้

เธอแต่งตัวได้จัดจ้านและเซ็กซี่มาก ด้านบนสวมเสื้อครอปเปิดไหล่สีส้มรัดรูป เผยหน้าท้องขาวเนียน ด้านล่างเป็นกางเกงขาสั้นสีดำ ขาข้างขวาสวมถุงเท้าสีส้มสั้นแบบผ้าขนหนู ส่วนขาซ้ายเป็นถุงเท้าลายขาวดำแบบยาวเหนือเข่า ตบท้ายด้วยรองเท้าผ้าใบสีขาว

แค่เห็นแวบเดียวก็รู้สึกได้เลยว่า ใช่แล้ว ต้องเป็นคนนี้แน่นอน!

“ดู!”

【ชื่อ】: หลี่เวย

【อายุ】: 21

【ส่วนสูง】: 166

【น้ำหนัก】: 49

【คะแนนความงามโดยรวม】: 86

【——】: 100

【สถานะ】: ปกติ

【ระดับความสนิทสนม】: 0

!!!

เวรเอ๊ย!!!

100 งั้นเหรอ!?

หมายความว่าเลขตรงนั้นเป็นศูนย์เลยใช่ไหม!?

หยางฟานถึงกับอ้าปากค้าง

อย่างอื่นก็ไม่ได้โดดเด่นไปกว่าพวกเครื่องมือของเขาเท่าไหร่

แต่ประเด็นคือเธอ ยังไม่เคย!!

นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเจอแบบนี้!

สำหรับเขาแล้ว มันคือเสน่ห์ที่รุนแรงเกินต้าน!

ทุกวันนี้ สาวสวยวัย 21 ที่ยังไม่มีประสบการณ์นั้น แทบจะเป็นตำนานพูดไปแล้ว ใครได้ยินก็คงไม่อยากเชื่อ

แต่เขารู้ดีว่า ระบบไม่มีทางโกหก

ของดีแบบนี้ ถ้าเขาไม่หวั่นไหว ก็ไม่ใช่หยางฟานแล้ว!

เขาจึงรีบสาวเท้าเข้าไปหาเธอ เดินอ้อมมาด้านข้างก่อนจะเอ่ยทักด้วยรอยยิ้ม

“สาวสวยครับ รู้ไหมว่าแถวนี้มีร้านดอกไม้ไหม? ผมอยากซื้อช่อหนึ่งเพื่อจะเอามาให้คุณ”

หญิงสาวถึงกับชะงัก

【ความสนิทสนมหลี่เวย -50】

!!!

!!!

ทำไมลดไปเยอะขนาดนี้!?

ประโยคจีบสาวของฉันมันห่วยแตกขนาดนั้นเลยเหรอ!?

หยางฟานรู้ดีว่าการทักสาวแปลกหน้าแล้วค่าความสนิทจะติดลบ มันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วสำหรับเขา เขาเองก็ชินแล้วล่ะ

แต่ที่ไม่คาดคิดเลยคือมันจะลดฮวบไปถึงขนาดนี้!

นี่ฉันไปทำอะไรให้ฟ้าดินโกรธเกลียดขนาดนั้นกัน!?

ในเมื่อสถานการณ์มาถึงจุดนี้แล้ว เขาก็ไม่ได้คาดหวังอะไรอีก เตรียมจะหมุนตัวเดินจากไป

แต่ทว่าสาวสวยกลับเอ่ยขึ้นมาเสียก่อน

“แอดวีแชทแล้วโอนห้าร้อย”

หะ?

อะไรนะ!?

พูดง่าย แถมโคตรจะตรงประเด็นเลย

แต่สำหรับเขาแล้ว เรื่องแค่นี้ก็แค่ของจิ๊บ ๆ

เขาพยักหน้าทันที

“ได้เลย แอดแล้วจะโอนทันที”

หืม?

สาวสวยดูเหมือนจะแปลกใจไม่น้อย

จบบทที่ บทที่ 46 สาวสวยศูนย์แต้ม

คัดลอกลิงก์แล้ว