บทที่ 790 ชุดรวมต้องครบทุกชิ้น

ลู่เหยาเปิดดูบทสูญหายของเทพเกษตร

นี่เป็นหนังสือภาพวาดด้วยพู่กันที่มีเสวียจื่อเป็นตัวเอก ตอนต้นของหนังสือเข้าใจได้ง่าย ส่วนใหญ่กล่าวถึงหลักการ "นักปราชญ์ควรทำนากับพลเมืองและกินร่วมกัน" และ "การค้าต้องยุติธรรม" สองหลักการนี้

หลักการแรกหมายถึงทุกคนควรปลูกข้าวและกินร่วมกัน ไม่แบ่งชั้นวรรณะ ส่วนหลักการหลังคือการค้าต้องเป็นธรรม ต่อต้านการขึ้นราคา

แต่ในหน้าต่อๆ มา ลายเส้นก็เริ่มดูเป็นนามธรรมขึ้น

เสวียจื่อที่แต่เดิมไม่มีใบหน้า ในหน้าต่อๆ มากลับกลายเป็นคนรูปร่างผิดแปลกและบิดเบี้ยว บางครั้งเปลี่ยนเป็นต้นไม้ที่มีใบหน้า บางครั้งกลายเป็นแมลงรูปร่างประหลาด บางครั้งเปลี่ยนเป็นงูหรือวัว...

ลู่เหยาสงสัยอย่างยิ่งถึงสภาพจิตของผู้วาดตอนนั้น

รูปแบบศิลปะแบบนี้ดูเป็นศิลปะเกินไปสำหรับเขา

ได้แต่โยนให้คนตัวน้อยเผ่าเหยาไปทำความเข้าใจเอาเอง

เขาเก็บหนังสือเล่มนี้แล้วเดินทางต่อ

หลังจากเข้าสู่ "กรมทหารต้าฉิน" จ้าวเจินจูยังคงเดินตามลู่เหยาเงียบๆ

ลู่เหยาถาม เธอจึงตอบ

"ที่นี่มีสี่ชั้น จากชั้นหนึ่งถึงชั้นสี่ คือทหารเดินเท้า ทหารรถม้า อัศวิน และทหารเรือ สี่เหล่าทัพหลัก ล้วนเป็นทหารดินเผาต้าฉิน นี่คือกำลังหลักที่ต้าฉินส่งเข้าสนามรบ ปัจจุบันได้เปิดจำหน่ายสู่ภายนอกด้วย"

จ้าวเจินจูเดินขึ้นบันไดไม้ทีละขั้น: "ทหารต่างเหล่าทัพมีการจัดกลุ่มและผสมผสานต่างกัน หากต้องการ ก็สามารถผลิตตามสั่ง หรือเลือกตามรูปแบบกองทัพต้าฉินที่มีอยู่แล้ว นั่นคือ ห้าคนเป็นหนึ่งแถว สิบคนเป็นหนึ่งหมวด สองหมวดเป็นหนึ่งกอง ร้อยคนเป็นหนึ่งกองร้อย พันคนเป็นหนึ่งกองพล... รถม้า ทหารเดินเท้า อัศวิน สามารถร่วมรบกันได้หลากหลายรูปแบบ และยังสามารถผสมผสานกับหน่วยรบอื่นๆ ได้อีกด้วย"

"แต่การวางแผนและการจัดทัพไม่ใช่ความถนัดของฉัน จึงไม่กล้าพูดไปมากกว่านี้"

เธอเปลี่ยนเรื่อง: "ในสี่เหล่าทัพ ทหารเรือมีความพิเศษที่สุด เป็นเอกเทศในตัวเอง"

"โดยปกติ กองเรือจำเป็นต้องมีทหารควบคุมเรือ แต่ทหารดินเผาต้าฉินถูกผลิตด้วยวิธีพิเศษ จึงต้องการเพียงเรือรบก็สามารถเข้าร่วมการรบได้ทันที แต่ด้วยเหตุนี้ ในการรบทางน้ำ กองเรือจึงมีอัตราสูญเสียสูงกว่า หากส่งทหารไปซ่อมแซมและควบคุมบนเรือ ประสิทธิภาพจะดีกว่า"

ลู่เหยามาถึงชั้นที่สอง

ที่นี่คือเขตของทหารรถม้า

รถรบสูงประมาณสามเมตร บนรถมีทหารสวมเกราะสามนาย อาวุธประจำกายคือหอก กริช และธนูสองชุด ยังมีโล่และกลอนธนูพร้อมฐานยิง ระหว่างรบ หากอยู่ไกลก็จะใช้กลอนธนูยิง หากใกล้ก็ใช้หอกและกริชสู้

นอกจากนี้ ทหารรถม้าหนึ่งชุดยังต้องมีทหารเดินเท้าแปดนายประกอบด้วย เพื่อร่วมมือกันในการรบทั้งภาคพื้นดิน คอยป้องกันซึ่งกันและกัน และรบร่วมกัน

ราคาสูงกว่าทหารเดินเท้าในชั้นแรกกว่าสิบเท่า

ร่างเงาดำที่มาชั้นนี้มีน้อยมาก

ลู่เหยาไม่แปลกใจ

ทหารเดินเท้าราคาพอรับได้ สามารถใช้ตั้งกองรักษาการณ์ ดูแลความปลอดภัยเฉพาะจุด และปฏิบัติภารกิจภายนอก ราคาไม่แพง ยังสามารถใช้เป็นตัวรับแทนตัวในการรบได้

แต่คุ้มค่าของทหารรถม้านั้นต่ำเกินไป จึงดูไม่คุ้มค่า

การซื้อทหารรถม้าหนึ่งชุดต้องใช้ไฟแห่งศรัทธาหลายแสน และหากต้องการจัดตั้งกองรถรบ ค่าใช้จ่ายจะต้องทะลุหนึ่งล้านอย่างแน่นอน

คงไม่คุ้มและไม่น่าเชื่อถือเท่ากับการฝึกฝนผู้ศรัทธาของตัวเองและสร้างนักรบขึ้นมา

ทหารรถม้า อาจกล่าวได้ว่าน่าจะใช้ได้ในสถานที่พิเศษบางแห่งเท่านั้น

ลู่เหยาก็ยังซื้อไปบ้าง

ชุดรวมต้องครบทุกชิ้น ขาดอันไหนไม่ได้เลย

ไม่ขาดทุนกับแค่นี้หรอก

ชั้นสาม

พลังของอัศวินแต่ละหน่วยสูงมาก ค่าพื้นฐานยอดเยี่ยม ความเร็วเหนือกว่าทหารประเภทอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัด

สิ่งที่ประทับใจลู่เหยาที่สุดคือม้าของอัศวิน ทหารดินเผาไม่ได้ขี่แค่ม้า มีทั้งอูฐ (ได้โบนัสในทะเลทราย) หมาป่า (มีเอฟเฟกต์ทำให้เลือดไหล) ช้าง (มีทั้งสามารถเหยียบย่ำและข่มขวัญ แต่ช้า)... และแม้กระทั่งหมีแพนด้า

อัศวินที่ขี่หมีแพนด้า แม้จะดูดุดัน แต่กลับทำให้ลู่เหยาคิดว่าควรออกมาในละครตลกมากกว่า

แม้จะเป็นสัตว์ที่ใช้ขี่ หมีแพนด้ายังคงเป็นสัตว์ที่มีท่าทางเฉื่อยชาเหมือนเดิม ต้องยอมรับว่าดูสมจริงมาก

อัศวินสัตว์กินเหล็กระดับ 72

พลังชีวิต: 0/18,200

พลังเวท: 0/0

พลังโจมตี: 133

ป้องกัน: 80

ความเร็ว: 20

ทหารดินเผาฉิน

เจตจำนงป้ายทหาร

ซ่อมแซมได้

เร่งความเร็ว

เข้าสู่สถานะเร่งความเร็วชั่วคราว พลังโจมตีเพิ่มขึ้นอย่างมาก หลังใช้ต้องรอระยะเวลาหนึ่งจึงจะใช้ได้อีก

ความโกรธของสัตว์กินเหล็ก

สัตว์กินเหล็กจะร่วมรบกับอัศวิน สร้างความเสียหายพิเศษต่ออาวุธโลหะหรือวัตถุที่เกี่ยวข้องกับโลหะของศัตรู ประสิทธิภาพขึ้นอยู่กับระดับความสามารถนี้

ข้างๆ ทหารดินเผายังมีแท่นอธิบายอย่างง่าย เขียนไว้ว่า

สัตว์กินเหล็กเป็นสัตว์ศึกที่มีประวัติยาวนาน ตั้งแต่ยุคของเทพโยนและหวงตี้ ฉือโหยวเทพแห่งการรบได้ฝึกฝนมันให้เป็นสัตว์ขี่ศึก พลังมหาศาล นิสัยอ่อนโยน เข้ากับผู้คนง่าย เมื่อถูกกระตุ้นพลังและความมุ่งมั่น มันจะกลายเป็นสัตว์ร้ายที่น่ากลัว ทหารดินเผานี้ได้รับพลังจากสัตว์กินเหล็ก เพื่อจำลองความสามารถของมัน...

สัตว์ร้ายที่น่ากลัวเชียวนะ

ลู่เหยามองไปยังหมีแพนด้าที่ดูสบายอารมณ์

ในงานเลี้ยงฉลองชัยชนะของหวงตี้หลังศึกจั่วลู่ เจ้าหมอนี่ต้องอยู่ด้วยแน่ๆ

แต่นี่คือตัวนำโชคที่ทุกคนชอบ เอาไป เอาไป

อัศวินสัตว์กินเหล็ก ราคา 1.07 ล้าน

เอาเลย!

ลู่เหยาซื้อทหารดินเผาแต่ละประเภทอย่างละสองตัว หนึ่งตัวเก็บไว้ อีกหนึ่งตัวให้คนตัวน้อยเผ่าเหยาศึกษาวิจัย

ชั้นสี่มีสิ่งจัดแสดงน้อยกว่า แต่แต่ละชิ้นมีขนาดใหญ่กว่า ล้วนเป็นเรือที่ทำจากดินเผา

กองเรือแบ่งเป็นสามประเภท จากเล็กไปใหญ่คือ เรือตีท้อง เรือม่งเถิง และเรือหอ

แตกต่างจากทหารดินเผาบนบก กองเรือสามารถหดตัวให้เล็กเท่าฝ่ามือเพื่อพกพา แต่ทั้งการหดและการกลับคืนสภาพต้องใช้ไฟแห่งศรัทธา--นี่เป็นอีกข้อที่ไม่สะดวก ต้องให้เทพเจ้าจัดการเอง

ลู่เหยาซื้อเรือแต่ละประเภทอย่างละสองลำ เก็บไว้ในช่องเก็บของ

เมื่อเห็นเขาซื้อทหารดินเผาประเภทต่างๆ โดยไม่ลังเล จ้าวเจินจูที่อยู่ข้างๆ อดพูดไม่ได้: "ท่านจองรงจูเหลียน ท่านกำลังจัดกองทัพเพื่อสำรวจสถานที่บางแห่งหรือ? ถ้าเป็นเช่นนั้น อาจมีวิธีที่ถูกและมีประโยชน์กว่า เช่น อุปกรณ์พิเศษหมวดโยนถั่วเป็นทหาร..."

ลู่เหยาตอบ: "เพียงแค่อยากสะสมเท่านั้น"

"...ที่แท้เป็นเช่นนั้น"

แววตางงงันของจ้าวเจินจูกลับเข้าใจทันที

ต่อมาลู่เหยายังพบสิ่งน่าสนใจอีกอย่าง

นกไม้สำนักโม่

อีกหนึ่งสิ่งที่เกี่ยวข้องกับร้อยสำนัก

นี่คืออุปกรณ์ที่สร้างด้วยศิลปะกลไกของสำนักโม่ ลักษณะคล้ายโดรนขนาดกลางไร้คนขับ สามารถร่อนบนท้องฟ้า สอดแนมข้าศึก แต่ต้องมีคนนั่งอยู่บนนั้นเพื่อควบคุมนกไม้

เหมือนกับทหารดินเผาต่างๆ ที่วางขายที่นี่ นกไม้นี้ก็เป็นอุปกรณ์ยุคล้าสมัยเช่นกัน

สิ่งมหัศจรรย์ยิ่งเก่ายิ่งดี อุปกรณ์ยิ่งใหม่ยิ่งดี

เพราะพลังของสิ่งมหัศจรรย์มาจากการบ่มเพาะของอารยธรรม มันแบกรับพลังและศรัทธาที่อารยธรรมนำมาให้

อุปกรณ์เป็นเพียงเครื่องมือที่สิ่งมีชีวิตที่มีสติปัญญาสร้างขึ้นในช่วงเวลาหนึ่ง เมื่อเวลาผ่านไป เครื่องมือใหม่ก็จะมาแทนที่เครื่องมือเก่า

จุดประสงค์ของกรมทหารต้าฉินคือการนำอุปกรณ์เก่ามาจำหน่ายและระบายคลังสินค้า

เข้าใจได้ไม่ยาก ของใหม่เก็บไว้ใช้เอง ก่อนถูกเปิดเผย พลังของมันจะแข็งแกร่งที่สุด

ลู่เหยาแทบไม่เคยใช้ระเบิดสูญญากาศแดงและ "สลาย" อย่างเปิดเผย ก็ด้วยเหตุผลเดียวกัน

หลังจากจ่ายเงินอย่างคลั่งไคล้ไป 100 ล้าน ลู่เหยาก็กลับมามีสติมากขึ้น

เขาเริ่มเที่ยวชมร้านต่างๆ เป็นการทั่วไป ส่วนใหญ่เพื่อทำความเข้าใจสินค้าและอุตสาหกรรมต่างๆ ของต้าฉิน

จ้าวเจินจูเล่าเรื่องสนุกและเกร็ดความรู้เกี่ยวกับตลาดต้าฉินตลอดทาง เธอเป็นคนร่าเริงและไม่กลัวความเก้อเขิน แม้ลู่เหยาจะตอบสนองน้อย เธอก็ยังสามารถพูดคนเดียวได้อย่างไม่มีช่วงอึดอัด

ลู่เหยาถามเรื่องสำคัญอีกเรื่องหนึ่ง: "กฎเกณฑ์ที่โรมใช้ ต้าฉินไม่คิดจะเข้าร่วมแล้วใช่หรือไม่?"

"ฉันเป็นเพียงคนตัวเล็กตัวน้อย ไม่อาจรู้เรื่องเหล่านี้"

จ้าวเจินจูเพียงตอบอย่างสงบ: "ครั้งนี้เป็นเพราะฝีมือด้อยกว่า ก็ต้องเริ่มต้นใหม่ ในอดีตต้าฉินเคยพ่ายแพ้ต่ออู๋ฉี้แห่งแคว้นเว่ย พ่ายแพ้ต่อขันทีเมิงฉางของกลุ่มพันธมิตร พ่ายแพ้ต่อหลี่มู่แห่งแคว้นจ้าวหลายครั้ง แต่ไม่เคยท้อถอย สุดท้ายก็รวมหกแคว้นเป็นหนึ่ง"

"ชาวต้าฉินไม่กลัวความพ่ายแพ้"

นายร้อยสาวหัวเราะเบาๆ: "แต่เดิมประชาชนต้าฉินมีความเห็นต่างกัน ต่างคนต่างความคิด แต่ภายใต้การกดขี่และดูหมิ่นจากภายนอกโดยโรมและอู่โหยวเซียงครั้งนี้ กลับรวมใจเป็นหนึ่งเดียว ร่วมกันต่อต้านภายนอกอย่างไม่เคยมีมาก่อน"

"วิบัติกลับมีคุณ นี่ไม่ใช่เรื่องเลวร้ายเสมอไป"

"เมื่อไม่อนุญาตให้เราเข้าร่วม เราก็จะหาพันธมิตรอื่น ประชาชนนับร้อยล้านของต้าฉิน รวมถึงดินแดนอันกว้างใหญ่ที่เรามี จะไม่มีวันตกต่ำเพราะเรื่องนี้ ยังมีผู้คนอีกมากที่ถูกปลุกให้ตื่นขึ้น โลกปัจจุบันไม่เหมือนเมื่อวาน ต้าฉินไม่ใช่จักรวรรดิสวรรค์อีกต่อไป เราต้องยอมรับความจริงอันเย็นชาในปัจจุบัน จึงจะก้าวต่อไปได้ดีขึ้น ไล่ตามให้ทัน และฟื้นคืนความรุ่งโรจน์"

ลู่เหยาฟังแล้วพยักหน้า

ต้าฉินเป็นแขนงหนึ่งของอารยธรรมฮวาเซีย ทั้งสองมีจุดร่วมคล้ายกัน

เขานึกขึ้นได้ว่าตนยังมีโฉนดที่ดิน "ย่านหนองหงส์" จึงนำออกมาถาม

เมื่อเห็นถ้อยคำชัดเจนบนกระดาษ จ้าวเจินจูชะงักไปครู่หนึ่ง: "นี่..."

ลู่เหยาบอกเธอ: "พูดตรงๆ ก็ได้"

"นี่เป็นโฉนดที่ดินที่ทางการต้าฉินรับรอง ฝั่งนั้นมีพื้นที่ชื่อ 'ย่านหนองหงส์' ที่ยังไม่ได้เริ่มก่อสร้าง... แต่ย่านหนองหงส์จะถูกสร้างใหม่เป็นสวนสัตว์ ใช้เลี้ยงสัตว์กินเหล็ก นกเหวิน และสัตว์ตระกูลหมี เป็นโทเท็มของเผ่าต่างๆ ปัจจุบันทุกเมืองจะสร้างสวนสัตว์ เพื่อสร้างความสมดุลกับสวรรค์ และระลึกถึงบรรพบุรุษ"

จ้าวเจินจูอธิบายเพิ่มเติม: "เรื่องนี้เป็นที่รู้กันทั่วไป ท่านสามารถนำโฉนดไปแลกรับค่าเวนคืนที่ดินได้ แต่เนื่องจากอยู่ไกลชานเมือง ค่าชดเชยจึงไม่มากนัก"

ลู่เหยาคิดในใจ พ่อเอ๊ย ช่างเถอะ ฉันกลายเป็นผู้ถูกไล่รื้อโดยไม่รู้ตัว

ดูเหมือนตอนที่โรมมอบโฉนดนี้ให้ฉัน พวกเขาคงรู้ว่าที่ดินผืนนี้ไร้ค่า และได้กำหนดทิศทางการพัฒนาไปแล้ว

จ้าวเจินจูคิดสักครู่ แล้วเสริมว่า: "อย่างไรก็ตาม เนื่องจากต้าฉินออกนโยบายใหม่ คนในสถานการณ์เช่นท่านสามารถสละค่าชดเชยโดยตรง เพื่อรับส่วนแบ่งจากสวนสัตว์ได้ เนื่องจากสวนสัตว์ไม่ใช่กิจการเชิงพาณิชย์ จึงยากจะกล่าวถึงผลกำไร"

ลู่เหยาคิดว่าเงินคงไม่มากอยู่แล้ว ก็ถือโอกาสลงทุนไปเลย

ถือว่าเป็นการสนับสนุนให้หมีแพนด้าปรับปรุงคุณภาพชีวิตในต้าฉินเถอะ!

จ้าวเจินจูรับโฉนดจากลู่เหยา บอกว่าจะไปดำเนินการเรื่องนี้ให้ทันที

ขณะเดินผ่านสถานที่แห่งหนึ่ง แว่นตาทหารของลู่เหยาที่เงียบมาตลอดกลับเริ่มกะพริบ

เขาเดินตามทิศทางที่ชี้นำ เข้าไปในร้านชื่อ "มณฑลจิ่วหยวน"

พลังธาตุตอบสนองมาจากแท่นบูชาหินแท่นหนึ่ง

มันมีขนาดใกล้เคียงกับโต๊ะสำหรับคนคนเดียว บนแท่นหินมีเหยี่ยวหินกระพือปีก

ข้อมูลปรากฏตรงหน้าลู่เหยา

แท่นบูชาจือจีเทียน: แท่นบูชาพิเศษของจักรวรรดิต้าฉิน ใช้บูชาฟ้าซึ่งเป็นแนวคิดกว้างๆ จะเชื่อมโยงกับเทพเจ้าต่างๆ

บูชาเทพองค์หนึ่งแบบสุ่ม มีโอกาสเล็กน้อยที่จะได้รับการตอบสนองจากเทพเจ้า

ไม่นึกว่าจะมีของแบบนี้ด้วย

ลู่เหยาได้รับความรู้ใหม่

สุ่มเลือกเทพองค์หนึ่งเพื่อสักการะ

ไหว้ใครก็ไหว้ไปเถอะ!

สิ่งสำคัญคือ บนแท่นบูชานี้ยังมีการแสดงอีกอย่าง

พลังธาตุตอบสนอง: ต่ำต้อยดั่งมด (1)

ดูเหมือนภายในแท่นบูชาจือจีเทียนมีสิ่งอื่นอยู่ด้วย

เมื่อเข้าใกล้ เขาพบว่าค่าพลังธาตุตอบสนองนี้ยังเปลี่ยนไปอีก ตัวเลขกระโดดไปมา สุดท้ายกลับคงที่เป็น "สมดุลเท่าเทียม (610534)"

พลังธาตุตอบสนองในแท่นบูชานี้กลับเท่ากับของเขาพอดี

มีสิ่งผิดปกติ

ลู่เหยาจึงใช้ไฟแห่งศรัทธา 890,000 หน่วยทันที ซื้อแท่นบูชาจือจีเทียนมา