บทที่ 282 การลงโทษ

###

"ไม่... ไม่ต้อง ฉันลงเองได้"

เจียงซิงเสวียนรีบปฏิเสธมือที่ซูเย่ชิงยื่นมาช่วย เธอสูดลมหายใจลึก ๆ อยู่สองสามครั้ง ก่อนจะลงจากรถด้วยตัวเอง

"ที่รัก... เธอไม่บอกว่าเหนื่อยหรอกเหรอ? หรือว่าเธอกลัวว่าฉันจะ ‘รัก’ เธอมากเกินไปล่ะสิ?"

ซูเย่ชิงคว้าตัวสาวน้อยที่เพิ่งยืนทรงตัวได้ไว้ในอ้อมแขน แล้วกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงชวนหลงใหล

"ซูเย่ชิง... กลิ่นเหล้าบนตัวนายแรงมากเลย ไปอาบน้ำก่อนเถอะ"

เจียงซิงเสวียนดันตัวเขาออกเล็กน้อย เธอไม่ชอบกลิ่นเหล้าเอาซะเลย

"ได้เลยจ้ะ ภรรยาที่รัก งั้นเราเข้าไปข้างในกันก่อนเถอะ"

ซูเย่ชิงรับรู้ได้ถึงความไม่ชอบใจของเสวียนเสวียนต่อกลิ่นเหล้า เขาจึงยอมเว้นระยะห่างเล็กน้อยอย่างรู้งาน แล้วจูงมือพาเธอเดินเข้าบ้าน

"ว่าแต่... สนใจไปอาบน้ำด้วยกันไหม?"

ซูเย่ชิงไม่แวะที่ห้องนั่งเล่นด้วยซ้ำ พาเสวียนเสวียนตรงดิ่งกลับห้องทันที เมื่อหยิบชุดเปลี่ยนเรียบร้อย ก็หันมาถามด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

"ไม่เอา นายไปอาบเองเถอะ"

เจียงซิงเสวียนปฏิเสธทันควัน

ครั้งก่อนเธอแค่เผลอหลับ เลยโดนซูเย่ชิงอุ้มเข้าไปในอ่างอาบน้ำจนเกิดเรื่องน่าอายขึ้น

คราวนี้เธอตื่นเต็มตา ไม่มีทางให้เรื่องแบบนั้นเกิดขึ้นอีกแน่

"ที่รัก เธอนี่ใจร้ายจัง"

ซูเย่ชิงรู้ว่าเวลาที่เสวียนเสวียนตื่นอยู่ เขาไม่มีทางได้เปรียบแน่นอน

จึงบ่นเบา ๆ แล้วเดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย

หลังจากที่มาอยู่กับเสวียนเสวียน เขาก็แทบไม่แช่น้ำร้อนอีกเลย เปลี่ยนมาอาบน้ำด้วยฝักบัวทุกครั้ง

ก่อนหน้านี้เขาอยู่ตัวคนเดียว เวลาว่างเหลือเฟือ การแช่น้ำร้อนจึงเหมือนเป็นกิจกรรมฆ่าเวลาอย่างหนึ่ง

แต่ตอนนี้... ห้องนอนมีผู้หญิงที่เขารักรออยู่

กลางคืนยาวนาน ยังมีกิจกรรมกระชับความสัมพันธ์ให้ทำตั้งมากมาย เขาจะเสียเวลานั่งแช่น้ำไปทำไม?

...แน่นอน ถ้าเสวียนเสวียนยอมไปแช่น้ำกับเขาเมื่อไร เขาก็ไม่ขัดใจหรอก

...

ซูเย่ชิงเปิดฝักบัว ล้างตัวอย่างตั้งใจ

เพราะเสวียนเสวียนไม่ชอบกลิ่นเหล้า เขาจึงฟอกตัวสองรอบด้วยเจลอาบน้ำเพื่อให้แน่ใจว่ากลิ่นหายไปหมดแล้ว

เมื่อมั่นใจว่าตัวหอมสะอาด เขาก็สวมเสื้อคลุมอาบน้ำแล้วเดินออกจากห้องน้ำ

"เสวียนเสวียน ฉันอาบเสร็จแล้ว เธอไปอาบได้เลย"

คราวนี้ซูเย่ชิงไม่ใส่ใจที่จะเปิดน้ำรอให้เธอแช่ เพราะเขากลัวว่าเธอจะติดใจการแช่น้ำแล้วไม่ยอมออกมาเสียที

เวลาแบบนี้ ‘หนึ่งคืนช่างมีค่ายิ่งกว่าทองคำ’ เขาจะยอมให้การแช่น้ำมาขวางทางความสุขของเขาได้ยังไง?

แน่นอน ถ้าคราวหน้าหญิงสาวอยากแช่ เขายินดีไปแช่ด้วยกัน

"โอเค"

เจียงซิงเสวียนเตรียมชุดไว้เรียบร้อยแล้ว เธอเหลือบมองชายหนุ่มก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไป

แต่เมื่อเห็นซูเย่ชิงสวมแค่เสื้อคลุมที่ผูกเชือกไว้หลวม ๆ จนอกล่ำ ๆ โผล่ออกมาครึ่งหนึ่ง เธอก็อดจะกลืนน้ำลายในใจไม่ได้

หากไม่เปิดแอร์ทั่วบ้านไว้ เธอคงได้บ่นว่าชุดแบบนี้มันจะทำให้เขาเป็นหวัดแน่ ๆ

ตอนนี้ซูเย่ชิงมีหุ่นระดับพระเอกโฆษณา อาศัยระบบช่วยเสริมสร้างรูปร่างจนสมบูรณ์แบบ แม้จะยังไม่ถอดเสื้อก็ยังเห็นกล้ามเนื้อชัดเจน

เจียงซิงเสวียนแอบมองแค่แวบเดียว พอเห็นเขาส่งสายตาหยอกเย้า เธอก็รีบก้มหน้า กอดเสื้อผ้าแล้ววิ่งหนีเข้าห้องน้ำ

ซูเย่ชิงอดขำไม่ได้

ไม่รู้เมื่อไหร่เสวียนเสวียนจะเลิกเขินเสียที?

ถึงตอนนี้จะผ่านเรื่องแบบนั้นกันมาหลายครั้งแล้ว แต่เธอก็ยังอายทุกครั้งที่เห็นเขาแต่งตัวเซ็กซี่นิด ๆ

เขาคิดในใจว่าจะทำยังไงดีให้เธอเปิดใจมากกว่านี้...

...

เจียงซิงเสวียนเดินไปที่โซนในสุดของห้องน้ำ ก็เห็นว่าอ่างอาบน้ำยังแห้งสนิท

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมซูเย่ชิงถึงอาบน้ำเร็วขนาดนั้น

เขาคงใช้แค่ฝักบัวเท่านั้น

เธอก็เลยไม่เสียเวลาเปิดน้ำร้อนเหมือนเคย หอบเสื้อผ้าเข้าไปในห้องอาบน้ำแทน

แต่แน่นอนว่า... ความเร็วของเธอไม่ได้เท่ากับซูเย่ชิง

เธอค่อย ๆ ล้างผม ใส่ครีมนวด ใช้เจลอาบน้ำแบบครบทุกขั้นตอน

ผ่านไปครึ่งชั่วโมงยังไม่ออกจากห้องน้ำ

จริง ๆ เธอก็ไม่ได้รีบออกเท่าไหร่ เพราะรู้ดีว่าเมื่อออกไปก็ต้องเผชิญกับ ‘กิจกรรมกลางคืน’ ที่จะตามมา

ซูเย่ชิงน่ะร่างกายแข็งแรงเหลือเกิน

ถึงแม้เธอจะไม่เกลียดการร่วมรัก กลับกัน ร่างกายเธอยังตอบสนองได้ดีเกินคาดเสียด้วยซ้ำ

แต่บางครั้ง ความทรหดอดทนของร่างกายเธอก็ตามเขาไม่ทัน ทำให้สุดท้ายต้องเป็นฝ่ายขอยอมแพ้ทุกที

ดังนั้น... ถ้ายื้อเวลาได้หน่อยก็ยังดี

...

"ก๊อก ก๊อก"

เสียงเคาะประตูห้องน้ำดังขึ้น

ชัดเลยว่า... คนข้างนอกไม่คิดจะปล่อยให้เธอถ่วงเวลาอีกต่อไป

"เสวียนเสวียน อาบเสร็จหรือยัง? หรือให้ฉันเข้าไปช่วยดี?"

น้ำเสียงเจ้าเล่ห์แบบนี้ ไม่มีทางฟังไม่ออกว่าเขาต้องการอะไร

ถ้าเขาไม่พูดท่อนท้าย เธอคงยังมีข้ออ้างยืดเวลาได้อีกนิด

"เสร็จแล้ว! เสร็จแล้ว! ไม่ต้องเข้ามานะ!"

เจียงซิงเสวียนรีบตอบ พร้อมกับเร่งเช็ดตัวและจัดการกับผมเปียกที่ยังไม่ได้พัน

เมื่อเช็ดตัวแห้งแล้ว เธอก็รีบใส่เสื้อผ้าอย่างมิดชิดจากด้านในสุดถึงชั้นนอกสุด

เธอไม่มีวันเลือกใส่ชุดคลุมอาบน้ำเด็ดขาด

แค่ปลดเชือกเส้นเดียว ทุกอย่างก็จะหลุดร่วงลงมาหมด — แบบนั้นไม่มีทางรู้สึกปลอดภัยแน่ ๆ