บทที่ 274 การประนีประนอม

###

"ที่รักช่างดีเหลือเกิน แล้วภรรยาคิดว่าสามีคนนี้ทำได้ดีพอไหม?"

ซูเย่ชิงยังไม่ยอมจบง่าย ๆ คำถามนี้เขาตามตื๊อเสวียนเสวียนมานาน แต่เธอก็ไม่เคยตอบสักที

ถึงแม้ซูเย่ชิงจะมั่นใจในฝีมือของตัวเอง แต่ด้วยสันดานของผู้ชาย ทำให้เขาอยากได้คำยืนยันจากปากของเสวียนเสวียน เพื่อพิสูจน์ความเก่งของตัวเองให้จงได้

เจียงซิงเสวียนไม่คาดคิดว่าเขาจะได้คืบแล้วเอาศอก ตัวเองก็เพิ่งตอบคำถามที่น่าอายไป ยังจะมาเพิ่มเติมอีกคำถามหนึ่ง

"ที่รัก เธอพอใจไหม?"

"ลีน่าอาจจะเข้ามาได้นะ"

ซูเย่ชิงเห็นหน้าเธอลังเล ก็รีบลงยาแรง

"พอใจ ๆ ฉันพอใจมากเลย"

เจียงซิงเสวียนที่ถูกเขายั่ว รีบเหลือบมองประตูสำนักงาน แล้วตอบรับอย่างรวดเร็ว

ซูเย่ชิงได้คำตอบก็ยิ้มแป้น หอมแก้มคนตัวเล็กหนึ่งทีด้วยความพึงพอใจ ก่อนจะยอมปล่อยเธอเป็นอิสระ

ทันทีที่เป็นอิสระ เจียงซิงเสวียนก็รีบกระโดดออกมา ยืนห่างจากเขาหลายก้าว

"เข้ามาได้"

ลีน่ากำลังจะเคาะประตูเป็นรอบที่สาม เสียงของประธานก็ดังขึ้นมาเสียก่อน

เธอไม่รู้ว่าในห้องเพิ่งเกิดอะไรขึ้น พอได้ยินคำอนุญาต ก็ใช้มือข้างหนึ่งเปิดประตู ขณะที่อีกข้างถือถาดที่มีกาแฟสดสองแก้ว และนิตยสารหลายเล่มตามที่ประธานสั่ง

เธอเดาเอาเองว่า ประธานคงอยากให้เจียงซิงเสวียนมีอะไรอ่านฆ่าเวลา

แต่พอเดินเข้ามาในห้อง ลีน่ากลับสัมผัสได้ถึงบรรยากาศแปลก ๆ

เจียงซิงเสวียนยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานของประธาน หันหลังให้เธอแบบไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ

เจียงซิงเสวียนเองก็รู้ว่าท่าทางของเธอออกจะน่าสงสัย แต่ถ้าหันไปเผชิญหน้ากับลีน่าในตอนนี้ ใคร ๆ ก็เดาได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้นก่อนหน้านี้

เธอไม่ต้องส่องกระจกก็รู้ว่าหน้าของตัวเองแดงเป็นลูกตำลึงแค่ไหน เพราะรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่แผ่ออกมา

ดังนั้นทางออกเดียวคือ...หันหลังให้

ลีน่าก็สังเกตเห็นความแปลกของเจียงซิงเสวียนเหมือนกัน จึงหันไปมองประธานของตัวเองบ้าง

แต่ประธานกลับดูปกติมาก

และนั่นต้องขอบคุณโต๊ะทำงานใหญ่ของซูเย่ชิง ที่ช่วยปิดบังสภาพร่างกายเขาไว้เรียบร้อย

"ท่านประธาน นี่กาแฟกับนิตยสารที่สั่งไว้ค่ะ"

แม้จะมีคำถามมากมายในใจ แต่ลีน่าก็จัดการกดมันไว้และพูดด้วยน้ำเสียงเป็นปกติ

"เอาไปวางไว้ตรงโซฟาเถอะ"

ซูเย่ชิงไม่อยากให้เสวียนเสวียนรู้สึกอาย เขายังสามารถแหย่เธอได้ในที่ส่วนตัว แต่ต่อหน้าคนอื่น เขาไม่อยากให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ

"ค่ะ ท่านประธาน"

ลีน่าก็รู้ว่าประธานไม่ต้องการให้เธออยู่ในห้องนานนัก จึงรีบวางของแล้วเดินออกจากห้องไป พร้อมปิดประตูอย่างเงียบ ๆ

"ที่รัก ไม่ต้องเขินแล้วนะ เธอออกไปแล้ว"

ซูเย่ชิงสงบจิตใจตัวเอง แล้วเดินมาจับมือเธอ พาไปที่โซฟา

"ที่รัก เธอพักเถอะ ถ้าเบื่อก็ดูนิตยสารไปก่อน ฉันขอจัดการงานอีกนิด เดี๋ยวเลิกงานกลับพร้อมกัน"

"กลับไหนเหรอ?"

เจียงซิงเสวียนถูกพาไปนั่งที่โซฟา ยังไม่ทันเข้าใจว่าเขาหมายถึงกลับที่ไหน

"ถ้าเธออยาก เราก็กลับบ้านของเรา แล้วไปทำในสิ่งที่เธอสัญญาไว้นั่นไง"

ซูเย่ชิงแกล้งพูดให้คิดลึก

"ไม่มีทาง ฉันจะกลับบ้านของฉัน"

ตอนนี้ลีน่าก็ออกไปแล้ว เขาไม่มีไม้ต่อรองอะไรอีก เจียงซิงเสวียนจึงปฏิเสธทันที

ถ้าเลือกได้ เธออยากลบคำพูดเมื่อกี้ทิ้งไปให้หมด

"ที่รัก แบบนี้ถือว่าโกหกนะ ถ้างั้นเดี๋ยวฉันให้ลีน่าเข้ามาเอาเอกสารไป แล้วเราค่อยทำให้มันเป็นจริงตรงนี้เลยดีไหม?"

ซูเย่ชิงทำท่าเหมือนโดนหลอก แถมยังทำตัวเหมือนจะบังคับเอาคำตอบให้ได้อีกด้วย

"ที่รัก เธอเลือกมาเลย ฉันไม่จู้จี้เรื่องสถานที่อยู่แล้วนะ"

เขามองเธอด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ซึ่งทำให้เจียงซิงเสวียนอยากหนีไปให้ไกล

"คุณ..."

เธอรู้ดีว่าเขาไม่ใช่คนเรื่องมาก ถ้าเขาจะทำที่โรงหนังยังได้ แล้วทำไมจะไม่กล้าในห้องทำงานของตัวเอง

นี่คือสำนักงานของเขา ไม่มีใครกล้าเข้ามาได้หากเขาไม่อนุญาต

"ว่าไงที่รัก?"

เขากระซิบที่ข้างหูเธออย่างเย้ายวน

"ไม่ได้"

เจียงซิงเสวียนปฏิเสธอย่างหนักแน่น

"แต่ว่าเธอก็ไม่ยอมกลับบ้านกับฉันนี่นา"

ซูเย่ชิงทำหน้าสลด

เจียงซิงเสวียนหายใจแรงขึ้น จับมือที่ไม่อยู่นิ่งของเขาไว้ สุดท้ายก็ต้องยอมจำนน

"กลับบ้านก็ได้ เย็นนี้ฉันจะกลับบ้านกับนาย"

"แบบนี้แหละ ดีที่สุดเลยที่รัก"

เขายิ้มกว้าง เลิกแหย่ แล้วโอบเธอไว้หลวม ๆ

"เสวียนเสวียน ถ้าเธออยากกลับไปหาพ่อแม่ หลังเลิกงานเราก็แวะไปที่บ้านเธอก่อน แล้วค่อยกลับบ้านของเรานะ"

เขารู้ว่าทั้งคู่ยังไม่ได้แต่งงาน ต่อให้รักกันแค่ไหน เขาก็ไม่ควรขวางไม่ให้เธอกลับบ้านไปหาพ่อแม่

อีกอย่าง พ่อของเสวียนเสวียนก็สนับสนุนเขามาก เขาเองก็ควรแสดงความกตัญญูด้วยการกลับไปเยี่ยมบ้าง

"ได้ ฉันจะบอกแม่ให้เตรียมกับข้าวเพิ่มหน่อย"

ได้ยินว่าจะไปด้วยกัน เจียงซิงเสวียนก็ยิ้มอย่างมีความสุข

ผู้หญิงคนไหนจะไม่ดีใจล่ะ เมื่อได้อยู่กับคนรักพร้อมหน้ากับพ่อแม่?

"โอเค ที่รัก งั้นเธอก็พักผ่อนตามสบาย ฉันขอไปทำงานก่อนนะ"

เขาเห็นเธอยิ้มก็พอใจ เดินไปหยิบกาแฟ แล้วนั่งลงที่โต๊ะทำงาน

เจียงซิงเสวียนหยิบโทรศัพท์มาบอกแม่ว่าจะพาซูเย่ชิงกลับบ้านกินข้าวเย็น ก่อนจะนั่งอ่านนิตยสารอย่างมีความสุข

...

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว

เมื่อซูเย่ชิงตรวจเอกสารด่วนที่ลีน่าจัดเตรียมไว้เสร็จ เขาก็ยืดคอที่เมื่อยล้า แล้วหันไปมองโซฟา

เจียงซิงเสวียนเผลอหลับไปพร้อมกับนิตยสารในอ้อมแขน

แม้ภายในสำนักงานจะมีเครื่องปรับอากาศ แต่เขาก็กลัวว่าเธอจะหนาว

เขาเดินไปหยิบสูทของตัวเองที่แขวนไว้ แล้วค่อย ๆ คลุมไหล่เธออย่างเบามือ