บทที่ 39 งานเลี้ยงค่ำคืนสำคัญ

###

หัวใจของซูเย่ชิงกำลังล่องลอยไปกับความหวังที่จะได้เจอกับเจียงซิงเสวียนอีกครั้งในวันรุ่งขึ้น

...

เวลา 20:00 น. ลานจอดรถโรงแรมฮวาหลัน

"เสี่ยวเซวียน นี่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายของเราแล้ว"

ภายในรถ Audi Q7 เจียงซูเม่ยกล่าวกับลูกสาวอย่างหนักแน่น

สำหรับเขาแล้ว เหมือนโชคชะตาจะเปลี่ยนแปลงอย่างไม่คาดคิดในช่วงไม่กี่วันมานี้

ก่อนหน้านี้เพิ่งได้รับการยกเว้นค่าเช่าหนึ่งปีจากเจ้าของใหม่ของตึกฮวาไท่

ต่อมาก็ได้รับคำเชิญให้เข้าร่วมงานเลี้ยงของฟงอวิ๋น ซึ่งเป็นบริษัทที่เคยเข้าถึงได้ยากมาก

"ไม่ต้องห่วงค่ะพ่อ หนูจะพยายามเต็มที่ ให้ฟงอวิ๋นเห็นว่าเราซิงอวี่สตีลมีความจริงใจแค่ไหน"

เจียงซิงเสวียนกำหมัดแน่น สายตาแน่วแน่

คืนนี้จะเป็นตัวชี้ชะตาของพวกเขา

ถ้าสามารถคว้าความร่วมมือกับฟงอวิ๋นได้ ก็เหมือนซิงอวี่สตีลจะได้ฟื้นคืนชีพ

แม้ฟงอวิ๋นจะเพิ่งตัดขาดจากหงหยุนสตีล เปิดโอกาสให้บริษัทอื่นได้แทรกเข้ามา

แต่จำนวนบริษัทที่จ้องจะเสียบแทนนั้นมีอยู่มากมาย

และซิงอวี่สตีลเองก็ยังถือว่าเล็กเมื่อเทียบกับยักษ์ใหญ่เหล่านั้น

พูดตรง ๆ แล้ว เจียงซิงเสวียนแค่พูดปลอบใจพ่อ แต่ตัวเธอเองก็ไม่แน่ใจว่าจะไปได้ไกลแค่ไหน

เธอสูดหายใจลึกก่อนจะพาพ่อเดินเข้าสู่โรงแรมฮวาหลัน

คืนนี้ทั้งชั้นของโรงแรมถูกจองโดยฟงอวิ๋น

เจียงซิงเสวียนกับพ่อพยายามมองหาประธานคนใหม่ของฟงอวิ๋น หวังว่าจะได้ทักทายก่อนใคร

"อ้าว นี่มันสาวงามจากบาร์โลกใหม่ไม่ใช่เหรอ? มาทำอะไรที่นี่ล่ะ?"

เสียงชายหนุ่มเจ้าเล่ห์ดังขึ้นขัดจังหวะการมองหา

"เป็นเขา!"

เจียงซิงเสวียนจำได้ทันทีว่าเป็นหนึ่งในกลุ่มหนุ่มเจ้าสำราญห้าคนที่เธอเจอในบาร์ตอนนัดผู้จัดการธนาคารมาเจรจาเงินกู้

ตอนนั้นเธออยากทำให้ธนาคารใจอ่อนจึงยอมเปิดกว้างตัวเองถึงขนาดนั้น

ไม่คิดว่าไม่เพียงไม่ได้ผล ยังไปมีเรื่องกับพวกผู้ชายขี้เมาอีก

"ไม่คิดว่าจะเจอเธอที่นี่อีกนะ ดูท่าจะเป็นวาสนาแล้วล่ะ"

ชายหนุ่มมองเจียงซิงเสวียนด้วยสายตาโลมเลีย

วันนี้เจียงซิงเสวียนแต่งตัวเรียบร้อยเพราะเป็นงานทางการ ยิ่งขับความสวยให้เด่นชัดขึ้นไปอีก

เธอเบือนหน้าหลบสายตาเขาอย่างรังเกียจ

"ขอโทษค่ะ ฉันไม่รู้จักคุณ"

เธอเบี่ยงตัวออกจะเดินหนี

"เดี๋ยวก่อนสิ แนะนำตัวกันก่อนเดี๋ยวก็รู้จักกันเองแหละ"

ชายหนุ่มยื่นแขนขวางหน้าเธอไว้ไม่ให้ไปต่อ

"ฉันชื่อเฉินจื้อเซิน เป็นลูกชายของหนึ่งในบอร์ดบริหารฟงอวิ๋น"

เขาแนะนำตัวอย่างภูมิใจ พร้อมส่งสายตายั่วเย้าอีกครั้ง

โดยทั่วไป พอคนรู้ว่าเขาเป็นลูกชายของผู้บริหารบริษัทใหญ่ ก็มักจะรีบเข้าหาเขาทันที

แต่เจียงซิงเสวียนแม้จะอยากทำธุรกิจกับฟงอวิ๋นมากแค่ไหน ก็ไม่คิดจะสุงสิงกับคนแบบนี้

เธอเดินหนีต่อโดยไม่พูดอะไร

"เฮ้! เธอ..."

เฉินจื้อเซินคว้าแขนเธอไว้

ซูเย่ชิงที่เฝ้ามองอยู่ไม่ไกล สังเกตเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ต้น

เขาเพิ่งเสียเวลาเล็กน้อยกับการพูดคุยกับบอร์ดคนหนึ่ง พอหันมาอีกที ก็เห็นภาพที่เจียงซิงเสวียนถูกชายคนหนึ่งคว้าแขนไว้

ชายคนนั้นหันหลังให้ เขายังมองไม่เห็นหน้า

แต่ใบหน้าของเจียงซิงเสวียนที่เต็มไปด้วยความอดกลั้นและไม่พอใจ ทำให้เขารู้ทันทีว่าเธอกำลังโดนคุกคาม

เขาวางแก้วไวน์ลงทันที แล้วรีบเดินตรงไปด้วยท่าทีมุ่งมั่น

"ปล่อยเธอเดี๋ยวนี้!"

เฉินจื้อเซินที่กำลังจะต่อบทอีกก็ถูกขัดจังหวะ เขาหันกลับมาอย่างหัวเสีย

"ใครมันตาไม่ถึง มาทำลายโอกาสทองของนายน้อยเข้า!"

"เป็นนายเหรอ?"

"เป็นคุณเหรอ?"

เจียงซิงเสวียนจำได้ทันทีว่าเป็นชายหนุ่มที่เจอกันที่หน้าลิฟต์ตึกฮวาไท่

แต่วันนี้เขาแต่งตัวดูดีผิดหูผิดตา ดูภูมิฐานอย่างชัดเจน

ส่วนเฉินจื้อเซินก็จำซูเย่ชิงได้ทันทีเช่นกัน

คนที่เคยทำให้เขาอับอายขายหน้าที่บาร์โลกใหม่!

ตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครกล้าทำแบบนั้นกับเขา

เขาเคยพยายามพาอันธพาลไปดักซูเย่ชิงที่บาร์หลายครั้ง แต่ไม่เคยเจออีกเลย

ไม่นึกว่าวันนี้จะได้เจอกันที่นี่ โอกาสเหมาะที่จะสะสางบัญชีเก่าและใหม่!

เจียงซูเม่ยที่เพิ่งกลับมาหลังแยกไปทักทายคนรู้จัก ก็มาเจอกับเหตุการณ์ตรงนี้พอดี

"เกิดอะไรขึ้นเหรอ เสี่ยวเซวียน? ทำไมอยู่ตรงนี้ล่ะ? เราต้องรีบไปหาท่านประธานฟงอวิ๋นนะ"

"พวกคุณมาหาท่านประธานเหรอ? มีธุระอะไรล่ะ?"

เฉินจื้อเซินได้ยินคำพูดนั้นก็งุนงงขึ้นมาทันที ไม่แน่ใจว่าพวกเขารู้จักกับประธานคนใหม่หรือเปล่า

"คุณเป็นใครครับ?"

เจียงซูเม่ยมองเฉินจื้อเซินจากหัวจรดเท้า ดูจากการแต่งตัวก็น่าจะเป็นคนมีฐานะ

"พ่อผมเป็นหนึ่งในบอร์ดของฟงอวิ๋น คุณมาหาท่านประธานมีอะไรหรือเปล่า?"

เฉินจื้อเซินจัดปกเสื้อสูทตัวเอง โชว์อำนาจอย่างเต็มที่

"เอ่อ..."

เจียงซูเม่ยลังเลอยู่พักหนึ่ง เพราะสิ่งที่เขาต้องการคือเข้าถึงตัวประธานเท่านั้น เขารู้ดีว่าฟงอวิ๋นเป็นบริษัทที่รวมอำนาจไว้ที่ประธานเพียงคนเดียว ส่วนบอร์ดมีสิทธิ์แค่ในเรื่องกำไรปันผลปลายปีเท่านั้น

"อะไร? ดูถูกบอร์ดอย่างพ่อฉันเหรอ?"

เฉินจื้อเซินไม่พอใจที่อีกฝ่ายไม่พูดตรง ๆ จึงเริ่มกดดัน

"ไม่ใช่ครับ ไม่ใช่ พวกเรามีเรื่องอยากเสนอความร่วมมือกับท่านประธานเท่านั้นเอง"

เจียงซูเม่ยพยายามรักษามารยาท เพราะไม่อยากมีเรื่องกับลูกชายบอร์ดบริษัทที่กำลังพยายามเข้าหา

"พูดแบบนี้ก็ค่อยยังชั่ว เรื่องแค่นี้มาคุยกับผมก็ได้แล้ว"

เฉินจื้อเซินเริ่มอวดเบ่ง เห็นว่าคนตรงหน้าพยายามตีสนิทกับฟงอวิ๋น ก็ยิ่งได้ใจ

"แค่ลูกสาวคุณยอมเป็นแฟนผม ผมจะไปบอกพ่อให้สั่งจ่ายงานให้พวกคุณ"

ซูเย่ชิงทนไม่ไหวแล้ว เห็นกับตาว่ากำลังจะโดนแย่งคนในใจต่อหน้าแบบนี้ เขาเดินเข้ามาลากเฉินจื้อเซินออกทันที

"ไอ้หนู ฟังให้ดีนะ อย่าเข้าใกล้เธออีก!"

เฉินจื้อเซินสะบัดตัวออก แล้วแกล้งปัดฝุ่นที่สูท ก่อนจะมองซูเย่ชิงแบบเหยียด ๆ

"คิดว่าตัวเองเป็นใคร?"

"รู้ไหมว่าที่นี่ที่ไหน?"

"นี่คืองานเลี้ยงของฟงอวิ๋น เป็นพื้นที่ของฉันเฉินจื้อเซิน!"

"ถ้ายังรู้ดี ก็ไสหัวกลับไปซะ!"

พูดจบ เขาก็พยายามคว้ามือเจียงซิงเสวียนอีกครั้ง

แต่เธอหมุนตัวหลบแล้วรีบหลบไปยืนหลังซูเย่ชิงทันที

"ฉันไม่มีวันเป็นแฟนคุณหรอก ต่อให้ฟงอวิ๋นไม่ร่วมมือกับบริษัทเราก็เถอะ ฉันไม่มีวันแลกศักดิ์ศรีตัวเองกับสิ่งนั้น!"