บทที่ 29 ฝันไฮโซพังทลาย

###

"มองยังไงพวกนายก็เหมือนผัวเมียนอกสมรสกันทั้งคู่"

"ฉันคิดว่านายคงมีเมียแล้ว แล้วจะทำยังไงกับลูกในท้องของผู้หญิงคนนี้ล่ะ?"

หวังต้าหยูไม่ได้อยากช่วยสือชิงชิง เขาแค่อยากรู้ว่าชายอ้วนจะเลือกทางไหน

"เอาออก!"

"ไม่ว่าจะใช่ลูกของฉันหรือไม่ ก็ต้องเอาออก!"

หวงโหย่วไฉตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น

"ฉันสาบานว่าจะไม่ข้องเกี่ยวกับผู้หญิงคนนี้อีกต่อไป"

หวังต้าหยูพยักหน้า

"งั้นก็ดี ฉันเองก็คิดว่าในเมื่อนายมีครอบครัวแล้ว ก็ไม่ควรไปยุ่งกับผู้หญิงแบบนี้อีก"

คำพูดนี้เหมือนค้อนทุบความฝันของสือชิงชิงให้แหลกสลาย

"ไม่! พวกแกจะทำกับฉันแบบนี้ไม่ได้!"

สือชิงชิงกรีดร้องสุดเสียง พยายามดิ้นรนครั้งสุดท้าย

ซูเย่ชิงและหวังต้าหยูเพียงแค่ยืนมองอยู่เฉย ๆ

เรื่องแบบนี้ยังไงก็ต้องให้หวงโหย่วไฉเป็นคนจัดการเอง

ต้องยอมรับว่าหวงโหย่วไฉที่อยู่ในวงการมานานก็ไม่ใช่เล่น

เขารู้ดีว่าถ้าไม่ตัดเรื่องนี้ให้เด็ดขาดในวันนี้ ซูเย่ชิงไม่มีทางปล่อยเขาไปแน่

เขารีบวิ่งไปที่ BMW 520 ของตัวเอง เปิดประตูฝั่งคนขับ แล้วหยิบกระเป๋าหนังชายใบหนึ่งออกมา

เดินกลับมาหาสือชิงชิง รูดซิปกระเป๋า หยิบเงินออกมาหนึ่งปึก

"นี่เงินหนึ่งหมื่น เอาไปจัดการเรื่องเด็กซะ"

สือชิงชิงถอยหลังสองก้าว ไม่ยอมรับเงินนั้น

ลูกในท้องเป็นเดิมพันสุดท้ายของเธอ ถ้าเอาเด็กออก ก็ไม่มีทางเกาะหวงโหย่วไฉได้อีก

แล้วฝันอยากเป็นคุณนายก็จะไม่มีวันเป็นจริง

เมื่อเห็นว่าเธอไม่ยอมรับเงิน หวงโหย่วไฉก็โยนเงินก้อนนั้นลงที่เท้าของเธอทันที

"จะเอาออกหรือไม่เอาออก แกก็ต้องเอาออกอยู่ดี!"

"ถ้าแกยังจะดันทุรังคลอดมันออกมา ฉันก็จะไม่รับเป็นพ่อมันเด็ดขาด!"

"อย่างมากฉันก็จะแกล้งหย่ากับเมีย แล้วออกจากบ้านตัวเปล่า แกอย่าหวังจะได้อะไรจากฉันแม้แต่แดงเดียว!"

ดูท่าแล้ว หวงโหย่วไฉที่ภายนอกดูเป็นคนเฉื่อย ๆ แต่เอาเข้าจริงกลับโหดใช้ได้

เขาทำลายทุกแผนที่สือชิงชิงวางไว้จนพังไม่เหลือซาก

"ท่านประธานซู คุณหวัง ผมจัดการเรื่องนี้เรียบร้อยแล้ว ผมขอตัวกลับก่อนครับ"

หวงโหย่วไฉไม่กังวลว่าสือชิงชิงจะตามตื๊ออีก

เขาพูดขนาดนี้แล้ว ถ้าอีกฝ่ายยังไม่เข้าใจก็คงไม่มีปัญญาเอาอะไรจากเขาได้

สือชิงชิงผู้หญิงหน้าเงินแบบนี้ คงรู้ว่าควรทำยังไงถึงจะดีที่สุดสำหรับตัวเอง

รถ BMW ขับจากไปอย่างไร้เยื่อใย ซูเย่ชิงยิ้มเย็นด้วยสายตาเหยียดหยาม

ดูท่าทางแล้วสือชิงชิงคงไม่มีค่าแม้แต่ต้นหอมสักต้นในสายตาของหวงโหย่วไฉ

ถึงขั้นท้องแล้ว ยังถูกเขี่ยทิ้งแบบไม่ใยดี

สังคมนี้มันโหดร้ายจริง ๆ

ซูเย่ชิงถอนหายใจเบา ๆ รู้สึกสงสารเด็กในท้องอยู่หน่อย ๆ

ได้แม่แบบนี้ มีแต่จะกลายเป็นเครื่องมือในเกมผลประโยชน์ ไม่มีทางมีอนาคตที่ดี

เขาตบไหล่หวังต้าหยูเบา ๆ แล้วหันหลังกลับไปขึ้น Koenigsegg

"ฉันรออยู่ในรถนะ"

หวังต้าหยูพยักหน้า มองดูซูเย่ชิงขึ้นรถไป

จากนั้นก็เดินไปหาสือชิงชิงช้า ๆ แล้วถามด้วยเสียงเย็นชา

"เธอรู้ตั้งแต่แรกแล้วว่าฉันจน แล้วทำไมยังมาคบกัน?"

สือชิงชิงเพียงแค่ก้มลงเก็บเงินจากพื้นขึ้นมา กำมันไว้แน่น

"ถ้าเธอชอบคนรวยนัก แล้วตอนแรกจะมายุ่งกับฉันทำไม?"

หวังต้าหยูตะโกนออกมาด้วยความเจ็บปวด

นี่คือคำถามที่เขาคิดทั้งคืนเมื่อวาน แต่ก็หาคำตอบไม่ได้

ในเมื่อสือชิงชิงเป็นผู้หญิงหน้าเงิน ทำไมถึงยอมคบกับเขาตั้งแต่แรก?

"งั้นที่นายมาวันนี้ ก็แค่เพื่อทำลายความสุขของฉันสินะ?"

สือชิงชิงไม่ได้ตอบคำถามของหวังต้าหยู แต่กลับตะโกนโต้กลับอย่างเกรี้ยวกราดแทน

ในสายตาของเธอ ทุกอย่างในวันนี้ล้วนเป็นความผิดของซูเย่ชิงและหวังต้าหยู

เป็นพวกเขาที่ทำลายความฝันในการเป็นคุณนายไฮโซของเธอ!

"ฮ่า ฮ่า ฮ่า..."

หวังต้าหยูหัวเราะออกมา เสียงหัวเราะเจือด้วยความขมขื่น

ไม่ผิดเลย สือชิงชิงก็ยังเป็นคนที่โทษทุกอย่างว่าเป็นความผิดของคนอื่นเหมือนเดิม

"ไม่ใช่เธอเองเหรอที่เรียกฉันมาดูแฟนใหม่ของเธอ?"

"ไม่ใช่เธอเองเหรอที่อยากโชว์ว่าได้ผู้ชายรวย?"

"สือชิงชิง ฉันนี่มันตาถั่วจริง ๆ ที่เคยคิดว่าเธอมีค่าพอให้รัก"

ใบหน้าของสือชิงชิงซีดแล้วแดงสลับกันไปมา

ทั้งหมดในวันนี้ก็เพราะความอยากอวดดีของเธอเองทั้งนั้น

ถ้าเธอไม่อยากโชว์ว่าได้แฟนใหม่รวย ก็ไม่ต้องเรียกหวังต้าหยูมาหรอก

แบบนั้นเรื่องพวกนี้ก็คงไม่เกิดขึ้นเลยใช่ไหม?

แต่เธอส่ายหัวแรง ๆ

ไม่! มันไม่ใช่ความผิดของเธอ!

มันเป็นความผิดของหวังต้าหยู! เป็นเขาที่พาซูเย่ชิงมาจนทำให้หวงโหย่วไฉหนีหายไป!

ซูเย่ชิง?

สือชิงชิงเหมือนเพิ่งได้สติ ถ้าซูเย่ชิงเก่งขนาดนั้น จนหวงโหย่วไฉถึงกับหนีไป

แล้วหวังต้าหยูที่เป็นเพื่อนกับซูเย่ชิง ก็ต้องมีโอกาสรวยเหมือนกันใช่ไหม?

"ต้าหยู ขอโทษนะ ตอนนั้นฉันเหมือนโดนผีเข้า ฉันผิดเอง"

สือชิงชิงรีบเดินมาคว้าแขนหวังต้าหยู สีหน้าเต็มไปด้วยความประจบอ้อนวอน

"ให้โอกาสฉันอีกครั้งเถอะ ฉันจะไปเอาเด็กออกทันทีเลย"

"ต่อไปฉันจะรักนายคนเดียว จะอยู่กับนายอย่างซื่อสัตย์"

"ฉันไม่มีเงินเลี้ยงเธอหรอกนะ"

หวังต้าหยูมองมือที่เกาะแขนเขาด้วยแววตารังเกียจ ไม่เข้าใจว่าเธอจะมาเล่นละครอะไรอีก

"ไม่เป็นไรหรอกต้าหยู นายเป็นเพื่อนกับซูเย่ชิง เขาเก่งขนาดนั้น เขาต้องช่วยนายแน่นอน!"

ดวงตาของสือชิงชิงกลอกไปมา เริ่มวางแผนใหม่ในใจทันที

"สือชิงชิง เธอนี่มันฉลาดเกินไปแล้ว"

หวังต้าหยูสะบัดมือออกจากการเกาะของเธอ แล้วตบแขนเสื้อเหมือนกับว่าโดนของสกปรก

"ซูเย่ชิงเขาช่วยฉันไว้จริง ๆ"

"เขาให้ฉันทำงานที่ได้ค่าตอบแทนหลายล้านต่อเดือน ถ้าทำดี ๆ ก็อาจถึงสิบล้านเลยด้วยซ้ำ"

หวังต้าหยูเหลือบมองซูเย่ชิงที่นั่งอยู่ในรถ กำลังส่องกระจกมองหลังชมความหล่อของตัวเองอย่างเพลิดเพลิน

ในใจนึกขำว่า ไอ้นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กลายเป็นคนหลงตัวเองขนาดนี้

"สิบล้าน!? ต้าหยู งั้นนายก็รวยแล้วสิ นายยังรวยกว่าหวงโหย่วไฉอีกนะ!"

สือชิงชิงตอนนี้หมดความละอายอย่างสิ้นเชิง ดวงตาเปล่งประกายราวกับเงินพวกนั้นเป็นของตัวเอง

ความโลภในตัวเธอแสดงออกมาอย่างชัดเจน

หวังต้าหยูพยักหน้ารับคำพูดของเธอ

แต่คำพูดต่อมาของเขากลับเหมือนมีดทิ่มแทงใจของเธอจนทะลุ

"เมื่อวาน ฉันตั้งใจจะมาบอกข่าวดีนี้กับเธอ แต่เธอกลับรีบตัดสินใจทิ้งฉันก่อน"

"เธอว่ามันคือเวรกรรมไหมล่ะ?"

"เธอที่เห็นแต่เงิน กลับเป็นคนที่ผลักกองเงินออกไปด้วยมือตัวเอง"

"รู้สึกเสียดายบ้างไหม?"

"ฉัน..."

สือชิงชิงถูกแทงเข้าจุดอ่อนโดยตรง

ใครจะคิดว่าเศรษฐีที่เธอใฝ่ฝันจะตกลงมือของเธออยู่แล้ว กลับถูกเธอผลักทิ้งไปเอง!

มันช่างประชดประชันเสียเหลือเกิน!

เธอมองหวังต้าหยูด้วยสายตาอ้อนวอน ยังอยากจะพูดอะไรอีก

แต่หวังต้าหยูไม่ให้โอกาสนั้น

"โอเค ฉันก็เห็นแล้วว่าแฟนใหม่เธอรวยดี"

"ของที่ฉันเคยให้เธอ ฉันไม่เอาคืนหรอก ทิ้งไปได้เลย"

เขาหันหลังกลับขึ้น Koenigsegg ไปอย่างไม่เหลียวหลัง