บทที่ 21 คฤหาสน์ไฮเทค

###

"พูดจริงจังเลยนะ ซูเย่ชิง ครั้งนี้นายช่วยฉันไว้มากจริง ๆ ฉันไม่รู้จะตอบแทนนายยังไงดี"

หวังต้าหยูเปลี่ยนจากท่าทีทะเล้น กลายเป็นจริงจังขึ้นมาทันที

"พูดอะไรของนาย?"

"เราสองคนเป็นเพื่อนกันไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่มีนาย ฉันคงไม่ได้เรียนจบด้วยซ้ำ"

"ตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย นายเป็นคนเดียวที่มองฉันเป็นเพื่อน!"

"ตอนนี้ฉันมีวันนี้ได้ แน่นอนว่าต้องช่วยพี่น้องสิ!"

"ตั้งใจทำงานให้ดี! เราจะได้ครองเมืองฮว่าเจียงไปด้วยกัน!"

ซูเย่ชิงหยิบไวน์ Lafite ปี 1982 จากตู้ ไวน์แดงถูกเทลงแก้วให้ทั้งคู่

"มา ขอให้ธุรกิจของเรารุ่งเรือง! ขอให้มิตรภาพของเรายืนยง!"

"ดี! ชนแก้ว!"

ทั้งสองสบตากัน แล้วยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

"จริงสิ ต้าหยู ถ้านายอยากตอบแทนฉัน ตอนนี้ก็มีโอกาสอยู่พอดี"

ซูเย่ชิงหยุดพูดเหมือนจงใจจะให้หวังต้าหยูสงสัย

"จริงเหรอ? รีบบอกมาเลย ขอแค่ฉันทำได้ ต่อให้ขึ้นเขาลงห้วยก็ยอม"

"ฮ่า ๆ ต้าหยู นายดูนิยายเทพพุทธเซียนเต๋ามากไปหรือเปล่า?"

"ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก แค่นายให้ยืมรถ BYD ที่บ้านนายให้ฉันใช้พรุ่งนี้วันเดียวก็พอแล้ว"

"เอาจริงดิ?"

หวังต้าหยูไม่เข้าใจว่าซูเย่ชิงต้องการอะไร

"นายมี Koenigsegg รถในฝันของใครหลายคน ทำไมถึงจะมายืม BYD รุ่นเก่าเต่าล้านปีของฉันแทนล่ะ?"

"ซูเย่ชิง นายล้อฉันเล่นหรือเปล่าเนี่ย?"

ซูเย่ชิงส่ายหน้า พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ต้าหยู นายก็รู้นี่ว่าครอบครัวฉันเมื่อก่อนลำบากแค่ไหน"

"บ้านที่ฉันเคยอยู่ ยังไม่ถึงกับเป็นบ้านจริง ๆ ด้วยซ้ำ ใช้แผ่นไม้ตอกติดกันเป็นผนัง มุงหลังคาด้วยฟางข้าว"

"ทุกครั้งที่ฝนตก น้ำจะรั่วซึมลงมาทั่วบ้าน เหมือนฝนตกหนักนอกบ้าน แต่ในบ้านก็ฝนตกเบา ๆ ตลอดเวลา"

"เดิมทีฉันอยากรับพ่อแม่มาอยู่ด้วย แต่พวกท่านเป็นคนชนบท เรียบง่าย ฉันกลัวว่าท่านจะไม่ชิน"

"ก็เลยคิดจะซื้อบ้านให้ท่านที่ในเมืองใกล้บ้านเกิด อยู่แล้วสบายใจ เวลาว่างก็กลับไปเยี่ยมญาติได้ด้วย"

"เรื่องนี้มันดีอยู่แล้ว แล้วเกี่ยวอะไรกับ BYD ล่ะ?"

หวังต้าหยูยังตามไม่ทันความคิดของซูเย่ชิง

Koenigsegg มีอยู่แท้ ๆ แต่กลับมายืม BYD คันที่เจ้าของยังไม่อยากขับเอง

ความคิดคนรวยนี่เข้าใจยากจริง ๆ

"นายก็รู้นี่ว่าบ้านฉันยังยากจนอยู่ การขับ Koenigsegg ไปจะเป็นจุดสนใจมากเกินไป"

"แล้วพ่อแม่ฉันก็เป็นคนเรียบง่าย ฉันไม่อยากให้มันกลายเป็นเรื่องใหญ่ที่คนทั้งเมืองพูดถึงจนกระทบชีวิตสงบ ๆ ของท่าน"

"อืม คิดได้รอบคอบดีจริง ๆ"

หวังต้าหยูยอมรับในเหตุผลของซูเย่ชิง

ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมถึงไม่เคยได้ยินซูเย่ชิงพูดถึงพ่อแม่เลย

แท้จริงแล้วเป็นเพราะอยากปกป้องครอบครัว!

ชายหนุ่มผู้เปี่ยมด้วยความกตัญญู!

มุมมองของหวังต้าหยูที่มีต่อซูเย่ชิงยิ่งสูงขึ้นไปอีก

สิ่งสำคัญไม่ใช่ความร่ำรวย แต่คือความมีน้ำใจ

"ได้เลย วันนี้ฉันก็ขับ BYD มานี่แหละ เดี๋ยวทิ้งกุญแจไว้ให้ ฉันกลับแท็กซี่เองก็ได้"

หวังต้าหยูสนับสนุนเต็มที่กับการตัดสินใจของซูเย่ชิง

"ไม่ต้องขอบคุณแล้ว มา ชนอีกแก้ว! ยังไงคืนนี้นายก็ไม่ต้องขับรถอยู่แล้ว"

ซูเย่ชิงรินไวน์ให้หวังต้าหยูอีกแก้ว

"ดีจริง ๆ นี่เป็นไวน์ชั้นดีที่ฉันไม่เคยได้ดื่มมาก่อนเลย"

"ชน!"

ชายหนุ่มทั้งสองพูดคุยถึงเรื่องราวในชีวิต และรำลึกถึงช่วงเวลาสมัยมหาวิทยาลัย เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว...

หวังต้าหยูกลับไปเตรียมเรื่องน็อตทะลุผนังแล้ว

ออร์เดอร์หนึ่งล้านชุด!

ตอนนี้หวังต้าหยูเต็มเปี่ยมไปด้วยแรงฮึด

เพราะดื่มไวน์เข้าไปไม่น้อย ซูเย่ชิงจึงยอมให้เลขาอู๋ขับรถพาเขากลับบ้านที่วิลล่าเป็นกรณีพิเศษ

"เปิดไฟ"

ซูเย่ชิงเอ่ยขึ้นเบา ๆ โดยไม่ต้องยกมือ วิลล่าก็สว่างไสวขึ้นมาทันที

"อุณหภูมิ 26 องศา"

เครื่องปรับอากาศกลางบ้านเริ่มทำงานทันที

นี่แหละคือความล้ำหน้าของคฤหาสน์ไฮเทค แค่สั่งการด้วยคำพูด ทุกอย่างก็จะถูกดำเนินการอย่างเรียบร้อย

สะดวกยิ่งกว่ามีคนใช้เสียอีก!

ซูเย่ชิงแช่น้ำร้อนอย่างสบายใจตามเคย

แล้วก็สั่งพาสต้ามากินหนึ่งจาน

ซูเย่ชิงมาจากครอบครัวยากจน เรื่องอาหารการกินในชีวิตประจำวันเขาไม่ได้พิถีพิถันนัก แค่อิ่มก็พอแล้ว!

...

เขาหลับสนิทจนถึงเช้า

BYD ของหวังต้าหยู ซูเย่ชิงให้ รปภ. ขับมาจอดไว้ในโรงรถของวิลล่าไว้ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว

เขาเปลี่ยนมาใส่เสื้อผ้าเก่าของตัวเอง หยิบกุญแจรถ แล้วขับ BYD มุ่งหน้ากลับบ้านเกิด

...

โครงการหมู่บ้านหย่าจวีโยว การ์เดน

ซูเย่ชิงได้หาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตไว้ล่วงหน้าแล้ว

นี่คือหมู่บ้านที่ดีที่สุดในเขตของพวกเขา มีพื้นที่สีเขียวมากถึง 50% และสิ่งอำนวยความสะดวกเพื่อผู้สูงอายุครบครัน

ทั้งโครงการยังควบคุมอุณหภูมิและปริมาณออกซิเจนตลอด 24 ชั่วโมง เหมาะสำหรับการอยู่อาศัยระยะยาวมาก

แน่นอน ราคาบ้านในโครงการนี้ก็นับว่าแพงที่สุดในเมืองนี้ ราคาสูงถึง 15,000 หยวนต่อตารางเมตร

ถือว่าเป็นราคาที่สูงมากสำหรับเมืองเล็ก ๆ ที่ยังไม่พัฒนา

เขาขับตรงไปจอดหน้าศูนย์ขายของโครงการหย่าจวีโยว การ์เดน แล้วลงจากรถเดินไปที่เคาน์เตอร์

"ซูเย่ชิง?"

เสียงทุ้มของผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้น

ซูเย่ชิงรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย ทำไมเดินไปทางไหนก็เจอแต่คนรู้จัก?

มองไปตามเสียง เขาเห็นชายคนหนึ่งในชุดพนักงานขายของโครงการเดินตรงเข้ามา

"หวังเสี่ยวหู่?"

ซูเย่ชิงจำเขาได้ทันที เป็นเพื่อนสมัยมัธยมของเขา

"นายทำงานอยู่ที่นี่เหรอ? ดูดีนี่!"

ซูเย่ชิงพูดทักอย่างสุภาพตามมารยาท

"ใช่ ฉันก็อยู่ได้สบายดีนะ"

จริง ๆ แล้วอาชีพเซลส์ขายบ้านก็ไม่ได้สูงส่งนัก

แต่พอเห็นซูเย่ชิงแต่งตัวธรรมดา หวังเสี่ยวหู่ก็เกิดความรู้สึกอยากอวดขึ้นมา

"นายมาได้ยังไง? ตรงนี้ไกลจากป้ายรถเมล์นะ"

แม้จะไม่ได้เจอกันมาหลายปี แต่หวังเสี่ยวหู่รู้ว่าซูเย่ชิงเคยเรียนมหา'ลัย จึงอยากรู้สถานะปัจจุบันให้แน่ชัด

"อ๋อ ฉันขับรถมาน่ะ"

เขาชี้ไปที่ BYD ที่จอดอยู่ข้างศูนย์ขายด้วยสีหน้าเฉย ๆ

พอเห็นว่าเป็น BYD รุ่นเก่า หวังเสี่ยวหู่ก็เผยรอยยิ้มดูแคลนออกมา

"นายมาสมัครงานเหรอ? ที่นี่เขาเข้มงวดมากนะ ไม่ใช่ว่าใครจะเข้ามาทำได้ง่าย ๆ หรอก"

"แต่แผนก รปภ. กำลังรับอยู่ ลองไปสมัครดูได้"

สีหน้าของหวังเสี่ยวหู่ทำให้ซูเย่ชิงรู้สึกหมดคำจะพูด

สังคมสมัยนี้เป็นอะไรกัน?

แค่ไม่ได้ใส่เสื้อผ้าแบรนด์เนม ไม่ได้ขับรถหรู ก็ถูกมองเป็นคนไร้ค่า?

เพื่อนเก่าสมัยเรียนถึงขั้นดูถูกกันขนาดนี้เลย?

"ฉันมาซื้อบ้าน"

จากท่าทีของหวังเสี่ยวหู่ ซูเย่ชิงก็หมดความอดทน ตัดบทเข้าเรื่องทันที

"ซื้อบ้าน? ซูเย่ชิง นายล้อเล่นหรือเปล่า?"

"นายรู้ไหมว่าหมู่บ้าน หย่าจวีโยว การ์เดน ของเราน่ะ อยู่ในระดับไหนของเมืองนี้?"

"นายรู้ไหมว่าที่นี่ขายตารางเมตรละเท่าไหร่?"

คำถามชุดใหญ่ของหวังเสี่ยวหู่ แสดงให้เห็นชัดเจนว่าเขาไม่เชื่อเลยว่าซูเย่ชิงจะซื้อไหว