บทที่ 37 พบหน้าแม่ลูกดอนน่า

เพียงไม่กี่วัน หยางหรงหรงก็กลายเป็นของหยางเจี๋ยไปโดยสมบูรณ์

ด้วยความที่เขาแข็งแกร่งกว่า หยางเจี๋ยจึงประทับตราตัวเองลงไปในส่วนลึกของหัวใจหยางหรงหรง

หยางหรงหรงรู้สึกว่าชาตินี้คงแต่งงานได้ยากแล้ว

ดาราหญิงก็มีเรื่องยากตรงนี้แหละ พอแต่งงานตอนอายุน้อย ก็กระทบกระเทือนหน้าที่การงาน แถมยังไม่มีเวลา

พออายุมากขึ้นเตรียมจะแต่งงาน คนที่คุณชอบส่วนใหญ่ก็ไม่ชอบคุณ ส่วนคนที่ชอบคุณ คุณก็ดันไม่ชอบเขา

แต่พอได้ใช้ชีวิตอยู่กับหยางเจี๋ยเพียงไม่กี่วัน เธอกลับรู้สึกว่าเขาเป็นคนที่มีความเป็นแฟนหนุ่มสูงมาก สามารถมอบความรู้สึกปลอดภัยให้เธอได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ต่อให้หยางเจี๋ยไม่มีเงิน เธอก็เลี้ยงเขาได้!

เพียงแต่อีกฝ่ายแข็งแกร่งเกินไป ตัวเองก็เหมือนลูกแกะตัวน้อยๆ ตอนนี้ร่างกายยังคงระบมไปทั้งตัว มือที่ถือโทรศัพท์ก็สั่นไม่หยุด

โดยเฉพาะท้องและสะโพกที่รู้สึกแน่นไปหมด เพียงสองวัน เขาก็เติมเต็มให้เธอในปริมาณเท่ากับสองเดือน

ตอนนี้หยางหรงหรงทั้งดีใจและหวาดกลัว คืนนี้จะทำยังไงดี? อุตส่าห์ทนมาได้ แล้วพรุ่งนี้ล่ะ?

แค่ลองคำนวณดูคร่าวๆ ต่อให้มัดแฟนเก่าของเธอทุกคนรวมกันก็ยังสู้หยางเจี๋ยคนเดียวไม่ได้

กลุ้มใจจริงๆ!!!

ตอนนี้เธออยากจะโพสต์ลงติ๊กต็อกจริงๆ ว่า “พวกเรา แฟนฉันแข็งแกร่งเกินไป ใครจะเข้าใจบ้าง (รูปหัวหมา.JPG)”

หลังจากขับรถตามตำแหน่งของจ้าวไป่ถงไปกว่าสองชั่วโมง ในที่สุดก็มาถึงหน้าประตูหมู่บ้านจัดสรรขนาดกลางแห่งหนึ่ง

ทั้งสองคนแต่งกายด้วยอาวุธครบมือเดินเข้าไปข้างใน ไม่รู้ว่าทำไม ตั้งแต่ที่ได้ลงมือฆ่าคนไปคนหนึ่งด้วยตัวเอง สภาพจิตใจของหยางหรงหรงก็พัฒนาขึ้นอย่างมาก ตอนนี้ถ้าไม่ได้จับปืนจะรู้สึกไม่ปลอดภัย

ทันทีที่หยางเจี๋ยเห็นแม่ลูกคู่นั้น เขาก็ตกตะลึงไปทั้งตัว

“พระเจ้าช่วย~~~~ คุณ คุณ คุณ~~~~!”

ดอนน่าตกใจกับรูปร่างของหยางเจี๋ย แต่ก็ยื่นมือออกมาจับกับหยางเจี๋ยอย่างเต็มใจ ในตอนที่จับมือนั้น ทำให้รู้สึกได้ถึงขนาดที่ไม่สมส่วนกันอย่างสิ้นเชิง เหมือนกับกำลังถือกล่องไม้ขีดไฟอยู่ในมือ

“คุณดูออกหรือ? เหมือนไหม?”

หยางเจี๋ยพยักหน้าอย่างเงียบๆ “เหมือนมากจริงๆ ราวกับว่าตัวเธอปรากฏตัวออกมาเองเลย!”

ระหว่างที่ทั้งสองคนคุยกัน จ้าวไป่ถงกับหยางหรงหรงก็เอาแต่จ้องมองกันไปมา จ้าวไป่ถงรู้ว่าเธอคือใคร

แต่หยางหรงหรงไม่รู้นี่สิ ครั้งนี้เธอรู้สึกหดหู่ใจจริงๆ ไม่ว่าจะรูปร่างหน้าตา สัดส่วน หรือออร่า ก็ไม่ด้อยไปกว่าเธอเลย แต่สู้ความสาวของอีกฝ่ายไม่ได้

ที่แย่ที่สุดคือ ผู้หญิงในห้องนี้ไม่มีใครด้อยไปกว่าเธอเลยสักคน แถมพอสังเกตอายุของพวกเธอแล้ว หยางหรงหรงก็รู้สึกอยากจะร้องไห้ ทุกคนอายุน้อยกว่าเธอทั้งนั้น

โซเฟียถามอย่างสงสัย “หยางเจี๋ย อย่าพูดเป็นปริศนาสิ เธอเหมือนอะไร?”

หยางเจี๋ยยิ้มเล็กน้อย “ดอนน่าหน้าตาเหมือนโอลิเวีย ฮัสซีย์ถึงเก้าส่วนเก้า แต่ถ้าพูดถึงเรื่องรูปร่างแล้ว กลับเหนือกว่าหนึ่งขั้น!”

แล้วก็มองไปที่เอ็มม่า “ส่วนลูกสาวของเธอก็เหมือนอินเดีย ไอส์ลีย์อีกเก้าส่วนเก้า เฮ้อ โลกนี้มันช่างน่าอัศจรรย์จริงๆ”

โซเฟียทำหน้างงงวย ให้ตายสิ ไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อน

“ผลงานเด่นคืออะไร ทำไมฉันไม่เคยได้ยินเลย”

ในฐานะคนในวงการบันเทิงครึ่งตัว ดาราและผู้กำกับทั่วไปเธอก็พอจะเคยได้ยินชื่อมาบ้าง

“ผลงานเด่นคือโรมิโอกับจูเลียต”

“เป็นไปไม่ได้ ฉันเคยดูแล้ว ไม่มีคนที่คุณพูดถึงเลย!”

“ฉบับปี 1968!”

โซเฟีย...........

พี่ชาย นี่พี่กำลังขุดค้นทางโบราณคดีอยู่หรือไง?

ดอนน่าพยักหน้า ไม่ได้รู้สึกไม่พอใจกับคำพูดของหยางเจี๋ย ไม่ใช่ครั้งแรกที่มีคนพูดแบบนี้

เธอไม่ได้ถามถึงเรื่องวันสิ้นโลกก่อน แต่ต้องการข้อมูลประจำตัวของหยางเจี๋ย พอได้รู้ข้อมูลที่แท้จริงของหยางเจี๋ย เธอก็โล่งใจในที่สุด

มหาเศรษฐีพันล้านคนหนึ่ง ตัวเธอเองไม่มีอะไรให้เขาหลอกเลย!

“ในทีมของเราทั้งหมด มีแค่หมอทหารครึ่งๆ กลางๆ คนเดียว คุณรู้เรื่องการแพทย์ ลูกสาวคุณเก่งไอที พอดีเลยที่จะมาเติมเต็มส่วนที่ขาดหายไปของทีมเรา!”

ดอนน่าเงียบไปนาน ก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ ราวกับตัดสินใจอะไรบางอย่างได้แล้ว จ้องมองหยางเจี๋ยตรงๆ

“ฉันเชื่อในวิทยาศาสตร์ ต้องการหลักฐานที่หักล้างไม่ได้ ตราบใดที่พิสูจน์ได้ว่าวันสิ้นโลกจะมาถึงจริงๆ ฉันก็จะเข้าร่วม ไม่ใช่แค่เข้าร่วม ต่อไปนี้แม่ลูกเราจะฟังคำสั่งของคุณ เพราะในทีมหนึ่งทีม จะต้องมีผู้นำเพียงคนเดียว”

ความหมายของดอนน่านั้นชัดเจนมาก เธอต้องการหลักฐานที่พิสูจน์ว่าวันสิ้นโลกจะเกิดขึ้น แม้จะไม่มีหลักฐานที่ชัดเจนก็ตาม

หยางเจี๋ยยิ้มแล้วโบกมือไปที่โต๊ะกาแฟ ทันใดนั้นของทุกอย่างบนโต๊ะก็หายวับไปในพริบตา ยังไม่ทันที่ดอนน่าจะทันได้ตอบสนอง หยางเจี๋ยก็โบกมืออีกครั้งแล้วเสกของกลับมาเหมือนเดิม

“นี่ นี่มันมายากลเหรอ?”

หยางเจี๋ยไม่พูดอะไร วางอาวุธทีละชิ้นลงบนโต๊ะกาแฟ จนกระทั่งไม่มีที่วาง

ดอนน่าไม่ใช่เด็กสาวแล้ว ดวงตาของเธอแน่วแน่ขึ้นมาทันที มายากลก็คือมายากล แต่นี่มันของจริงทั้งนั้น

“ฉันตกลงเข้าร่วมทีมของคุณ มีชีวิตอยู่ได้ก็ไม่มีใครอยากตาย แต่ฉันยังต้องบอกคุณตามตรง ในฐานะแพทย์นิติเวช ถึงแม้ฉันจะไม่ได้ผ่าตัดมาหลายปีแล้ว แต่ฉันก็เข้าใจโครงสร้างร่างกายมนุษย์เป็นอย่างดี เรื่องผ่าตัดไม่มีปัญหา แต่การรักษาโรคไม่ใช่ทางของฉัน”

หยางเจี๋ยโบกมือ

“คุณคือคนที่ผมคัดเลือกมาจากข้อมูลร้อยห้าสิบคน การใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันเป็นทีม ห้ามเสพยา ความสามารถในการรับแรงกดดันต้องสูง และต้องเป็นคนที่มีความคิดปกติ”

ดอนน่าเห็นด้วยกับคำพูดของหยางเจี๋ยอย่างมาก บางครั้งมันก็เป็นแบบนี้ ไม่ว่าจะรับสมัครคนหรือทำอะไรก็ตาม สิ่งแรกที่คนอื่นมองก็คือตัวคุณ

ถ้าคนไม่น่าเชื่อถือ เรื่องที่คุณทำต่อจากนั้น ก็จะไม่มีใครเชื่อ แต่ถ้าคนน่าเชื่อถือ ต่อให้โครงการของคุณจะดูไม่น่าเชื่อถือแค่ไหน คนอื่นก็จะวิเคราะห์อย่างใจเย็น ไม่ใช่โยนทิ้งลงถังขยะทันที

“ตกลง งั้นแม่ลูกเราสองคนก็ฝากไว้กับคุณแล้ว หวังว่าในอนาคตจะช่วยอะไรได้บ้าง!”

“วางใจเถอะ มีผมอยู่!”

หยางเจี๋ยหันไปมองเอ็มม่า รู้สึกว่าเธอค่อนข้างเก็บตัว “ต่อไปนี้เราคงต้องอยู่ด้วยกัน ไม่ทักทายกันหน่อยเหรอ?”

เอ็มม่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วกอดหยางเจี๋ย ท่าทางนั้นดูน่าขบขัน เหมือนหมีขั้วโลกกอดหมาฮัสกี้

เมื่อเอ็มม่ายกศีรษะขึ้นมา กลับพบว่าแสงแดดส่องกระทบหยางเจี๋ยราวกับเทพแห่งดวงอาทิตย์ ความอบอุ่นนั้น ร่างกายที่แข็งแกร่งนั้น สำหรับสาวสวยสายดาร์กแล้ว มันมีแรงดึงดูดถึงตาย!

“แล้วฉันควรทำยังไง?”

ดอนน่าถาม โดยไม่สนใจเลยว่าลูกสาวของเธอกำลังเกาะอยู่บนตัวหยางเจี๋ยไม่ยอมลงมา!

“ทรัพย์สินของคุณทั้งหมดมอบให้จ้าวไป่ถง เธอจะช่วยจัดการให้เรียบร้อยเอง”

“จัดการยังไง?”

เพื่อบ้านหลังนี้ ดอนน่าทุ่มเทแรงกายแรงใจไปมากมาย ตอนนั้นเกือบจะผ่อนสินเชื่อไม่ไหวแล้ว

เมื่อรับรู้ได้ถึงความจริงจังของดอนน่า จ้าวไป่ถงก็เบือนสายตาจากหยางหรงหรงแล้วพูดว่า

“ทำเลดีมาก โยนไปที่วอลล์สตรีท ก็จะกลายเป็นผลิตภัณฑ์ทางการเงินได้ทันที จากนั้นก็ใส่บัฟเข้าไป แล้วสุดท้ายก็ขายทิ้ง!”

ดอนน่าทำหน้าไม่ถูก “หมายความว่ายังไง?”

[จบแล้ว]