บทที่ 003 หาที่ตาย

บทที่ 003 หาที่ตาย

◉◉◉◉◉

ตามแผนเดิมของหวังเชา หลังจากช่วยข่งฝูได้แล้ว เขาจะกลับประเทศไปหาทางซื้อบาร์ของเหลียงผิง

ใครจะไปคิดว่าเหลียงผิงจะเสนอตัวมาหาเขาถึงที่เอง

เมื่อมีของมาส่งถึงที่ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะไม่รับไว้

เขาจัดปกเสื้อของตัวเองอย่างใจเย็น มุมปากปรากฏรอยยิ้มเย็นชาพลางเอ่ยว่า:

“ถ้าฉันไม่ให้ล่ะ?”

แววตาของหวังเชาเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขายิ้มแต่ตาไม่ยิ้ม:

“ไม่ให้ ก็มีแต่ตายสถานเดียว!”

ชายผิวดำสี่คนกำลังจะเหนี่ยวไกปืนเพื่อยิงหวังเชา แต่แล้วก็ต้องชะงัก เมื่อรู้สึกถึงของแข็งเย็นเฉียบจ่ออยู่ที่ศีรษะ

พวกเขาตื่นตระหนกสุดขีด ยกมือขึ้นแทบจะพร้อมกัน

เหลียงผิงมองชายห้าคนที่ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังพวกเขาตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ ในมือของแต่ละคนถือปืนพกอยู่

มุมปากของเขาสั่นระริก แววตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัว!

หวังเชายักไหล่อย่างจนใจ แต่แล้วแววตาก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชาเหี้ยมโหด ทว่ารอยยิ้มยังคงประดับอยู่บนใบหน้า เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบว่า:

“พวกแกวางใจได้เลย ที่กล้ามาล่วงเกินฉัน จุดจบไม่ดีแน่! ส่วนพวกนี้...ฆ่าซะ!”

ชายผิวดำทั้งสี่คนหน้าซีดเป็นไก่ต้มทันที พวกเขาแหกปากโวยวายเสียงดังลั่น พูดจาภาษาอะไรก็ไม่รู้ฟังไม่เป็นศัพท์

แสงเย็นเยียบวาบผ่านไป รอยเลือดสีแดงสดปรากฏขึ้นบนลำคอของชายผิวดำ ก่อนที่พวกเขาทั้งสี่จะล้มลงไปกองกับพื้นพร้อมกัน

ร่างกายกระตุกเกร็งอยู่สองสามครั้ง แล้วก็แน่นิ่งไป

เหลียงผิงเห็นภาพนั้นก็ถึงกับเข่าอ่อน ทรุดตัวลงนั่งบนดาดฟ้าเรือ

อีกฝ่ายลงมือได้เหี้ยมโหดและเด็ดขาดถึงเพียงนี้ เชือดคอคนผิวดำทิ้งอย่างง่ายดาย

ตอนนี้เขาเสียใจอย่างสุดซึ้ง ไม่น่าทำอะไรวู่วาม บุกมาหาเรื่องถึงที่นี่เลย

เขามองไปยังหวังเชาอย่างตัวสั่นงันงก เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายกำลังยิ้มมองมาที่ตน ก็ถึงกับสะดุ้งสุดตัว รีบพลิกตัวคุกเข่าลงกับพื้น:

“ไว้ชีวิตผมด้วย ต่อไปผมขอยอมเป็นลูกพี่พี่เลย เรื่องอื่นไม่กล้ารับปาก แต่ปีหนึ่งผมหาเงินให้พี่ได้อย่างน้อยห้าสิบล้านแน่!”

ในสายตาของเหลียงผิง หวังเชาก็เป็นคนประเภทเดียวกับเขา คือคนที่ใช้ผู้หญิงสวยๆ ทำเงิน ดังนั้นเงินปีละห้าสิบล้าน อีกฝ่ายไม่มีเหตุผลที่จะปฏิเสธ และนี่คือความหวังเดียวที่เขาจะรอดชีวิต

“ห้าสิบล้าน?”

หวังเชาเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่ง ก่อนจะหัวเราะเยาะแล้วถามกลับไปว่า:

“เหอะ อาศัยผู้หญิงที่ถูกจับมาที่นายเคยซื้อไปก่อนหน้านี้งั้นเหรอ? หรือจะอาศัยบาร์ขายของผิดกฎหมายของนายกัน?”

เหลียงผิงถึงกับตกตะลึง พูดจาติดๆ ขัดๆ:

“นะ...นาย...นายรู้จักฉัน?”

“ใช่ ฉันรู้จัก ไม่ใช่แค่รู้จักนะ แต่ยังรู้ด้วยว่าอีกไม่นานนายก็จะตายแล้ว!”

หวังเชายิ้ม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นจริงจังแล้วพูดว่า “ถ้านายอยากมีชีวิตอยู่ ฉันพอจะให้โอกาสนายสักครั้ง!”

“ว่ามาเลยครับ ว่ามาเลย ขอแค่พี่ยอมปล่อยผมไป ผมยอมทำทุกอย่าง!”

เหลียงผิงโขกศีรษะลงกับพื้นเสียงดังปังๆ

หวังเชาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเนิบนาบ:

“ไปจัดการของสกปรกในบาร์ของนายให้หมดซะ แล้วก็โอนบาร์ทั้งหมดมาให้ฉัน แล้วฉันจะปล่อยนายไป!”

เหลียงผิงชะงักไปครู่หนึ่ง บาร์ของเขาทำเงินได้ดีมากจริงๆ

แต่ทั้งหมดเป็นรายได้ที่ผิดกฎหมาย ถ้าหากกำจัดของผิดกฎหมายเหล่านั้นออกไปหมด รายได้ต่อปีจะเกินหนึ่งล้านได้ก็ถือว่าเก่งแล้ว!

ถ้าอยากได้เงิน เก็บพวกนั้นไว้ไม่ดีกว่าหรือ?

“ว่าไง? ไม่ตกลง?”

หวังเชาหยิบบุหรี่ฟู่ชุนซานจวีออกมาหนึ่งซอง ก่อนจะหยิบมวนหนึ่งขึ้นมาจุดอย่างสบายอารมณ์

แม้เหลียงผิงจะไม่เคยสูบบุหรี่ฟู่ชุนซานจวี แต่เขาก็เคยเห็น

บุหรี่ยี่ห้อนี้ราคาแถวละกว่าสองหมื่น ซองหนึ่งก็สองพันกว่า มวนหนึ่งก็ร้อยกว่าบาท

เป็นบุหรี่ระดับสูงสุดของประเทศ เขาก็อยากลองเหมือนกัน แต่เสียดายที่ไม่มีช่องทางซื้อ

คนตรงหน้ากลับสูบบุหรี่ระดับสุดยอดแบบนี้ เขาเป็นใครกันแน่? หรือว่าจะเป็นทายาทเศรษฐีระดับแนวหน้าของประเทศ?

เขาไม่กล้าลังเล รีบพยักหน้าทันที:

“ตกลงครับ ตกลง ผมจะโทรศัพท์สั่งการเดี๋ยวนี้เลย แต่ว่า...การเซ็นสัญญา มันต้องทำต่อหน้าไม่ใช่เหรอครับ?”

“ไม่เป็นไร นายให้คนเอาสัญญาออกมา เดี๋ยวจะมีคนไปเซ็นรับแทนฉันเอง ให้นายสั่งลูกน้องเซ็นแทนนายไปเลยก็ได้!”

หวังเชาคาบบุหรี่ไว้ในปาก ก่อนจะยื่นโทรศัพท์มือถือให้เหลียงผิง

เหลียงผิงไม่กล้าชักช้า เขารีบติดต่อลูกน้องของตน แล้วสั่งการทุกอย่างตามที่หวังเชาบอก

“ทำได้ดีมาก!”

หวังเชายื่นบุหรี่ให้เหลียงผิงหนึ่งมวน แถมยังช่วยจุดไฟให้อย่างเอาใจ

ในไม่ช้า โทรศัพท์ของหวังเชาก็ได้รับข้อความ: เจ้านายครับ จัดการเรียบร้อยแล้ว!

ติ๊ง [ค่าพลังแห่งโชคของพระเอก -100, ค่าพลังแห่งโชคคงเหลือ 19700]

[ค่าพลังตัวร้ายของโฮสต์ +100, ค่าพลังตัวร้ายคงเหลือ 300]

หวังเชาเก็บโทรศัพท์มือถือ พลางคิดในใจว่า ‘เป็นไปตามคาด การยึดสถานที่ที่พระเอกเคยใช้สร้างบารมี ก็สามารถเพิ่มค่าพลังตัวร้ายได้เหมือนกัน ถึงแม้จะไม่มากก็เถอะ!’

เขาพยุงเหลียงผิงให้ลุกขึ้น แล้วโอบไหล่เขาพลางพูดว่า:

“เอาล่ะ ตอนนี้นายเป็นอิสระแล้ว”

เหลียงผิงได้ยินคำพูดนั้นก็รู้สึกผ่อนคลายลงมาก เขาอัดควันบุหรี่เข้าปอดอย่างแรง:

“ขอบคุณพี่ชายที่ไม่ฆ่าผม ยังไม่ได้ถามชื่อพี่ชายเลยครับ!”

“หวังเชา!”

หวังเชายื่นมือขวาออกไป “ยินดีที่ได้รู้จัก!”

เหลียงผิงรู้สึกเป็นเกียรติอย่างยิ่ง รีบยื่นมือทั้งสองข้างออกไปจับมือของหวังเชาอย่างตื่นเต้น:

“ได้รู้จักพี่ ถือเป็นเกียรติสูงสุดในชีวิตของผมเลยครับ!”

“ไม่หรอก มันคือโชคร้ายของนายต่างหาก!”

หวังเชายิ้มอย่างมีเลศนัย ก่อนจะหันไปพูดกับอู๋โปที่ยืนอยู่บนดาดฟ้าว่า “ลุงอู๋ จัดการพี่เหลียงเขาหน่อย!”

“ครับ คุณชายน้อย!”

อู๋โปรับคำ บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มที่ยากจะคาดเดา เขาชี้ไปที่ปลายดาดฟ้าเรือ “เชิญครับคุณเหลียง!”

เหลียงผิงพลันรู้สึกถึงลางร้ายขึ้นมาทันที เขามองไปยังหวังเชาผู้มีใบหน้าเย็นชา ก่อนจะถามอย่างหวาดหวั่น:

“น้องหวัง นี่มันหมายความว่ายังไง?”

“ก็ส่งนายขึ้นทางด่วนไง!”

หวังเชายิ้มร้าย

“ขึ้นทางด่วน?”

เหลียงผิงได้ยินสองคำนี้ก็ถึงกับตกใจจนแทบล้มทั้งยืน

เขาไม่คิดหรอกว่าหวังเชาจะใจดีส่งเขากลับบ้าน

เมื่อมองไปยังศพชายผิวดำที่นอนตายอยู่ข้างๆ หัวใจของเขาก็เต้นระรัว นี่มันคือการส่งเขาไปปรโลกชัดๆ

เขาข่มความโกรธไว้ในใจ แล้วตะโกนถามออกไปว่า:

“ไหนนายสัญญาแล้วว่าจะปล่อยฉันไปไง?”

“ใช่ แต่ฉันเปลี่ยนใจแล้วไง! ฉันไม่ใช่คนดีอะไรนักหนาซะหน่อย!”

หวังเชายักไหล่

“แก...แก...เจ้าเล่ห์!”

เหลียงผิงพลันลุกพรวดขึ้น กระโจนเข้าใส่หวังเชา

เขารู้ดีว่าหนทางรอดเดียวคือต้องจับตัวหวังเชาไว้ให้ได้

เดิมทีเขาเป็นนักเลงหัวไม้มาก่อน เรื่องชกต่อยถือว่าเก่งกาจ คนตรงหน้าถึงจะตัวสูงแต่ก็ดูผอมแห้ง การจะจัดการเขาน่าจะเป็นเรื่องง่ายมาก!

แต่เขาคิดผิด และผิดมหันต์!

ในจังหวะที่เหลียงผิงกระโจนเข้ามา หวังเชาก็ยกเท้าถีบสวนออกไป

ลูกถีบนั้นกระทบเข้ากลางอกของเหลียงผิงอย่างจัง ส่งผลให้เขากระเด็นหงายหลังลงไปกับพื้น

หวังเชาลดเท้าลงอย่างใจเย็น ก่อนจะหัวเราะเยาะอย่างดูแคลน พลังของเขาในตอนนี้เหนือกว่าคนธรรมดาไปมากแล้ว

บวกกับความสามารถในการรับรู้ที่เฉียบคมซึ่งได้มาจากระบบ การจะจัดการกับนักเลงกระจอกๆ คนหนึ่งนั้นง่ายแสนง่าย!

อู๋โปที่อยู่ข้างๆ เห็นภาพนั้นก็ถึงกับอ้าปากค้าง

เขาอยู่ข้างกายหวังเชามาหลายปี ในนามคือพ่อบ้าน คอยดูแลหวังเชา

แต่ในความเป็นจริง เขาคืออดีตทหารหน่วยรบพิเศษที่ตระกูลหวังจ้างมาเพื่อคุ้มครองหวังเชา

เขารู้ดีว่าหวังเชาใช้ชีวิตแบบคุณชายมาตั้งแต่เด็ก ถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจมาโดยตลอด

แต่ลูกถีบเมื่อครู่นี้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลย

ทว่า ตกใจก็ส่วนตกใจ ยังต้องทำงานของตัวเองต่อ เขาหยิบปืนพกออกมา แล้วเหนี่ยวไกโดยไม่ลังเล

กระสุนนัดนั้นเจาะเข้าที่กะโหลกของเหลียงผิงพอดี

จนกระทั่งวินาทีสุดท้ายของชีวิต เหลียงผิงก็ยังคิดไม่ตกว่าทำไมหวังเชาถึงต้องฆ่าเขาให้ได้

ติ๊ง [โฮสต์ตัดเส้นเรื่องหลักสำเร็จ ค่าพลังแห่งโชคของพระเอก -500, ค่าพลังแห่งโชคคงเหลือ 19200]

[ค่าพลังตัวร้ายของโฮสต์ +500, ค่าพลังตัวร้ายคงเหลือ 800]

ติ๊ง [แจ้งเตือนพิเศษ: เส้นเรื่องหลักถูกตัดขาด เนื้อเรื่องจะดำเนินไปเร็วขึ้น!]

แววตาของหวังเชาเย็นชา เขาสั่งการว่า:

“โยนทิ้งไป!”

อู๋โตรีบเข้าไปลากศพของเหลียงผิง

ทันใดนั้น หวังเชาก็รู้สึกได้ถึงสายตาคู่หนึ่งที่กำลังจ้องมองมาที่เขา เมื่อหันไปก็ถึงกับมุมปากกระตุก

“คุณ...คุณฆ่าพวกเขา?”

ข่งฝูในตอนนี้ขวัญหนีดีฝ่อ ชายตรงหน้าช่างเลือดเย็นไร้หัวใจ ฆ่าคนได้อย่างไม่กะพริบตา

◉◉◉◉◉ [จบแล้ว]