ตอนที่ 351 เฉิน เฮา (FREE)

..

ยามค่ำคืนที่เงียบสงบราวกับสายน้ำนิ่ง กลุ่มดาวที่ส่องสว่างบนท้องฟ้ากระทบกับหยาดน้ำค้างที่ผืนดินจนเปล่งประกาย

ณ ค่ายทหารชองดินแดนภูเขาทางใต้

ในกระโจมขนาดใหญ่

มีอ่างไม้ขนาดใหญ่ตั้งอยู่ใจกลางกระโจม ในถังนั้นเต็มไปด้วยกลีบดอกไม้สีทอง

องค์หญิง ฉาน ยู่ นอนแช่น้ำอยู่ภายในนั้น ผิวของนางดูขาวเนียนเมื่ออยู่ในน้ำอุ่นๆ ขณะเดียวกันขาอันเรียวงามของนางก็พาดอยู่ที่ขอบอ่าง

ผมยาวสลวยของนางที่ปล่อยระบ่าราวกับน้ำตกท่ามกลางภูเขา

ดวงตาของนางปิดลงเบาๆๆ ราวกับนางกำลังดื่มด่ำความสุขอยู่ นางเปิดริมฝีปากออก เป็นลมหายใจในรูปแบบไอหมอก

"ฟาง เจิ้งจือ"

นางค่อยๆลืมตาขึ้นขณะเดียวกันก็เผยรอยยิ้มออกมา นางค่อยๆขยับแขนขึ้นและลูบหน้าด้วยน้ำ

"ถ้าเจ้าเป็น ฟาง เจิ้งจือ จริงล่ะก็ทหารหมาป่าเขาเงิน 500 นายก็คงเพียงพอ ...ใช่ไหม? อาณาจักรเซี่ย ...ข้าสงสัยว่าพวกเขาจะทำยังไงจริงๆถ้าเห็นทหารหมาป่าเขาเงิน?"

องค์หญิงหลับตาลงอีกครั้งจากนั้นเธอก็ลุกขึ้นยืนจากอ่างไม้ หยดน้ำกระเซ็นจากร่างของนาง

...

ถิ่นฐานแสงสายฟ้า

มันไม่ใช่ถิ่นที่น่าประทับใจอะไร  ในฐานะที่เป็นแค่ถิ่นฐานเล็กๆที่อยู่ภายใต้ถินฐานราชสีห์คำราม ถิ่นฐานนี้นี้มีวัตฒนธรรมที่เก่าแก่ที่สุด

กระโจมที่สร้างด้วยไม้จึงกลายเป็นจุดเด่นที่สุดในถิ่นฐานแสงสายฟ้า นอกจากนั้นในพื้นที่นี้ก็มีเพียงสีเขียวของภูเขาและสีเทาของก้อนหินเท่านั้น

การใช้ชีวิตอยู่ในดินแดนภูเขาทางใต้ที่เต็มไปด้วยสัตว์ร้าย แน่นอนว่ารั้วนั้นเป็นสิ่งจำเป็น

ขั้นแรก มีคำสั่งให้ป้องกันถิ่นฐานแห่งนี้  แต่ละวันผู้เยาว์กว่า 20 คนที่ถือหอกและสวมชุดเกราะมาลาดตระเวนอยู่รอบๆภูเขาหินสีเขียว

อย่างไรก็ตาม ...

ในตอนนี้ถิ่นฐานแสงสายฟ้าไม่ได้เป็นของถิ่นฐานราชสีห์คำรามอีกต่อไป

เพราะมีคนอื่นได้มารับงานนี้ไปแทน  พวกเขาเป็นทหารของอาณาจักรเซี่ย  ทหารสองพันคนยึดครองถิ่นฐานราชสีห์คำราม พวกเขากำลังจัดกองกำลังป้องกันที่นี่อย่างแน่นหนา

ในทางกลับกันสิ่งที่ถิ่นฐานแสงสายฟ้านั้นใช้ชีวิตกันอย่างมีความสุข

แน่นอนว่าชาวบ้านผู้มีความกระตือรือร้นและมีน้ำใจ ต่างนำเนื้อสัตว์ป่าย่าง รวมถึงเหล้าที่หมักด้วยตัวเองมาให้เหล่าทหารตามโอกาส เพื่อเป็นการแสดงความมีน้ำใจของเจ้าบ้านที่ดีและขอบคุณเหล่าทหารที่ช่วยปกป้อง

เฉิน เฮา อายุ 33 ปี

นักปราชญ์ที่ไม่ได้มีอะไรโดดเด่น ลำดับที่ 23 ในการทดสอบด้านปัญญาระดับสภา  มันไม่ได้สูงมาก แต่มันก็ไม่ได้ต่ำจนเกินไปเช่นกัน

สำหรับพลังของเขา นั้นอยู่ในระดับกลางๆ

แต่มันไม่ได้ทำให้เขากังวลมากมาย  เพราะเขาเชื่อว่าเขามีสมองที่ชาญฉลาดมาก ที่สำคัญที่สุดเขารู้จักเกาะกลุ่ม

การเกาะกลุ่มของเขาไม่ใช่การเกาะเป็นปลิงแบบโง่ๆ  แต่มันเป็นการเกาะกลุ่มที่เปลี่ยนไปตามสถานการณ์

นับตั้งแต่เริ่มต้นการทดสอบเขาได้ไปเกาะกลุ่มกับนักปราชญ์มาหลายคนแล้ว  ความจริงที่เห็นได้พิสูจน์ว่าการตัดสินใจของเขานั้นฉลาดเป็นอย่างมาก

ในการทดสอบด้านการต่อสู้ นั้นมีอยู่ 3 เรื่องใหญ่

หนึ่งคือ หนานกง เฮา สองคือ วู่ เฟิง  และสามคือ เหยียน ซิว

มันเป็นเรื่องที่ทุกคนรู้กันดี  หนานกง เฮา นั้นเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในพวกนั้น เฉิน เฮา เองก็คิดเช่นนั้น  อย่างไรก็ตาม หนานกง เฮา ปฏิเสธที่จะร่วมเดินทางไม่ว่ากับใครก็ตาม

นับตั้งแต่ที่เข้ามาในดินแดนภูเขาทางใต้ เขาได้ตัดสินใจรีบตรงไปยังถิ่นฐานวานรน้ำแข็ง  จากนั้นเขาก็ได้ตรึงตัวเองไว้ที่นั่นราวกับตะปูที่ตอกลงบนกำแพง เขาไม่ออกห่างจากที่นั่นไปไหนแม้แต่น้อย

เรื่องนี้ทำให้คนส่วนใหญ่ยอมแพ้กับการที่จะร่วมเดินทางกับ หนานกง เฮา คนส่วนใหญ่จึงเลือกข้อที่สอง วู่ เฟิง

เฉิน เฮา ไม่ได้ตัดสินใจแบบนั้น  เพราะมีคนมากมายเกาะ วู่ เฟิง อยู่ จึงทำให้ไม่มีทีว่างสำหรับคนอื่นมากนัก  ด้วยความสามารถของเขา การไปเข้าร่วมกลุ่มนั้นเป็นไปไม่ได้เลยที่จะได้รับการต้อนรับที่ดี

ดังนั้นเขาจึงไม่เลือก วู่ เฟิง

สำหรับ เหยียน ซิว ...

เขาเย็นชาเกินไป จึงไม่ใช่ทางเลือกของ เฉิน เฮา เช่นกัน

ไม่เลือก 3 ข้อนี้ดูเหมือนจะเป็นเรื่องที่โง่  อย่างไรก็ตาม เฉิน เฮา ไม่ได้คิดเช่นนั้น  เพราะเขารู้อย่างชัดเจนว่า ผู้คนที่ทรงพลังในสมัยก่อนต้องฝ่าฟันอุปสรรค์ มีการแก้ปัญหาที่ดีเพื่อจะได้ประสบความสำเร็จ

สิ่งที่เขาต้องทำคือแยกตัวเองออกจากสนามรบ ซ่อนตัวเองให้ห่างไกลที่สุดที่คนอื่นจะไม่สามารถหาเจอได้ รอจนกระทั่งการทดสอบใก้ลจบ เขาจึงจะโผล่ออกไป

ด้วยวิธีนี้ อันดับของเขาแน่นอนว่าต้องสูงกว่าผู้ที่ถูกตัดออกไปก่อนหน้านี้

แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

แผนที่สมบูรณ์แบบ รวมถึงความสามารถในการทรยศเพื่อนเพื่อความรุ่งโรจน์ของ เฉิน เฮา ทำให้เขาสามารถหาพื้นที่ที่ค่อนข้างสงบในตอนนี้ได้

ถิ่นฐานแสงสายฟ้าเป็นถิ่นฐานเล็กๆอยู่ชายขอบของทั้ง 4 ถิ่นฐานหลัก

ทิวทัศน์รอบๆก็งดงาม สัตว์ป่าก็อุดมสมบูรณ์

ในตอนเช้า

ดวงอาทิตย์สีแดงค่อยๆขึ้นจากขอบฟ้าส่องกระทบใบหญ้าสีเขียว  เฉิน เฮา ที่สวมเกราะสีดำเดินออกมาจากกระโจมทหารเพื่อยืดเส้นยืดสาย

"วันนี้อากาศดีมาก เหมาะกับการล่าสัตว์ในตอนเช้า!"เฉิน เฮา เป็นคนคนหนึ่งที่รู้จักการใช้ชีวิตให้มีความสุข  การที่เขาเกิดในตระกูลชั้นสูง ทำให้เขาไม่เคยกินผักป่าหรือเสบียงทหารมาก่อน

สำหรับสัตว์ป่าที่อยู่ในฟาร์มของถิ่นฐานแสงสายฟ้า

เขาไม่สามารถฆ่ามันและเอามาย่างกินได้ทุกวัน เพราะตามกฎของทหารแล้วนั้น ถ้าผู้คนไม่ให้เขา เขาก็ไม่สามารถแย่งมันมาได้ ถ้าถูกจับได้เขาจะมีโทษทันที

อย่างไรก็ตาม มันไม่ได้เป็นปัญหาสำหรับเขา เขาเป็นคนที่รู้จักพึ่งพาตัวเอง

เขามีทหาร ธนู และพลัง  การล่าสัตว์แล้วได้ลิ้มรสชาติของมันนั้นเป็นกิจกรรมหนึ่งที่ช่วยผ่อนคลายและสนุกสนานกับการใช้ชีวิต

"มานี่! เฉิน เฮา ตะโกน

"แม่ทัพเฉิน ท่านต้องการอะไร?" ชายวัยกลางคนที่สวมชุดเกราะที่ราวกับเป็นผู้บัญชาการกองทัพรีบวิ่งมาหาและถาม เฉิน เฮา ด้วยความเคารพ

"เตรียมการที ข้าจะไปล่าสัตว์!"่

"ข้าเข้าใจแล้ว" ชายวัยกลางคนเข้าใจทันทีที่ได้ยิน  เขาโบกมือด้วยท่าทีสบายๆ ทหารเกือบร้อยคนที่กำลังฝึกในตอนเช้ารีบวิ่งเข้ามาทันที

พวกเขาเหล่านี้เป็นผู้เชี่ยวชาญในการล่าสัตว์ พวกเขาตาม เฉิน เฮา มาตลอดทาง พวกเขาร่วมมือกันเป็นอย่างดี

แน่นอน...

เฉิน เฮา ตั้งที่พักในถิ่นฐานนี้ ดังนั้นแน่นอนว่าเขาเองก็ต้องเตรียมตัวไว้เช่นกัน  เช่น ขุดหลุมกับดักไว้จำนวนหนึ่งบนภูเขาที่สัตว์มากมายชอบผ่าน หรือวางกับดักสัตว์ไว้ตามทางสัตว์ป่า

ด้วยวิธีนี้เมื่อเขาต้องการจะล่าสัตว์เขาก็มั่นใจได้ว่าจะต้องมีสัตว์ตกลงไปบ้างแน่นอน และมันก็ไม่เป็นการใช้ธนูอย่างสิ้นเปลืองหรือใช้กำลังทหารจนมากเกินไป  สัตว์ที่ล่าได้นั้นมีจำนวนมากมาย

เมื่อทหารนับร้อยได้ยิน เฉิน เฮา เรียกไปล่า พวกเขาตื่นเต้นทันที นั่นหมายความว่าค่ำคืนนี้จะมีการเลี้ยงฉลองกันอีกแน่นอน

ทุกครั้งที่มีการเลี้ยงฉลองยามค่ำคืน หญิงสาวของที่นี่จะวิ่งออกมาเต้นรำรอบๆกองไฟ  กระโปรงที่พริ้วไหวของพวกนางทำให้หัวใจของเหล่าทหารนั้นสั่นสะท้าน

ไม่เพียงแต่เขามีอะไรให้กิน แต่พวกเขานั้นมีอะไรให้ดูเช่นกัน  เป็นชีวิตที่ยอดเยี่ยมมาก!

เฉิน เฮา มองไปยังทหารที่กำลังตื่นเต้น ก่อนจะพยักหน้าด้วยความพอใจ  ทหารที่หลงไหลในเรื่องเหล่านีคือทหารที่เขาต้องการ

การเลี้ยงพวกเขาในเวลาปกติ นั้นจะทำให้พวกเขาแข็งแกร่งเมื่อการต่อสู้ที่แท้จริงเริ่มต้นขึน!

"ไปกันเถอะ!"

เมื่อตะโกนออกคำสั่งเสร็จ เฉิน เฮา ขี่ม้าชื่อดังจากอาณาจักรเซี่ย เขาถือธนูยาวสีดำไว้ที่หลัง เหน็บมีดสั้นสองอันไว้ที่เอว  ท่าทีของเขานั้นเต็มไปด้วยความสง่างาม

เมื่อหญิงสาวของดินแดนแสงสายฟ้าที่ตื่นออกมาเดินเล่นในยามเช้าเห็นท่วงท่าในการขี่ม้าของ เฉิน เฮา พวกนางก็ป้องปากเบาๆ พร้อมกับเลือดที่สูบฉีดบนใบหน้าและพวกนางก็ส่งสายตาอย่างมีความหมายมาให้ เฉิน เฮา เช่นกัน

ความเป็นจริงแล้ว คนของดินแดนภูเขาทางใต้ ค่อนข้างเปิดเผยมากกว่าของอาณาจักรเซี่ย

ขณะที่เหล่าทหารมองไปที่หน้าที่ขึ้นสีของหญิงสาวชาวภูเขาทางใต้ พวกเขายิ่งตื่นเต้นขึ้น  พวกเขารู้สึกภาคภูมิใจมากยืดอกและขี่ม้าพุ่งตาม เฉิน เฮา ไป

"ไปเลย!"

...

เพจหลัก : Double gate TH