บทที่ 49 - เคล็ดวิชาหลอมกายขั้นสุดยอด

บทที่ 49 [เคล็ดวิชาหลอมกายขั้นสุดยอด]

ต้องเป็นขอบเขตกายเร้นลับถึงจะฝึกฝนได้งั้นรึ?

อันปู้ล่างหัวเราะเหอะๆ

เขาอยู่กายเร้นลับขั้นสิบเอ็ด ก็น่าจะนับว่าเป็นขอบเขตกายเร้นลับอยู่กระมัง?

อันปู้ล่างไม่คาดคิดเลยว่าตัวเองจะยังมีโอกาสได้ฝึกฝนเคล็ดวิชานี้

ส่วนเหตุผลที่เขาเลือกเริ่มต้นจากเคล็ดวิชานี้ ก็ง่ายมาก เพราะเคล็ดวิชานี้เป็นเคล็ดวิชาที่มีระดับสูงสุดที่เขาสามารถฝึกฝนได้ในระดับพลังปัจจุบัน และยังมีศักยภาพในการเติบโตที่แทบจะไร้ขีดจำกัด จัดเป็นเคล็ดวิชาประเภทที่ลึกลับและสุดยอดที่สุดในจักรวาล

“ก่อนหน้านี้ข้าเสียดายที่จะทำลายระดับพลังของตัวเอง”

“ตอนนี้ดีแล้ว ระดับพลังก็ไม่มีแล้ว จะพูดว่าเสียดายหรือไม่เสียดายก็คงไม่ได้ พอดีจะได้ฝึกฝนเคล็ดวิชานี้...”

อันปู้ล่างลูบหัวถวนถวน วางมันไว้บนไหล่ เริ่มโคจรเคล็ดวิชา ตั้งใจจะฝึกฝนเคล็ดวิชากำเนิดดับสลายสร้างสรรค์จักรวาลให้เข้าสู่ระดับเริ่มต้น

เคล็ดวิชากำเนิดดับสลายสร้างสรรค์จักรวาลถูกราชันย์พิภพวิลาขนานนามว่าเป็นเคล็ดวิชาหลอมกายขั้นสุดยอด มีทั้งหมดสี่ระดับใหญ่: กายเทวะสะท้าน, กายทำลายล้าง, กายจักรวาล, และกายสร้างสรรค์

ในจำนวนนี้ การฝึกฝนระดับแรก กายเทวะสะท้าน สิ่งที่ต้องทำก็คือการเปิดจุดเทวะทั้งแปด: จุดเสินซู, จุดเสินเสวียน, จุดเสินจี, จุดเสินเฉวียน, จุดเสินเหิง, จุดเสินหยาง, จุดเสินกวง, และจุดเสินซิง เมื่อเปิดจุดทั้งแปดครบ กายเทวะสะท้านก็จะสมบูรณ์ จากนั้นก็จะครอบครองพลังที่สะเทือนฟ้าดินสะอื้นไห้ภูตผี เพียงแค่ยกมือโบกแขนก็สามารถผ่าภูเขาตัดทะเลได้

การเปิดจุดเสินซูง่ายที่สุด เพียงแค่โคจรเคล็ดวิชาใช้ปราณจิตวิญญาณกระแทกเปิดก็พอ

จุดเสินซูตั้งอยู่ที่บริเวณท้ายทอยของอันปู้ล่าง เขาผู้มีความรู้กว้างขวางกลับไม่เคยรู้มาก่อนว่าที่นั่นยังมีจุดลมปราณอยู่ด้วย อันปู้ล่างดูดซับปราณจิตวิญญาณจากฟ้าดินอย่างครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย โคจรตามวิธีการพิเศษ กระแทกไปยังตำแหน่งที่เคล็ดวิชาบอก

ครืนๆๆ...

ปราณจิตวิญญาณกระแทกท้ายทอย

ท้ายทอยเจ็บเล็กน้อย

แต่กลับไม่มีปฏิกิริยาใดๆ เลย

แต่อันปู้ล่างไหนเลยจะเป็นคนที่ยอมแพ้ง่ายๆ เขายืนหยัดอย่างอดทนอย่างยิ่ง

ปราณจิตวิญญาณยังคงกระแทกไม่หยุด

ครืนๆๆ...

พรวดๆๆ...

ปังๆๆ...

กระแทกแบบนี้ไปครึ่งชั่วยาม

อันปู้ล่างทั้งตัวแทบจะถูกปราณจิตวิญญาณกระแทกจนกลายเป็นคนโง่

แต่ก็ยังคงไม่มีปฏิกิริยา!

แม่มันเถอะ! ข้าคงจะไม่ได้ฝึกเคล็ดวิชาปลอมกระมัง?!

ในใจของอันปู้ล่างด่าทออย่างบ้าคลั่ง

แต่ด่าก็ส่วนด่า การใช้ปราณจิตวิญญาณกระแทกสมองก็ยังคงดำเนินต่อไป

เขาอันปู้ล่างก็มีความดื้อรั้นอยู่สายหนึ่ง คนอื่นคือไม่ชนกำแพงใต้ไม่หันกลับ แต่เขาคือชนกำแพงใต้แล้วก็ยังไม่หันกลับ ถึงกับยังอยากจะลองดูว่าหัวของเขาแข็ง หรือว่าหินของกำแพงใต้แข็งกว่ากัน!

ครืน!!

การกระแทกที่รุนแรงอีกครั้ง

อันปู้ล่างตัวสั่นสะท้าน ดวงตาทั้งสองข้างเปล่งประกายเจิดจ้า รู้สึกว่าทั้งตัวมาถึงจุดสูงสุดแล้ว

จุดเสินซู...

เปิดแล้ว!!

วังวนปราณจิตวิญญาณปรากฏขึ้นอีกครั้ง

ปราณจิตวิญญาณจำนวนมหาศาลพุ่งเข้าสู่ร่างกายของอันปู้ล่าง ถูกร่างกายของเขาดูดกลืนราวกับวาฬกลืนทะเล

กลิ่นอายบนร่างของเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง กลายเป็นเข้มข้นและหนาแน่นยิ่งขึ้น กระดูกในร่างกายส่งเสียงลั่นเปรี๊ยะๆ ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นอีกครั้ง ในขณะเดียวกันบริเวณหน้าอกก็ปรากฏลวดลายอักขระสีทองขึ้นมา นั่นคือเต่าเทวะที่แผ่กลิ่นอายแห่งยุคบรรพกาลออกมา แต่ส่วนหัวกลับเป็นรูปงูยักษ์ กำลังมองดูสรรพสิ่งในโลกหล้าด้วยสีหน้าที่ดูแคลน

ในขณะเดียวกัน พลังโลหิตและปราณของเขาก็เริ่มปั่นป่วน ราวกับคลื่นน้ำที่ถาโถมไม่หยุดหย่อน

“จุดเสินซูมีสรรพคุณในการยกระดับความแข็งแกร่งของร่างกายโดยรวม เพียงแค่เข้าระดับเริ่มต้น พลังโลหิตและปราณในร่างกายข้าก็เพิ่มขึ้นหนึ่งในสาม สมแล้วที่เป็นเคล็ดวิชาหลอมกายขั้นสุดยอด ดูเหมือนว่าราชันย์พิภพวิลาจะไม่ได้ขี้โม้” อันปู้ล่างลืมตาขึ้น บนใบหน้ามีความยินดี

ต้องรู้ไว้ว่า พลังโลหิตและปราณก่อนหน้านี้ของเขาก็ถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวอย่างยิ่งยวดแล้ว หากต้องการจะเพิ่มพลังโลหิตและปราณในทันที ต่อให้จะกินยาก็ยากที่จะทำได้ แต่ในตอนนี้เขาเพียงแค่กระแทกจุดลมปราณ เปิดจุดลมปราณ ก็สามารถเพิ่มพลังโลหิตและปราณได้หนึ่งในสาม... ด้วยประสบการณ์ที่เหนือฟ้าของเขา ก็ยังรู้สึกว่าเคล็ดวิชานี้ค่อนข้างจะเหลือเชื่อ

และพลังโลหิตและปราณจะเพิ่มขึ้นเท่าไหร่ก็เป็นเรื่องรอง

ที่สำคัญที่สุดคือ เขารู้ว่า เส้นทางที่เขาเดินนี้ ไปได้จริงๆ!!

จุดเสินซูเปิดแล้ว

ต่อไปก็สามารถกระแทกจุดเสินเสวียนได้แล้ว

การกระแทกจุดเสินเสวียนต้องการของวิเศษสายอินสุดขั้วมาช่วย จัดเป็นของวิเศษจากฟ้าดินที่หายากอย่างยิ่งยวด อันปู้ล่างตอนนี้ยังไม่มีของสิ่งนี้ ทำได้เพียงพักเรื่องนี้ไว้ก่อน

อันปู้ล่างมองไปนอกหน้าต่าง ตอนนี้เป็นเวลาดึกสงัด ก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว ก็เลยนอนหลับพักผ่อนเสียหน่อย หลายวันนี้ต่อสู้ดุเดือดขนาดนี้ ยังไม่ได้นอนหลับดีๆ เลย คิดแล้วเขาก็หลับไปอย่างสนิท

เช้าวันรุ่งขึ้น

เสียงระฆังยามเช้าดังกังวาน

วันใหม่เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ประตูของอันปู้ล่างมีเสียงเคาะดังขึ้น พร้อมกับเสียงหวานๆ: “พี่ปู้ล่าง ตื่นได้แล้ว... ข้าเตรียมอาหารเช้าแห่งความรัก... ถุย อาหารเช้าแห่งความห่วงใยมาให้ท่านแล้ว ท่านรีบมาชิมเถอะ!”

อันปู้ล่างได้ยินคำพูดนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะเยาะ คิดว่าทำแบบนี้แล้ว เขาจะหลงกลรึ? ไร้เดียงสา! เขาอันปู้ล่างบุตรแห่งจักรพรรดิเซียนผู้สูงศักดิ์ อัจฉริยะล่มฟ้าที่หยิ่งผยองเหนือใคร จะมาถูกเอาใจด้วยอาหารเช้าเพียงมื้อเดียวได้อย่างไร

“อืม... หอมจัง... พี่ปู้ล่าง ท่านไม่เปิดประตูอีก อินอินจะอดใจไม่ไหว กินของว่างในถาดจนหมดแล้วนะ” นอกประตูมีเสียงที่ใสและไพเราะดังมาอีกครั้ง และยังมีเสียงเคี้ยวซาลาเปาเนื้อ

“อย่าสิ! ปากไว้ไมตรี! ข้ามาแล้ว ข้ามาเดี๋ยวนี้แหละ!” อันปู้ล่างร้องอุทาน รีบลุกขึ้นเปิดประตูทันที

พอเปิดประตู ก็เห็นรอยยิ้มที่บริสุทธิ์และสดใสของจีอินอิน

มือน้อยๆ ที่ขาวราวหยกของนางถือถาดอาหาร ยิ้มจนตาหยีเป็นพระจันทร์เสี้ยว กล่าวอย่างหวานๆ: “พี่ปู้ล่าง อรุณสวัสดิ์”

“อรุณสวัสดิ์” อันปู้ล่างไม่ได้หยุดอยู่ที่ใบหน้าที่งดงามจนทำให้คนตะลึงของนางนานนัก แต่กลับคว้าถาดอาหารโดยตรง เดินกลับเข้าไปในห้อง

จีอินอินเห็นท่าทีที่กลัวคนอื่นจะมาแย่งของกินของเขา ก็โกรธจนเขี้ยวคัน แต่ก็เดินตามเข้าไปด้วย

นางใช้มือข้างหนึ่งค้ำโต๊ะเท้าคาง มืออีกข้างหนึ่งยื่นไปแย่งซาลาเปากับอันปู้ล่าง ดวงตาคู่สวยที่อ่อนโยนราวกับน้ำในฤดูใบไม้ร่วงยังคงวนเวียนอยู่บนร่างของอันปู้ล่าง เอ่ยปากถามโดยตรง: “พี่ปู้ล่าง ท่านจะออกจากวังหลวงแล้วรึ?”

“ใช่” อันปู้ล่างพยักหน้าอย่างไม่ใส่ใจ

อาณาจักรชางหลานเป็นเพียงประเทศเล็กๆ เขาเป็นเพียงผู้ผ่านทางเท่านั้น

“ท่านอาจารย์ เช่นนั้นนอกจากจะพาข้าไปแล้ว ยังคิดจะพาคนอื่นไปด้วยหรือไม่?” จีอินอินกระซิบถามอย่างหยั่งเชิง

นางรู้ดีว่า ที่นี่คนที่เกี่ยวข้องกับอันปู้ล่าง ยังมีนางจิ้งจอกอีกสองสามคน! เช่น จีหงเสวี่ยที่งดงามหาใครเปรียบ, อูหว่านเยว่ที่หอมกรุ่นอ่อนหวานเย้ายวน, และยังมีฉินซือเยว่ที่เย็นชาถึงแม้จะอยู่ไกลถึงต่างแดน แต่ก็ยังไม่สามารถตัดภัยคุกคามออกไปได้ชั่วคราว!

“หา? อะไรเรียกว่านอกจากจะพาเจ้าไป ข้าเคยบอกว่าจะพาเจ้าไปด้วยรึ?” อันปู้ล่างชะงักไปครู่หนึ่ง กระพริบตา

ครืน!!

จีอินอินราวกับถูกสายฟ้าฟาด ยืนตะลึงอยู่กับที่

“ไม่... ทำไมกัน... ข้าเป็นศิษย์ของท่านนะ จะมีอาจารย์คนไหนไม่พาศิษย์ไปด้วย?” เด็กสาวกล่าวด้วยสีหน้าตกตะลึง

“อาจารย์ไม่พาศิษย์ไปด้วยเป็นเรื่องปกติมาก ข้าเคยเห็นผู้อาวุโสบางคนมีศิษย์เป็นแสนคนเลยนะ หรือว่าผู้อาวุโสคนนั้นจะไปที่ไหน ก็ต้องพาศิษย์แสนคนไปด้วย? นี่ไม่ตลกรึ?!” อันปู้ล่างกินซาลาเปาไปพลางกล่าวไปพลาง

ขอบตาของจีอินอินแดงก่ำขึ้นมาทันที ซาลาเปาที่แย่งมาพลันไร้รสชาติ ไม่กินอีกแล้ว

นางรู้สึกได้ว่าวิกฤตกำลังใกล้เข้ามา ในตอนนี้ไหนเลยจะมีอารมณ์มาแย่งซาลาเปา ไหนเลยจะมีอารมณ์มาคิดถึงภัยคุกคามของนางจิ้งจอกคนอื่นๆ ตำแหน่งชายาเอกอันดับหนึ่งของนางเองก็ใกล้จะไม่มั่นคงแล้ว!!

“ท่านอาจารย์... ท่านเป็นผู้ให้ชีวิตใหม่แก่ข้า บุญคุณของท่าน ข้าไม่มีวันตอบแทนได้หมด ให้ข้าได้มอบกายถวายชีวิตไม่ดีรึ?” จีอินอินขอบตาแดงๆ กล่าวอย่างน่าสงสาร

พูดจบเด็กสาวยังโน้มตัวไปข้างหน้า เอามือเรียวงามยื่นเข้าไปในชุดวังที่งดงามของตนเอง ลูบไล้เบาๆ บนไหปลาร้าที่ขาวผ่องงดงามใต้คอเสื้อที่เปิดกว้าง ขอบตาแดงๆ ของนางมีน้ำคลออยู่ในดวงตา แววตาเย้ายวนราวกับไหม ใบหน้าที่สมบูรณ์แบบเผยให้เห็นถึงร่องรอยแห่งความไร้เดียงสา ดูน่าหลงใหลอย่างยิ่ง

“พี่ปู้ล่าง...” จีอินอินโน้มตัวเข้ามาใกล้ ความขาวผ่องใต้คอเสื้อของชุดวังที่หลวมๆ เผยให้เห็นรำไร ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อขยับเล็กน้อย

รูปโฉมของนางงดงามอย่างยิ่งยวด สำหรับคนธรรมดาแล้ว มีพลังทำลายล้างมหาศาลอย่างแน่นอน ยิ่งไปกว่านั้นนางยังทำท่าทางยั่วยวนเช่นนี้อีก

อันปู้ล่างถึงกับได้กลิ่นหอมอ่อนๆ ที่ลอยละล่องมาแตะจมูก

ท้องน้อยของเขาพลันลุกเป็นไฟที่ยากจะบรรยายได้...

“ฉิบหายแล้ว! เจ้ากล้ามาใช้วิชามารยากับข้ารึ?!”

[จบแล้ว]