บทที่ 141 การคาดเดา

### บทที่ 141 การคาดเดา

...

เจียงตงตัดสินใจแล้วว่า จะให้ครอบครัวเจียงฉีหยวนได้ลิ้มรสความสุขของการที่จะร่ำรวยในไม่ช้าก่อน แล้วค่อยผลักพวกเขาลงสู่เหวลึกด้วยมือของเขาเอง!

หลังจากนั้น เจียงตงก็คุยเล่นกับเจิ้งอี้อีกสองสามประโยค ประตูห้องทำงานก็ถูกเคาะ

จางฝาเดินไปที่ประตู เปิดประตูออก เว่ยโย่วที่หน้าตาค่อนข้างอัปลักษณ์ ก็ปรากฏตัวขึ้นต่อหน้าเจียงตง

“พี่ตง!” ทันทีที่เว่ยโย่วเห็นเจียงตง เขาก็เปลี่ยนเป็นรอยยิ้มประจบประแจงอันเป็นเอกลักษณ์ทันที พลางขยี้มือ พลางเดินเข้ามาในห้องทำงานอย่างรวดเร็ว “สัญญาของเรากับกลุ่มบริษัทหยวนฉีได้ลงนามเสร็จเรียบร้อยแล้วครับ เงินค่าโครงการ 4 ล้านหยวนผมก็โอนเข้าบัญชีของกลุ่มบริษัทหยวนฉีไปครบทุกบาททุกสตางค์แล้ว ตอนนี้ ก็ถึงตาพี่อี้แสดงแล้วครับ!”

“นั่งสิ!” เจียงตงชี้มือเป็นสัญญาณให้เว่ยโย่วนั่งลง จากนั้นก็มองไปที่เจิ้งอี้ “เงิน 4 ล้านนั่น เป็นเงินที่เหลือจากการซื้อฟิตเนสเซ็นเตอร์ใช่ไหม?”

“ใช่ครับ!” เจิ้งอี้ยิ้มกว้าง “ผมถามเว่ยโย่วแล้ว ฟิตเนสเซ็นเตอร์ปรับปรุงใหม่มากสุดก็ 2 ล้านหยวน เราเอาผลกำไร 100% มาเป็นเหยื่อล่อโดยตรง บวกกับสถานการณ์ของเจียงฉีหยวนในตอนนี้ก็ไม่ค่อยดีนัก เขาไม่มีเหตุผล และก็ไม่มีความกล้าที่จะปฏิเสธ!”

“แล้วต่อไป นายจะแสดงยังไงล่ะ?” เจียงตงถามต่อ

“เรื่องนี้ให้เว่ยโย่วพูดเถอะครับ ความคิดทั้งหมดมาจากเขา” เจิ้งอี้ยิ้มเล็กน้อย แล้วชี้มือไปที่เว่ยโย่ว

เจิ้งอี้รู้จักมารยาททางสังคมเป็นอย่างดี โอกาสที่จะได้แสดงผลงานแบบนี้ เขาจะกล้าแย่งของเว่ยโย่วได้อย่างไร?

เมื่อถูกเจิ้งอี้ชี้ ใบหน้าของเว่ยโย่วก็พลันปรากฏสีหน้าขอบคุณ เขารู้ดีว่าเจิ้งอี้กำลังช่วยยกเขาขึ้น ให้เขามีโอกาสได้แสดงฝีมือต่อหน้าเจียงตง

“ได้! เว่ยโย่ว นายพูดมาเถอะ!” เจียงตงไม่ได้สนใจเรื่องเล็กๆ น้อยๆ เหล่านี้ กรอบความคิดเป็นตัวกำหนดทุกอย่าง เมืองอู๋เฉิงเล็กๆ เจียงตงยังไม่สนใจเลย ไม่ต้องพูดถึงเว่ยโย่วกับเจียงฉีหยวน

“ครับ!” หลังจากได้รับอนุญาตจากเจียงตงแล้ว ใบหน้าที่อัปลักษณ์ของเว่ยโย่วก็พลันแดงก่ำ เพราะเขาตื่นเต้นเกินไป “พี่ตง เรื่องมันเป็นอย่างนี้ครับ…”

“ผมเตรียมแผนไว้สองชุดครับ”

“แผนชุดแรก ก็ยังคงเป็นวิธีเดิม พี่อี้ยังคงไปก่อเรื่อง ไปก่อเรื่องที่ฟิตเนสเซ็นเตอร์ของเราเอง เพราะว่ากำหนดเวลาที่ผมให้เจียงฉีหยวนนั้นกระชั้นชิดมาก แค่พี่อี้ไปทำให้เขาเสียเวลาสักสองสามวัน เจียงฉีหยวนก็ไม่สามารถส่งงานได้ตามกำหนดแน่นอน ซึ่งก็เท่ากับว่าผิดสัญญา ตอนนั้นเราก็จะสามารถส่งเขาเข้าคุกได้ เพราะค่าปรับตามสัญญาเจียงฉีหยวนไม่มีปัญญาจ่ายแน่นอน 10 เท่า 40 ล้านหยวน!”

“เรื่องนี้ เจียงฉีหยวนจิ้งจอกเฒ่าคนนี้น่าจะดูออกแล้ว แต่เขาก็ยังทนเหยื่อล่อที่เราปล่อยออกไปไม่ไหว รู้ทั้งรู้ว่าพี่อี้อาจจะวางกับดักเขา เขาก็ยังรับงานนี้”

“นี่แสดงให้เห็นว่า ไม่ว่าเจียงฉีหยวนจะมีผู้หนุนหลังแล้ว ไม่กลัวพี่อี้อีกต่อไป หรือไม่ก็คือเขาถูกผลประโยชน์บังตาจนหมดสติไปแล้ว!”

“แน่นอนว่า ผมเอนเอียงไปทางอย่างแรกมากกว่า เพราะยังไงซะ เจียงฉีหยวนก็อยู่ในสังคมมาหลายปีแล้ว คงไม่ใช่คนโง่ที่ไม่มีสมอง”

พูดมาตั้งเยอะ เว่ยโย่วก็อดไม่ได้ที่จะพักหายใจ

อาศัยจังหวะที่เว่ยโย่วพักหายใจ เจียงตงก็ถามขึ้นว่า “ความหมายของนายคือ เว่ยโย่วติดต่อกับผู้มีอิทธิพลที่เก่งกว่าอาอี้ได้แล้ว เลยไม่กลัวอาอี้จะไปหาเรื่องเขาอีก? ถึงได้กล้ารับงานนี้?”

“พี่ตง นี่เป็นแค่การคาดเดาของผมครับ” เว่ยโย่วตอบอย่างถ่อมตัว

“การคาดเดาของนาย…แม่นยำมาก!” สำหรับการคาดเดาของเว่ยโย่ว เจียงตงพยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง

ถ้าเจียงฉีหยวนไม่เจอผู้หนุนหลัง จะกล้ารับงานสองโครงการของจุ้ยเซียนจวีและฟิตเนสเซ็นเตอร์ได้อย่างไร?