บทที่ 121 สังคมบิดเบี้ยว

### บทที่ 121 สังคมบิดเบี้ยว

"รถคันนี้...เป็นของนายเหรอ?"

"โธ่เว้ย! Maserati GT! รุ่นลิมิเต็ดด้วย!"

"เดี๋ยว! แล้วเจ้า Mercedes-Benz G-Class สองคันข้าง ๆ นั่นล่ะ? อย่าบอกนะว่า..."

ชายฉกรรจ์สามคนหันขวับมาจ้องมองไปที่เจิ้งอี้ด้วยสีหน้าตกตะลึง เหมือนกำลังมองสัตว์ประหลาด

ใคร ๆ ก็รู้ว่าเจิ้งอี้เป็นคนมือหนัก มีชื่อเสียงพอตัว มีลูกน้องมากมาย แต่ดันไม่มีเงิน นี่เป็นจุดอ่อนที่ทำให้เขากลายเป็นคนที่กำลังจะถูกสังคมนี้กลืนหาย

แต่ถ้าเขามีรถหรูอย่าง Mercedes-Benz G-Class ขับเมื่อไร นั่นหมายถึงว่าเขามีเงินแล้ว จุดอ่อนก็ไม่ใช่จุดอ่อนอีกต่อไป แล้วอนาคตของเจิ้งอี้...

ชายฉกรรจ์ทั้งสามถึงกับพูดไม่ออก ได้แต่ยืนอึ้งอยู่กับที่ สีหน้าสลับซับซ้อน

"มองอะไรนักหนา? ไม่เคยเห็นรถหรูหรือไง?" เจิ้งอี้เบ้ปากอย่างไม่ไยดี พลางกดรีโมตในมือ ไฟหน้าของ Benz G-Class ก็พริบขึ้นมาทันที

ฟืด...

ทั้งสามคนพร้อมใจกันสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่

ถ้าพวกเขายังไม่แน่ใจว่าคัน Maserati ราคาเท่าไร แต่ G-Class นี่พวกเขารู้ดีแน่ ๆ รถระดับ 3 ล้านหยวนแบบนี้ คนระดับล่างอย่างพวกเขาอาจจะทำงานไปทั้งชีวิตก็ยังไม่มีปัญญาซื้อได้

ในชั่วพริบตา ท่าทีของทั้งสามก็เปลี่ยนไปทันที จากเดิมที่ดูถูก กลับกลายเป็นประจบประแจง

"พี่อี้นี่สุดยอดจริง ๆ!"

"มัวรออะไรอยู่ล่ะ เปิดประตูให้พี่อี้เร็วเข้า!"

"ใช่ ๆ พี่อี้มาที่สนามต่อสู้ใต้ดินของเราคราวนี้ คงต้องมีธุระสำคัญกับพี่สงแน่ ๆ!"

ทั้งสามยิ้มแหย พลางเปิดประตูเหล็กบานใหญ่ แล้วเข้าแถวโค้งตัวเชิญเจิ้งอี้ทั้งสามคนเข้าไปด้านใน

การเปลี่ยนแปลงอย่างฉับพลันแบบนี้ ช่างน่าทึ่ง

แท้จริงแล้ว นี่แหละคือแก่นแท้ของสังคม สภาพของชายฉกรรจ์ทั้งสามก็เป็นแค่ภาพสะท้อนของสังคมบิดเบี้ยวนี้

อย่าว่าแต่การปฏิบัติต่อคนรวยในแวดวงต่าง ๆ เลย เอาแค่ในระดับชั้นอนุบาล

โรงเรียนอนุบาลสมัยนี้ หลายแห่งมักอ้างว่าเป็นการฝึกทักษะการใช้มือและสมอง ให้เด็ก ๆ วาดภาพบ้านและโลโก้รถของตนเอง แล้วใช้สิ่งเหล่านี้เป็นเกณฑ์วัดคุณค่าและสถานะของเด็ก

เด็กที่บ้านมีเงิน แน่นอนว่าย่อมได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่า

นี่ไม่ใช่เรื่องเล่าลอย ๆ แต่มันคือเรื่องจริง

โลกนี้ มันบิดเบี้ยวไปหมดแล้ว!

"พวกขยะ!" เจิ้งอี้นำเจียงตงเดินเข้าลานไม้ของโรงเลื่อยตระกูลหลี่ พลางตวัดตามองชายฉกรรจ์ทั้งสามด้วยแววตาดูแคลน ก่อนจะสบถออกมาเสียงดัง

"คราวหลังเปิดตามองให้กว้างหน่อย! โถ่เว้ย!"

"พี่อี้สั่งสอนถูกแล้วครับ!"

"เชิญพี่อี้ครับ!"

"พี่สงอยู่ในตึกห้าชั้นตรงกลางลานครับ!"

ไม่มีใครกล้าโต้เถียง พวกเขากลับยิ้มหน้าบานกว่าเดิม แม้จะโดนด่าไปหลายคำก็ตาม

เจิ้งอี้ไม่สนใจชายฉกรรจ์พวกนั้นอีก เขาหันมาพยักหน้าให้เจียงตง ก่อนพาเดินตรงไปยังตึกห้าชั้นตรงกลางลาน

"ตึกนี่แหละ ฐานบัญชาการของหลี่สง ตัวเขาและคนสนิท รวมทั้งยามเฝ้าอะไรทั้งหลายก็รวมอยู่ในนี้หมด"

เจิ้งอี้ชี้ไปยังตึกเดี่ยวตรงหน้า อธิบายให้เจียงตงฟัง

"ใต้ดินของตึกหลังนี้ ยังเป็นสนามต่อสู้ใต้ดินที่เป็นเหมืองทองของหลี่สงอีกด้วย"

เจียงตงพยักหน้า ก่อนถามกลับอย่างสงบ

"หลี่สงมีลูกน้องกี่คน? มีใครที่เก่ง ๆ บ้าง? แล้วในสนามต่อสู้ใต้ดิน ใครเก่งที่สุด? แต่ละคนมีฝีมือประมาณไหน?"