บทที่ 113 มาอย่างดี กลับอย่างเซ็ง

### บทที่ 113 มาอย่างดี กลับอย่างเซ็ง

"เสี่ยวตง ถึงยังไงเขาก็เป็นตาของลูกนะ..."

"พอเลย!" เจียงตงรีบยกมือทำสัญลักษณ์หยุดทันที "ตาแบบนั้น ผมไม่คู่ควรจะเรียกจริง ๆ!"

"เจ้าลูกคนนี้นี่..." เสิ่นซิ่วเหลียนไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะเธอเองก็รู้ดีว่าความสัมพันธ์ระหว่างเจียงตงกับตระกูลเสิ่นนั้น แทบจะเกินเยียวยาแล้ว

ที่เธอเอ่ยเรื่องการไปอยู่เมืองที่บ้านเสิ่นอาศัยอยู่ ก็เป็นเพียงทางเลือกที่จำใจต้องพูด แต่ไม่คิดว่าเจียงตงจะต่อต้านขนาดนี้

"หลายปีมานี้ คนพวกนั้นในบ้านเสิ่น เคยมองผมเป็นคนในครอบครัวบ้างไหม? ความยุติธรรมที่ว่ามานั่น เคยปรากฏกับผมบ้างไหม? ผมก็เป็นทั้งหลาน ทั้งลูกพี่ลูกน้องของพวกเขา แต่กลับรู้สึกว่าผมยังไม่เทียบเท่าคนรับใช้ในบ้านเลย!" เจียงตงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจ็บแค้น "ยกเว้นพี่ชายคนที่สอง ผมไม่คิดว่ามีใครในตระกูลเสิ่นที่เห็นผมเป็นญาติเลย"

เมื่อได้ยินคำพูดของเจียงตง เสิ่นซิ่วเหลียนก็ไม่รู้จะต่อบทสนทนาอย่างไรต่อดี...

"แม่ครับ หรือแม่มีอะไรอยากพูดกันแน่? อยู่ดี ๆ ทำไมพูดถึงบ้านเสิ่นขึ้นมา?" เจียงตงช่างสังเกต จับความผิดปกติของแม่ได้ทันที

"ก็มีเรื่องนิดหน่อย..." เสิ่นซิ่วเหลียนฝืนยิ้มน้อย ๆ "ได้ข่าวว่าแม่ป่วย พี่สาวแม่ก็บอกว่าจะมาเยี่ยมที่อู๋เฉิงในอีกไม่กี่วันข้างหน้า..."

"หึ!" เจียงตงได้ยินก็แค่นหัวเราะเย็น "ตอนงานศพพ่อกลับไม่เห็นคนบ้านเสิ่นสักคน ตอนนี้อยู่ ๆ จะมาเยี่ยมไข้เนี่ยนะ? ตลกสิ้นดี!"

"คิดว่าแม่ไม่รู้หรือไง?" เสิ่นซิ่วเหลียนส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ "พี่สาวแม่ตั้งแต่เด็กก็ลำเอียงกับแม่มาตลอด ตอนนี้พ่อแกตาย บริษัทตงเจียงก็เปลี่ยนมือไปแล้ว คนบ้านเสิ่นต้องรู้เรื่องแน่ ที่จะมาเยี่ยมไข้คงเป็นแค่ข้ออ้าง เป้าหมายจริง ๆ คงมาเหยียบซ้ำมากกว่า!"

"เห็นไหมล่ะ แม่ คิดดูสิ ถ้าเราเป็นฝ่ายไปหาพวกนั้นก่อน จะถูกปฏิบัติยังไงบ้าง?" เจียงตงหัวเราะเยาะเสียงต่ำ "แต่ไหน ๆ พวกเขาจะมาแล้ว ก็ให้มาเถอะ เผลอ ๆ ผมอาจทำให้พวกเขากลับไปแบบเซ็ง ๆ ก็ได้!"

"เจ้าเด็กคนนี้นี่ ยิ่งโตยิ่งลึกลับ" เสิ่นซิ่วเหลียนเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเข้าใจลูกชายยากขึ้นทุกวัน แต่นั่นก็เป็นสัญญาณที่ดี เพราะหมายความว่าเจียงตงโตขึ้นจริง ๆ

และเมื่อพูดถึงเรื่องโตขึ้น เธอก็นึกถึงเรื่องแอปฯ กับเด็กสาวที่ชื่อหนิงซือฉี...

"เสี่ยวตง บอกแม่ตามตรงเถอะ แอปฯ นั่นของลูกมันยังไงกันแน่? แล้วเด็กผู้หญิงที่ชื่อหนิงซือฉีด้วย คืออะไรยังไงกัน?"

"หนิงซือฉีก็คือหนิงซือฉี เป็นเพื่อนร่วมชั้นก็ยังคงเป็นแค่นั้น..."

"แค่ไม้กันหมา?"

"แม่เข้าใจแล้วก็พอ อย่าพูดให้ชัดเจนเกินไปเลยนะครับ" เจียงตงเองก็ไม่รู้จะอธิบายความสัมพันธ์กับหนิงซือฉียังไง จึงได้แต่ปล่อยให้เรื่องราวคลุมเครือไปแบบนั้น

"แม่ว่าหนิงซือฉีก็ดูเป็นเด็กดีนะ! แม่ก็ไม่ได้โบราณอะไรหรอก ลูกก็ใกล้เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว อีกไม่นานก็ต้องใช้ชีวิตด้วยตัวเอง ก็โตเป็นผู้ใหญ่แล้วล่ะ แม่ไม่ขัดอะไรหรอกนะ"

"เอ่อ...แม่ครับ เปลี่ยนเรื่องไปคุยเรื่องแอปฯ ดีกว่า!" เจียงตงไม่คิดว่าแม่จะเปิดกว้างขนาดนี้ บางทีอาจเพราะเจอเรื่องสะเทือนใจมากเกินไปจนมองโลกต่างออกไปแล้ว

เขาไม่พูดมากต่อ เพียงแค่เล่าตามบทที่เตรียมไว้ก่อนหน้า "แม่ ที่จริงแอปฯ 'อู๋เฉิงท่ง' นั่นเป็นแอปฯ ที่ผมเป็นคนพัฒนาขึ้นเอง ถึงตอนนี้จะขายได้เงินมาก้อนเดียวก็เถอะ แต่บริษัทที่ซื้อไป—บริษัทห่าวไฮ่—กำลังจะเข้าตลาดหลักทรัพย์ ถ้าพวกเขาเข้าตลาดได้สำเร็จ ผมก็จะได้ส่วนแบ่งอีกมากเลย!"