บทที่ 107 ด่าจบแล้วยังจะถามว่ากล้าหรือเปล่า

### บทที่ 107 ด่าจบแล้วยังจะถามว่ากล้าหรือเปล่า

หานเซียะไม่คิดเลยว่าเจียงตงจะพูดไม่ทำก็ไม่ทำ ทำให้เธอชะงักไปชั่วขณะ

พอหานเซียะตั้งสติได้ก็หัวเราะเยาะแล้วพูดว่า "ได้! งั้นฉันขอประกาศอย่างเป็นทางการนะ นายถูกไล่ออก!"

"ไม่เป็นไรครับ" เจียงตงตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน "งั้นช่วยเคลียร์ค่าแรงของวันนี้ให้ผมด้วย"

"ค่าแรง? นายมาสายวันนี้ ฉันหักเงินหมดแล้ว!" หานเซียะตอบแบบไม่ต้องคิดราวกับเตรียมไว้ล่วงหน้าแล้ว

"คุณหมายความว่า แค่มาสายไม่กี่นาที จะหักเงินค่าแรงทั้งวันผมเลยเหรอ?" น้ำเสียงของเจียงตงเปลี่ยนเป็นเย็นชาในทันที "คุณนี่มันเอาแต่ได้จริง ๆ นะ หรือว่า วางแผนไว้แล้วว่าผมจะมาสาย ก็เลยไม่พูดอะไร ปล่อยให้ผมทำงานให้เสร็จก่อน แล้วค่อยออกมาอ้างเรื่องมาสายเพื่อไล่ออก แล้วเงินเดือนก็เก็บเข้ากระเป๋าตัวเอง ใช่ไหมล่ะ?"

ทันทีที่เจียงตงพูดจบ คนในร้านทุกคนถึงกับเงียบกริบแล้วพากันกลืนน้ำลาย

แม้จะรู้ดีว่าหานเซียะเล่นแบบนี้มานานแล้ว แต่ก็ไม่เคยมีใครกล้าเอ่ยออกมา เจียงตงคือคนแรกที่กล้าพูดความจริงออกมาต่อหน้าทุกคน!

"นายกล้าหาว่าฉันโกง?" หานเซียะเริ่มออกอาการสั่น เธอรีบเพิ่มเสียงให้ดังขึ้นเพื่อกลบความรู้สึกผิดในใจ "เด็กกระจอกอย่างนาย ใครให้ความกล้ามาพูดกับฉันแบบนี้!"

"กระจอกตรงไหน? ทำงานพาร์ตไทม์แล้วไง? ทำไมต้องมีคำว่า 'กระจอก' นำหน้าด้วย? หรือว่าคุณไม่ใช่คนทำงานเหมือนกัน?" เจียงตงยิ้มเยาะ "ผมนี่แหละเกลียดที่สุดเลยพวกชอบใช้อำนาจเล็ก ๆ ทำตัวใหญ่โตอย่างคุณ"

เจียงตงไม่ให้หน้าหานเซียะแม้แต่น้อย ก็มันเรื่องอะไรที่เขาต้องแคร์? หานเซียะเป็นใครกันถึงจะต้องให้เกียรติด้วย?

"นายกล้าด่าฉัน?" หานเซียะตกใจสุดขีด เธอไม่เคยเจอลูกจ้างคนไหนกล้าต่อปากต่อคำกับเธอแบบนี้มาก่อน ความเคยชินที่ได้กดหัวคนอื่นมานาน ทำให้ตอนนี้เธอถึงกับลนลานไม่รู้จะรับมืออย่างไร

"ผมด่าเสร็จไปแล้ว คุณเพิ่งมาถามว่าผมกล้าหรือเปล่าเนี่ยนะ?" เจียงตงมองเธอด้วยสายตาเย้ยหยัน "พูดน้อย ๆ แล้วจ่ายเงินมา"

"นาย...นาย..." หานเซียะชี้หน้าเจียงตง ตัวสั่นไปหมด แต่พูดอะไรไม่ออก สุดท้ายก็เลือกใช้ความไร้เหตุผลเข้าสู้

"เงินเดือนเหรอ? อย่าได้หวัง! ออกไปเดี๋ยวนี้! เด็กกระจอกอย่างนายกล้ามาท้าทายฉัน? ฉันไม่จ่ายซักหยวน นายจะทำอะไรฉันได้!"

ไร้เหตุผลสุด ๆ นี่แหละหานเซียะ

เธอเคยไล่พนักงานไปมากมายด้วยวิธีแบบนี้แล้ว และมันก็มักได้ผลเสมอ

แต่คราวนี้ คำพูดของเธอกลับทำให้คนทั้งร้านไม่พอใจ ทุกสายตาหันมามองเธออย่างไม่ชอบใจ แต่บรรยากาศนั้นอยู่ได้ไม่นาน ทุกคนก็หันกลับไปทำงานของตัวเอง

สุดท้ายก็ไม่มีใครกล้าออกมาช่วยพูดแทนเจียงตง

ทุกคนแค่เพื่อนร่วมงานแบบผ่าน ๆ จะให้เสี่ยงขัดใจกับหานเซียะเพื่อเขาก็คงไม่คุ้ม

มนุษย์มักเห็นแก่ตัว โดยเฉพาะในประเทศจีน การอยู่เฉยดูเรื่องชาวบ้านจึงเป็นทางเลือกที่ง่ายกว่า

แน่นอนว่าที่มืดก็ย่อมมีแสงสว่าง ในกลุ่มคนที่เห็นแก่ตัว ย่อมมีคนที่ยืนหยัดเพื่อความถูกต้อง

"ผู้จัดการหาน ถึงเจียงตงจะมาสายจริง แต่ก็แค่ไม่กี่นาทีเอง คุณจะหักแค่หนึ่งชั่วโมงก็พอแล้วมั้ง ไม่เห็นต้องหักทั้งหมดเลย" เฟิงเจี้ยนจวินตัดสินใจพูดขึ้นมาอีกครั้ง "เด็กสมัยนี้ก็ลำบากเหมือนกันนะ คุณว่าไหม..."