บทที่ 53 หนึ่งในสิบบุคคลทรงอิทธิพลแห่งเมืองอู๋เฉิง

### บทที่ 53 หนึ่งในสิบบุคคลทรงอิทธิพลแห่งเมืองอู๋เฉิง

ทันทีที่ตู้ชวยปรากฏตัว แฟนสาวคนปัจจุบันของเขา เฉินเวินเวิน ก็ไม่รอช้าที่จะพูดออกมาอย่างภาคภูมิ

"เจียงตงพัฒนาไปมากก็จริง แต่ถ้าเทียบกับอาตู้ ยังห่างอีกหลายระดับ คนที่มีคุณสมบัติพูดถึงรถคันนี้ได้ มีแค่อาตู้คนเดียวเท่านั้น!"

"ที่รัก จริง ๆ แล้วฉันก็ไม่ได้มีคุณสมบัตินั้นหรอก แต่พ่อฉันน่ะ มีแน่นอน!" ตู้ชวยทำทีถ่อมตัว แต่ความจริงคือกำลังยกพ่อมาเหยียบเจียงตงอย่างไม่ไว้หน้า ดูเหมือนเขาตั้งใจจะตัดโอกาสการลุกขึ้นมาของเจียงตงให้หมดสิ้น

แน่นอนว่า หากเทียบกับเศรษฐีรุ่นใหญ่ที่คร่ำหวอดในวงการมายาวนานอย่างพ่อของตู้ชวย ผู้ครอบครองทรัพย์สินกว่าหลายสิบล้าน เจียงตงก็ดูจะไม่มีโอกาสชนะเลยจริง ๆ ซึ่งก็เป็นสิ่งที่คนทั่วไปก็ยอมรับกันเป็นเรื่องปกติ — แต่พวกเขาลืมไปว่าคนอย่างเจียงตง ไม่สามารถใช้ตรรกะทั่วไปมาตัดสินได้...

"พ่อของตู้ชวยน่ะเหรอ? เขาเป็นหนึ่งในสิบบุคคลทรงอิทธิพลแห่งเมืองอู๋เฉิงเมื่อปีที่แล้วเลยนะ!"

"เจียงตงอาจจะมีทรัพย์สินอยู่ไม่กี่ล้าน แต่เทียบกับกลุ่มตู้แล้ว มันคนละระดับกันเลย!"

"พูดง่าย ๆ ก็คือ อยู่กันคนละชั้นเลยล่ะ!"

"เพิ่งรู้ตัวเลยว่าเรามีคนอย่างตู้ชวยอยู่ใกล้ตัว แบบนี้โชคดีสุด ๆ!"

"ตู้ชวยมีที่ว่างให้เกาะไหมคะ? สาวน้อยคนนี้ขอสมัครเป็นเครื่องประดับหน่อย~"

บรรยากาศในกลุ่มแชตเริ่มเปลี่ยนจากการพูดคุยธรรมดา กลายเป็นเวอร์ชันชีวิตจริงของการประจบสอพลออย่างไม่อาย

แต่ทั้งหมดนั้น เจียงตงกลับไม่สนใจเลยสักนิด เพราะเขากำลังใส่ใจกับอีกประโยคหนึ่งของจางเฟยที่ทำให้เขารู้สึกน่าสนใจยิ่งกว่า

"คุณเจียงครับ เจ้าของกลุ่มบริษัทเหมืองแร่ตู้ คุณตู้หมิงหาว ได้ติดต่อผมหลายครั้ง เขาต้องการซื้อหุ้นบางส่วนของห่าวไฮ่จากเราในเวลาสั้นที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้..." จางเฟยรายงานอย่างระมัดระวัง "แน่นอนว่าเขาเป็นคนมีเล่ห์เหลี่ยม จะไม่ซื้อหุ้นมากนัก เขาจะเว้นสิทธิ์ควบคุมหลักไว้ให้คุณเจียงเสมอ และยังจะจ่ายในราคาประเมินหลังการเข้าตลาดหุ้นด้วย"

"ตู้หมิงหาวเหรอ?" เจียงตงหัวเราะในลำคอเบา ๆ คนที่พวกขี้ประจบสอพลอเรียกว่าบุคคลทรงอิทธิพลแห่งเมืองอู๋เฉิง คนนั้นเอง

"คุณเจียง?" จางเฟยรู้สึกกังวลเล็กน้อยเมื่อเห็นเจียงตงหัวเราะอย่างไม่บอกเหตุผล

"ไม่เป็นไร" เจียงตงโบกมือพลางโยนเอกสารในมือกลับไปที่โต๊ะอย่างไม่ใส่ใจ "ขี้เกียจอ่าน นายบอกฉันเลยดีกว่า เอาแต่เรื่องสำคัญก็พอ"

"ครับ!" จางเฟยรีบสรุปข้อมูลให้ทันที "แผนการเข้าตลาดหุ้นที่ผมวางไว้ คือการจัดสรรหุ้น 10% ให้กับพนักงานรวมถึงตัวผมเอง อีก 20% จะปล่อยเข้าสู่ตลาดเป็นหุ้นหมุนเวียน และคุณเจียงจะถือไว้ 70%"

"หากตู้หมิงหาวต้องการซื้อหุ้น เราจะขายให้เขาได้มากสุด 19% ซึ่งถึงแม้เขาจะรวบรวมหุ้นพนักงานกับหุ้นหมุนเวียนทั้งหมด ก็จะได้แค่ 49% เท่านั้น ยังไม่สามารถควบคุมห่าวไฮ่ได้"

"สุดท้ายแล้ว จะขายหุ้นหรือไม่ ก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของคุณเจียงครับ"

หลังจากฟังจบ เจียงตงก็พยักหน้าอย่างพอใจ "วางแผนมาดีมาก"

"ยังมีอีกหนึ่งเรื่องสำคัญครับ..." จางเฟยเว้นจังหวะก่อนพูดต่อ "แผนการเข้าตลาดหุ้นตอนนี้ถือว่าใกล้เสร็จสมบูรณ์แล้ว สิ่งสำคัญที่สุดคือการกำหนดจำนวนหุ้นหมุนเวียนให้เหมาะสม เพราะยิ่งจำนวนมาก มูลค่าตลาดของบริษัทก็จะยิ่งสูงขึ้น"

"จากแผนที่ผมเสนอไว้คือ 20% ซึ่งประเมินว่าบริษัทจะมีมูลค่าเพิ่มขึ้นเป็น 20 ล้านได้ แต่หากเรามีโครงการแอปพลิเคชันที่โดดเด่นกว่านี้ แม้จะยังคงปล่อยแค่ 20% เหมือนเดิม แต่ก็น่าจะดันมูลค่าตลาดไปได้ถึง 35 ถึง 40 ล้านเลยครับ!"

"อืม..." คำพูดของจางเฟยทำเอาเจียงตงถึงกับนิ่งไปครู่หนึ่ง