บทที่ 42 กลุ่มตระกูลจ้าว

###

ทั้งสามคนของเจียงตงกำลังคุยกันอยู่ จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังขึ้นนอกห้องทำงาน ตามด้วยเสียงเรียกของหลี่ฉินว่า “คุณเจียง? อยู่ไหมครับ?”

“เดี๋ยวผมออกไปรับเอง” เสียงของจางฝาดังเรียบเฉยเช่นเคย เขาลุกขึ้นแล้วเดินไปเปิดประตูรับหลี่ฉินที่ดูรีบร้อนเข้ามา

ด้านหลังหลี่ฉินมีผู้ชายสามคนเดินตามมา คนที่เดินนำหน้าเป็นชายวัยกลางคนร่างท้วม หน้าตามันเยิ้มแบบพ่อค้านักเลง แค่เห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ก็รู้ว่าเป็นคนหัวการค้า ส่วนอีกสองคนที่ตามหลังมา เจียงตงแค่กวาดตามองก็รู้ทันทีว่าเป็นบอดี้การ์ด

“คุณเจียงครับ ขอแนะนำให้รู้จัก นี่คือคุณจ้าวกัง เจ้าของร้านหลงเซิ่งจี้” หลี่ฉินรีบแนะนำตัว “คุณจ้าวครับ ท่านนี้คือคุณเจียงตง หนุ่มไฟแรงอนาคตไกล”

“น้องชาย ยินดีที่ได้รู้จัก! ไม่นึกเลยว่านายจะหนุ่มขนาดนี้!” จ้าวกังหัวเราะร่า ยื่นมือมาแบบเป็นกันเองสุด ๆ

“สวัสดีครับ คุณจ้าว” เจียงตงก็ยื่นมือจับตอบแบบสุภาพ

ขณะจับมือกัน จ้าวกังสังเกตเห็นนาฬิกาข้อมือของเจียงตงทันที สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขายิ้มอย่างมีเลศนัยพลางพูดว่า “น้องเจียงนี่ไม่ธรรมดาจริง ๆ”

เจียงตงรู้ดีว่าอีกฝ่ายหมายถึงอะไร เห็นได้ชัดว่าแค่นาฬิกาก็ทำให้คนมองเปลี่ยนท่าทีได้ทันที

ที่จ้าวกังไม่รู้จักเขาก็ไม่แปลก เพราะกลุ่มตงเจียงที่พ่อของเจียงตงสร้างไว้มีมูลค่าแค่ประมาณห้าหกล้านหยวน จ้าวกังที่สามารถควักเงินสดออกมาได้สี่ล้านเจ็ดแสนหยวนย่อมไม่เคยสนใจครอบครัวเล็ก ๆ อย่างตนแน่นอน

แต่ตอนนี้เจียงตงมีระบบในมือ ภายในแค่สามวัน เขาก็ล้ำหน้าพ่อไปไกล

“เชิญนั่งครับ” เจียงตงยิ้มเล็กน้อย พลางผายมือเชื้อเชิญ ขณะที่เจิ้งอี้ลุกขึ้นยืนไปยืนด้านหลังของเขาอย่างรู้หน้าที่

จ้าวกังเหลือบตามองเจิ้งอี้แล้วหัวเราะเบา ๆ “น้องเจียงนี่สุดยอดจริง ๆ ถึงขั้นทำให้เจ้าแก่นั่นยอมก้มหัวตามเป็นลูกน้องได้”

นาฬิกาหรูราคาเกือบสองล้าน ซื้อตึกอย่างรวดเร็ว แถมเจิ้งอี้ยังทำงานให้แบบไม่มีข้อแม้ ความลึกลับของเจียงตงทำให้จ้าวกังยิ่งสนใจและไม่กล้ามองข้าม

เจียงตงยิ้มรับแต่ไม่ตอบอะไร “ว่าด้วยเรื่องธุรกิจกันเถอะครับ”

“ได้เลย!” จ้าวกังไม่อ้อมค้อม เริ่มพูดทันที “ธุรกิจร้านอาหารในอู๋เฉิง ถ้าไม่นับจุ้ยเซียนจวี ก็ต้องยกให้กลุ่มจ้าวของผมนี่แหละ สามร้านหลักอย่างหลงเซิ่งจี้ซีฟู้ด ฟาร์มเฮาส์ ล้วนอยู่ภายใต้กลุ่มเรา ทั้งร้านปิ้งย่าง หม้อไฟ ร้านอาหารจีน ร้านอาหารฝรั่งในเมืองนี้ ผมถืออยู่เกือบยี่สิบแห่ง ถ้าได้จุ้ยเซียนจวีมาเพิ่มอีกล่ะก็ ผมจะกลายเป็นเจ้าพ่อวงการอาหารของอู๋เฉิงอย่างแท้จริง!”

คำพูดนี้ทั้งเป็นการอวดศักดาและแสดงความตั้งใจในเวลาเดียวกัน

“ผมก็เป็นคนตรง ๆ เหมือนกัน ในเมื่อคุณจ้าวต้องการร้านนี้มาก งั้นเรามาเซ็นสัญญากันเลย พรุ่งนี้ให้คุณหลี่จัดการโอนกรรมสิทธิ์” เจียงตงตอบรับทันทีเพราะราคาสี่ล้านเจ็ดแสนหยวนเป็นข้อเสนอที่ไม่มีเหตุผลจะปฏิเสธ

“คุยง่ายจริง ๆ!” จ้าวกังหัวเราะเสียงดัง แล้วหยิบโทรศัพท์โทรหาฝ่ายการเงินทันทีเพื่อให้โอนเงิน

ขณะเดียวกัน หลี่ฉินก็หยิบสัญญาที่เตรียมไว้ล่วงหน้าออกมายื่นให้เจียงตงเซ็น