บทที่ 24 ไร้สาระแบบเหนือชั้น (ตอนจบ)

###

"เห็นหรือยัง?" จ้าวอี้หงเชิดคางไปทาง Audi Q7 คันงาม แล้วชี้มาที่เสื้อ Louis Vuitton ของตัวเอง ก่อนจะมองเจียงตงด้วยแววตาดูแคลน "คนอย่างฉันนี่แหละ ถึงจะคู่ควรมากินร้านแบบนี้!"

"ก็แค่กินข้าวสักมื้อ จะกินที่ไหนมันต่างกันตรงไหน?" หนิงซือฉีหงุดหงิดสุด ๆ พลางคว้ามือเจียงตงไว้ "ไป! เราไปกินที่อื่นกัน!"

มือของหนิงซือฉีนุ่มและอบอุ่นจนเจียงตงถึงกับอึ้ง ก่อนจะถูกเธอลากออกมาโดยไม่ทันตั้งตัว

"เห้ย!" จ้าวอี้หงตาโตเมื่อเห็นหนิงซือฉีจับมือเจียงตง "ไอ้หนุ่ม แกกล้ามาแย่งซือฉีจากฉัน? อยากตายหรือไง!"

"จ้าวอี้หง! ถึงพ่อฉันจะสนิทกับพ่อคุณ แต่ระหว่างเรามันคนละเรื่องกันเลย ฉันขอร้อง อย่าโผล่มาให้เห็นหน้าอีกได้ไหม!" หนิงซือฉีรีบปล่อยมือเจียงตง หน้าแดงขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ ไม่รู้ว่าอายหรือโกรธกันแน่

"อย่ามาให้เห็นหน้า? อย่าลืมนะว่าบริษัทพ่อฉันยังเป็นลูกค้ารายใหญ่ของบ้านเธอ ฉันไม่แน่ใจว่าคุณลุงจะเห็นด้วยไหมนะ" จ้าวอี้หงหัวเราะอย่างได้ใจ ก่อนจะหันไปมองเจียงตงอย่างดูแคลน "ส่วนแก ไอ้พวกกบในกะลา ฝันจะกินหงส์มันเรื่องปกติ แต่คิดว่าซือฉีจะมองแกเหรอ? เลิกเพ้อเจ้อได้แล้ว!"

"เห้อ..." เจียงตงส่ายหน้าช้า ๆ "พวกขี้โม้ขี้อวดนี่เยอะจังวะ ไม่ได้เหยียบคนอื่น ไม่ได้โชว์เหนือจะอยู่ไม่ได้รึไง?"

"แกว่าไงนะ!?" จ้าวอี้หงของขึ้นทันที

"ก็อยากจะบอกว่า มันมีวิธีอวดที่ดูเท่กว่านี้เยอะนะ" เจียงตงยังคงนิ่ง

"ดี งั้นแกลองโชว์หน่อยสิ ว่าอวดแบบไหนถึงจะเท่?" จ้าวอี้หงยิ้มเยาะ

"นายทำกุญแจได้ไหมล่ะ?" เจียงตงพูดลอย ๆ ขึ้นมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย

จ้าวอี้หงยังไม่เข้าใจ แต่หนิงซือฉีถึงกับหลุดขำออกมา พร้อมพูดเสริมอย่างรู้ทัน "เขาทำกุญแจไม่ได้หรอก ไม่ได้แน่ ๆ! ไปกันเถอะ ไปกินร้านเสี่ยวมีที่อี้ต้าพลาซ่ากันเถอะ ที่นั่นมีร้านบะหมี่เส้นสดอร่อยมาก"

พูดจบเธอก็หมุนตัวเดินออกจากร้านโดยไม่หันกลับมา และคราวนี้... เธอไม่ได้จับมือเจียงตงอีก

อีกด้านหนึ่ง จ้าวอี้หงเพิ่งเข้าใจความหมายของคำว่า "ทำกุญแจได้ไหม" จากเจียงตง และมันก็เจ็บแสบสุด ๆ เพราะนั่นคือการบอกว่าจ้าวอี้หง... ไม่คู่ควร!(มุกเล่นคำแบบนี้มันแปลไทยยากแท้)

"ไอ้เวร!" จ้าวอี้หงแทบกระอักเลือด เขาโดนเจียงตงหยามกลางหน้าหนิงซือฉีแบบเต็ม ๆ แต่พอเขากำลังจะตอบโต้ เจียงตงกลับพูดขึ้นมาอีก

"อี้ต้าพลาซ่าอยู่อีกไกล ขึ้นรถฉันไปดีกว่า"

"รถนาย?" หนิงซือฉีหยุดก้าวเท้าแล้วหันกลับมามองเจียงตงด้วยสายตาแปลกใจ

เพิ่งจบม.ปลาย จะมีรถได้ยังไง?

แม้แต่ตู้ชวยที่รวยอันดับต้น ๆ ยังไม่มีรถขับด้วยซ้ำ!

แต่พอคิดอีกที รถสมัยนี้ก็ไม่แพงอะไร ถ้าเจียงตงเป็นเจ้าของร้านจุ้ยเซียนจวีจริง การจะซื้อรถมือสองสักคันราคาราว 200,000-300,000 หยวน ก็คงไม่ใช่เรื่องยาก

แน่นอนว่าหนิงซือฉีไม่พูดความคิดนี้ออกมา แต่จ้าวอี้หงเดาไม่ออก เขาเห็นโอกาสซ้ำเจียงตงก็รีบสวมบทเต็มที่ทันที

"นายมีรถด้วยเหรอ? หรือเป็น Chery, Great Wall, BYD? หรือไม่ก็ BMW รุ่น 1 ที่เอาไว้หลอกสาวใหม่ ๆ แบบกล่องไม้ขีดไฟ?"

จ้าวอี้หงหัวเราะเสียงดัง พร้อมมองไปรอบ ๆ ที่ลานจอดรถ และในที่สุดสายตาเขาก็หยุดที่ Maserati GTMC รุ่นฉลอง 100 ปีคันหนึ่งซึ่งจอดอยู่เงียบ ๆ อย่างหรูหรา...