บทที่ 8 กดหน้ามึงถูพื้น (ภาคจบ)

###

ทางด้านตู้ชวย พอพูดจบ เจิ้งอี้ก็หันขวับกลับมา ดวงตาแข็งกร้าวจ้องเขม็งใส่ทันที

"ไอ้หนู ระวังคำพูดด้วย" เจิ้งอี้ยิ้มเหี้ยมใส่เขา "พูดกับคุณเจียง ต้องให้เกียรติหน่อย!"

"ฉัน... เขา..." ตู้ชวยถึงกับสติหลุด เขาไม่มีทางเชื่อ และยิ่งไม่อยากเชื่อว่าเจียงตงจะกลายเป็นเจ้าของร้านจุ้ยเซียนจวีไปแล้วจริง ๆ

เฉินเวินเวินที่ตอนแรกยังอึ้งอยู่ ตอนนี้เริ่มตั้งสติได้แล้ว แม้เธอจะไม่อยากยอมรับความจริงนี้เท่าไหร่ แต่ความจริงก็คือความจริง

"ฮืด ฮืด ฮือ..." เฉินเวินเวินหายใจติดขัด ดวงตาที่จ้องมองเจียงตงเริ่มเปล่งประกายความหลงใหลอย่างควบคุมไม่ได้

ถ้าก่อนหน้านี้เรื่องห้าห้องชุดในเขตการศึกษาเคยทำให้เธออยากแก้แค้นเจียงตง วันนี้ตัวตนในฐานะเจ้าของร้านจุ้ยเซียนจวีกลับทำให้เธอยอมลบความแค้นทั้งหมดทิ้ง และคิดอยากกลับไปอยู่เคียงข้างเขาแทนเสียอย่างนั้น

ห้องชุดทั้งห้าราคาเกือบสี่ล้าน ร้านจุ้ยเซียนจวีก็มีมูลค่าประมาณสี่ล้านเช่นกัน แต่ศักยภาพนั้นเทียบกันไม่ได้เลย

พูดแบบไม่เกินจริง อสังหาริมทรัพย์ในเขตการศึกษาเมืองอู๋เฉิงแทบจะหมดหวังต่อยอด แต่ร้านจุ้ยเซียนจวีคือขุมทองชัด ๆ มูลค่าของเจียงตงตอนนี้ สูงกว่ายุครุ่งเรืองที่สุดของกลุ่มตงเจียงเสียอีก!

ตอนนั้นเฉินเวินเวินยังอุตส่าห์พยายามเข้าใกล้เจียงตงเอง แล้วตอนนี้จะไม่ยิ่งกว่าเดิมได้ยังไง!

เมื่อช่องว่างระหว่างมนุษย์เพิ่มมากขึ้นเรื่อย ๆ ความอิจฉาและความแค้นก็จะกลายเป็นความชื่นชม ความศรัทธา และ...การประจบสอพลอ

ตอนนี้เฉินเวินเวินก็คือคนแบบนั้น

"ตลกจริง ๆ!" เฉินเวินเวินตั้งสติได้แล้ว หันไปหัวเราะเยาะใส่ตู้ชวย หวังหมิง และสวีเหมิงด้วยสีหน้าเย้ยหยัน "เมื่อกี้ตู้ชวยยังอวยร้านจุ้ยเซียนจวีกับผู้จัดการเจิ้งจนแทบจะกราบอยู่แล้ว แต่พอโดนตบหน้าด้วยความจริงเข้าหน่อย กลับเงียบเป็นเป่าสาก ร้านจุ้ยเซียนจวีคือของคุณเจียงของฉัน ผู้จัดการเจิ้งก็เป็นลูกน้องของเขา แบบนี้ไม่อายบ้างเหรอ?"

"แล้วพวกแกสองคนล่ะ!" เธอชี้ไปที่หวังหมิงกับสวีเหมิง "เมื่อกี้ยังบอกว่าคุณเจียงของฉันจะไม่มีวันได้เข้าร้านนี้อีกเลยใช่ไหม? แต่ดูตอนนี้สิ พวกแกนั่นแหละที่ไม่มีวันได้เข้ามาอีกต่อไป บางทีอาจโดนคุณเจียงของฉันใส่ชื่อในบัญชีดำไปแล้วด้วยซ้ำ!"

เฉินเวินเวินตอนนี้หยิ่งทะนงจนไม่แคร์ว่าจะไปขัดใจตู้ชวยหรือใครหน้าไหนทั้งนั้น เธอไม่ได้บ้า แต่รู้ดีว่าควรทำอะไร นั่นก็คือ ประจบกลับไปหาเจียงตงให้เร็วที่สุด!

คำพูดของเธอทำให้ใบหน้าตู้ชวยและพวกถึงกับซีดเผือด อยากมุดแผ่นดินหนีด้วยความอับอาย ในใจยิ่งเกลียดเฉินเวินเวินที่มาซ้ำเติมตอนนี้เข้าไปอีก

เดิมทีพวกเขาอยากจะเหยียบเจียงตงซ้ำให้จมดินต่อหน้าหนิงซือฉี แต่ยังไม่ทันได้ลงมือ เจียงตงก็ทำให้พวกเขาหน้าแหกไปก่อนโดยที่ไม่ต้องพูดแม้แต่คำเดียว

นี่แหละคือความห่างชั้น! การบดขยี้แบบคนละระดับโดยสมบูรณ์!

"มันถึงขนาดนี้เลยเหรอ?" เจิ้งอี้หรี่ตามองพวกตู้ชวย สีหน้าเริ่มแข็งขึ้นชัดเจน

"ใช่เลย พวกนี้แหละที่คอยดูถูกคุณเจียงของฉัน! ผู้จัดการเจิ้ง รีบไล่พวกมันออกไปซะ!" เฉินเวินเวินยืดอกสั่งการ ราวกับตัวเองเป็นเจ้าของร้านเสียเอง

แต่เจิ้งอี้กลับยังไม่ขยับ เขาเหล่มองเจียงตงอย่างเงียบ ๆ

เจียงตงจับได้ทันทีถึงแววตานั้น และก็รู้สึกเอือมกับการแสดงตื้น ๆ ของเฉินเวินเวิน

"เธอเข้าข้างใครกันแน่?" เจียงตงมองเฉินเวินเวินด้วยแววตาเย้ยหยัน แค่ประโยคเดียวก็ทำให้เธอพูดไม่ออกไปเลย