ตอนที่ 142 ฉากอันหน้ากลัว (FREE)

ฟาง เจิ้งจือ ไม่ชอบทำอะไรที่เสียเปล่า

เขาคิดเสมอว่าแม้แต่ของเล็กๆน้อย เช่นตะปูก็สามารถเอามาใช้ประโยชน์ได้

เขาจำได้ว่าเคยมีการบันทึกไว้ในโลกเก่าของเขา

ในประวัติศาสตร์มีการบันทึกเรื่องราวของ ฮัน ซิน ผู้ที่พยายามปกป้องหองทัน เจียง อวี้

ครั้งหนึ่ง เซียง อวี้ ได้ทำการซุ่มโจมตีกองทัพฉิน พวกเขาวางแผนที่จะวางกับดักกองทัพฉินตรงช่องเขา และโจมตีด้วยไฟ

ความต่างคือ กองทัพเจียง อวี้ จะใช้แค่ลูกธนูที่ติดไฟ ในขณะที่ ฮัน ซิน แนะนำให้ราดน้ำมันใส่กองทัพศัตรูก่อน

ในท้ายที่สุด ความเสียหายที่ต่างกันมากทำให้รู้ผลอย่างชัดเจน

การใช้ตะปูนั้นก็มาจากหลักการเดียวกัน หากอยู่ในพุ่มไม้จะใช้ตะปูสีเขียว หากเป็นทะเลทรายก็จะใช้เหลือง ถ้าเป็นตอนกลางคืนก็จะใช้สีดำ

เหยียน ซิว มองไปที่ตะปูหลากหลายสีสันในมือของ ฟาง เจิ้งจือ จากนั้นก็หันกลับไปและพบว่ามีแสงสะท้อนของตะปูอยู่ที่พื้น

"เจ้าอยากลองงั้นหรือ?"

"อืม"

"ถ้าเจ้าต้องการจะโยนตะปูลงบนเส้นทาง วิธีที่ดีที่สุดคือโยนลงไปบนทางเดินเล็กน้อยเพื่อให้พวกเขาได้มองเห็น จากนั้นก็โยนลงพุ่มไม้ริมทาง... "

"ตกลง" ดวงตาของ เหยียน ซิว จ้องเขม็งในขณะที่เขากำลังเรียนรู้

ฟาง เจิ้งจือ ยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญในการวงกับดักด้วยตะปู เขาได้วางกับดักมานานกว่า 8 ปีแล้ว

หลังจากลองผิดลองถูกมา 8 ปี มันทำให้เขากลายเป็นมืออาชีพ

จากนั้น ฟาง เจิ้งจือ ก็สอน เหยียน ซิว ถึงกับดักอื่นๆ ตัวอย่างเช่น วิธีใช้ระยะห่างของต้นไม้ 2-3 ต้น เพื่อให้ศัตรูมองไม่เห็น หรือวางหินในมุมอับเพื่อให้ศัตรูสะดุดโดยไม่รู้ตัว

แน่นอนว่า...

ทั้งหมดนี้เป็นไปตามเป้าหมาย

นั่นคือเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพของตะปู

...

ฟาง เจิ้งจือ และ เหยียน ซิว ไม่ได้เร่งรีบอีกต่อไป ราวกับไม่รู้ว่ามีอันตรายใหญ่หลวงกำลังเข้าใกล้พวกเขา เหยียน ซิว นั้น ฟัง ฟาง เจิ้งจือ อย่างตั้งใจ ถึงวิธีวางกับดักต่างๆ

เขาเป็นคนที่คอยสอน ฟาง เจิ้งจือ ในเรื่องต่างๆอยู่เสมอ คราวนี้เป็นตาของ ฟาง เจิ้งจือ ที่จะสอนเขาบ้าง

หลังจาก ฟาง เจิ้งจือ และ เหยียน ซิว หายไปได้ไม่นาน

ลู่ ยู่เฉิน มาถึงพร้อมกับความโมโห เขาสังเกตุเห็นตะปูวางอยู่ที่พื้น

"อีกแล้วรึ? ข้าไม่พลาดเป็นครั้งที่สองแน่! " ลู่ ยู่เฉิน หันไปตะโกนเรียกกลุ่มคนที่ติดตามเขา "แหกตากว้างๆซะเจ้าพวกโง่เง่า ดูตะปูที่พื้นให้ดีๆ!"

หลังจากพูดเสร็จ เขาก็หันไปมองพุ่มไม้ริมทาง

จากนั้น ...

ก็ไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ลู่ ยู่เฉิน สบายใจเขาคิดว่านีjเป็นเวลาแห่งการกู้หน้าคืนจากความอัปยศที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ เขาหันไปหาเหล่าผู้ติดตาม เขาอยากให้พวกนั้นรู้ว่าเขาฉลาดมากแค่ไหน

"ตามข้ามา! เร็วเข้า วันนี้ข้าต้องฆ่า ฟาง เจิ้งจือ ให้ได้! "

ไม่นานหลังจากนั้น ...

"โอ๊..โอ๊ย..โอ๊ย..โอ๊ย..โอ๊ย"เสียงกรีดร้องของ ลู่ ยู่เฉิน ดังขึ้นอย่างต่อเนื่องอีกครั้ง ใบหน้าของเขาพลันเปลี่ยนเป็นดำคล้ำอีกครั้ง "ฟาง เจิ้งจือ วันนี้ข้าไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่!"

...

ฟาง เจิ้งจือ แนะนำ เหยียน ซิว เพื่อให้เขาได้เรียนรู้เกี่ยวกับการวางกับดัก เมื่อเขาได้ยินเสียงกรีดร้องมาจากด้านหลัง เขารู้ในทันทีว่า ลู่ ยู่เฉิน ติดกับดักเขาไปแล้ว

ตะปูเหล่านั้นถูกวางไว้โดย เหยียน ซิว

อย่างไรก็ตาม เหยียน ซิว ไม่คิดว่า ลู่ ยู่เฉิน กำลังด่าผิดคน

เพราะตะปูนั่น ยังไงก็เป็นของ ฟาง เจิ้งจือ

ผู้บริสุทธิ์ 2 คน มองหน้ากันไปมาราวกับไม่รู้เรื่องตะปูที่เกิดขึ้น

ฟาง เจิ้งจือ พยักหน้าชม เหยียน ซิว ที่ทำได้ไม่เลว

เหยียน ซิว เองก็พยักหน้าเช่นกัน"เยี่ยม"

เนื่องจากตะปูมีเหลือน้อยเต็มที ฟาง เจิ้งจือ จึงสอน เหยียน ซิว ถึงวิธีบางอย่าง

เช่น กิ่งไม้แบบไหนที่สามารถทำให้กลายเป็นหอกอันแหลมคมได้ และทำยังไงถึงสามารถเขวี้ยงใส่เหยื่อได้อย่างแม่นยำ

ทั้งหมดเป็นความรู้ที่เขาได้มาจากการล่าสัตว์

เหยียน ซิว ฟังอย่างตั้งใจ จากนั้น ฟาง เจิ้งจือ ก็เริ่มทำให้ดู

ฟาง เจิ้งจือ นั้นให้ เหยียน ซิว ทำด้วยตัวเอง เพื่อที่จะเข้าใจได้มากขึ้น

ความรู้ใหม่ๆนั้นเหมือนเรื่องท้าทายสำหรับ เหยียน ซิว เพราะปกติแล้วเขาใช้ชีวิตอยู่แต่ในเมือง

ดังนั้น เหยียน ซิว จึงลองทำอย่างตั้งใจ

ไม่นาน ...

เส้นทางก็เต็มไปด้วยกับดักทุกชนิด มีอยู่มากถึง 30 กับดักที่ไม่ซ้ำกันภายในเส้นทางเดียว

...

ในที่สุด ลู่ ยู่เฉิน เลิกที่จะเป็นคนเดินนำหน้า เพราะวันนี้เขาขายหน้ามามากพอแล้ว ยิ่งไปกว่านั้น ที่นี่เป็นมิติคู่ขนาน

ทุกๆมิติคู่ขนานนั้นเป็นโลกที่สมบูรณ์แบบ

มันมีพืช มีสัตว์ มีฤดูกาลทั้งสี่ มีภูเขา แม่น้ำ และสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีใครรู้จัก

การต้องเผชิญหน้ากับสิ่งที่ไม่รู้จักเป็นอันตรายมาก ลู่ ยู่เฉิน จึงเลิกคิดจะเอาตัวเองไปเสี่ยง

เด็กหนุ่มโชคร้ายคนหนึ่งถูกผลักไปด้านหน้า เขาเป็นหนึ่งในคนที่มีพรสวรรค์ที่สุดในโลกเมื่ออายุได้ 22 ปี เขาสามารถเข้าถึงระดับผนวกดารา เขาอยู่ในอันดับที่ 89 บนทำเนียบมังกรดาวรุ่ง แม้ว่าจะไม่ได้อยู่ในอันดับที่สูงนักแต่ก็ถือว่าพอมีฝีมือ

ดังนั้นการผลักเขาไปนำหน้า ไม่ได้แปลว่าเขาไร้ความสามารถ

แต่เพราะเขาไม่ได้เป็นคนของ 13 กองตรวจการ

เพราะอย่างนั้นเขาจึงถูกผลักไปด้านหน้า...

การกดขี่ข่มเหงอาจจะดูไม่ยุติธรรมแต่....มันเป็นเรื่องธรรมดาของโลกใบนี้

...

ฟาง เจิ้งจือ และ เหยียน ซิว รู้ดีว่า ลู่ ยู่เฉิน ต้องตามมาอยู่ข้างหลังแน่นอน เพราะเสียงของพวกนั้นดังมาก

เสียงร้องโหยหวน มันคงยากที่ใครจะไม่ได้ยิน

ฟาง เจิ้งจือ เข้าใจความรู้สึกของ ลู่ ยู่เฉิน เป็นอย่างดี ถ้าเขามีทางเลือกคงเปลี่ยนเส้นทางไปแล้ว

น่าเสียดายที่ ลู่ ยู่เฉิน ไม่สามารถทำได้

เขาต้องการจะจัดการ ฟาง เจิ้งจือ ให้ได้ จึงไม่มีทางเลือก

ฟาง เจิ้งจือ รู้ถึงเรื่องนี้ดี เขาจึงต้องสร้างบาดแผลให้ ลู่ ยู่เฉิน มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

เพื่อที่จะมั่นใจว่าเขาตามมา ฟาง เจิ้งจือ จะเปลี่ยนเส้นทางทุกครั้งเมื่อได้ยินเสียงกรีดร้องนอกจากนี้เขายังทิ้งร่องรอยบางอย่างเอาไว้เพื่อให้ ลู่ ยู่เฉิน รู้วาเขาจะไปทางไหน

บางครั้งก็เพื่อไม่ให้ทิ้งระยะห่างกันมากเกินไป ฟาง เจิ้งจือ และ เหยียน ซิว ก็หยุดพักดื่มน้ำและกินอาหารกันบ้างระหว่างทาง

พวกเขามีเหตุผลที่รักษาระยะห่าง

เพราะในป่า ฟาง เจิ้งจือ สามารถสัมผัสได้ถึงอันตรายของสิ่งมีชีวิตที่ไม่รู้จักหลายชนิด ดังนั้นคงต้องมีสักคนเสียสละ ฟาง เจิ้งจือ เห็นว่าคนที่แข็งแกร่งกว่าควรจะเป็นคนรับผิดชอบเรื่องนี้

แน่นอน คนที่มีพลังมากที่สุดคือ ลู่ ยู่เฉิน ดังนั้นเขาควรเป็นคนรับมือเรื่องนี้

ถ้ามีคน 2 กลุ่ม กลุ่มหนึ่งส่งเสียงร้องโหยหวนตลอดเวลา แต่อีกกลุ่มเดินทางเงียบๆ ถ้าคุณเป็นสัตว์ป่า คุณจะเลือกกลุ่มไหนเป็นเหยื่อ?

มันต้องเป็นความสามาคคีอย่างที่ท่านราชันบอกเป็นแน่ ฮ่า ฮ่า ฮ่า!

...

ฟาง เจิ้งจือ และ เหยียน ซิว เริ่มเดินช้าลง ลู่ ยู่เฉิน เองก็เช่นกัน เพราะเขาต้องคอยระวังกับดัก และต่อสู้กับสิ่งมีชีวิตที่ม่มีใครรู้จัก

"พวกเขาถูกโจมตีอีกแล้วรึ?" ฟาง เจิ่งจือ ได้ยินเสียงของการต่อสู้ที่อยู่ข้างหลัง พร้อมกับเสียงคำรามของเหล่าสัตว์ป่า เขาคิดเรื่องที่เกิดขึ้นตอนนี้ออกทันที

"เราอาจจะต้องหยุดสักพัก!"

"ตกลง"

"พวกเราดหดร้ายเกินไปไหม?"

"ข้าสงสารพวกเขาแต่ ฉือ เฮา บอกว่าความสามัคคีเป็นสิ่งสำคัญ พวกเขาสู้กับสัตว์ พวกเราคอยนำทางพวกเขา เห็นไหม ข้าเองก็ไม่มีทางเลือก ... "

"เจ้าพูดถูก ข้าจะไปวางกับดักให้มากขึ้น!" เหยียน ซิว วิ่งออกไปราวกับกวางตัวน้อย เห็นได้ชัดเลยว่าเขากำลังมีความสุขกับเรื่องนี้มาก...

...

ท้องฟ้าเริ่มมืดครึ้ม ดวงอาทิตย์กำลังตกดิน..ผืนป่าเริ่มถูกปกคลุมไปด้วยหมอกหนา อากาศเริ่มเย็นขึ้น

ฟาง เจิ้งจือ หยุดลง

เหยียน ซิว ก็คอยระวัง เสียงกรีดร้องและเสียงคำรามที่อยู่ด้านหลังเขาจู่ๆก็หายไป ในทาง

เหยียน ซิว ก็หยุดเช่นกัน เขาไว้ใจ ฟาง เจิ้งจือ

"เส้นทางด้านหน้าไม่ปลอดภัย!" ฟาง เจิ้งจือ มองไปที่เส้นทางด้านหน้าที่มีแสงจางๆส่องออกมา

"มีปัญหาอะไรรึ?"

"ที่นั่นมีสัตว์ไม่มากนัก! คงจะน้อยกว่าเส้นทางอื่น!

"เพราะเป็นตอนกลางคืน?"

"ไม่!"

"แล้วมันคืออะไรกัน?"

"มีเหตุผลอยู่สองอย่าง อย่างแรกคือที่ด้านหน้านี้มีสิ่งมีชีวิตที่ทรงพลังมากอยู่ อย่างที่สองคือไม่มีสิ่งมีชีวิตใดกล้าเข้าไปยังอาณาเขตด้านหน้านี้"

"เจ้าคิดว่ามันเป็นแบบไหน?"

"ข้าก็ไม่รู้ เราจะรู้เมื่อเข้าไปถึงที่นั่นแล้ว"

"ลองไปกันเถอะ"

"ข้าคิดว่าเราควรสังเกตุจากบนต้นไม้ก่อน!" ฟาง เจิ้งจือ มองไปยังต้นไม้ใหญ่ด้านหน้า

"ตกลง!" เหยียน ซิว พยักหน้ารับ

ฟาง เจิ้งจือ สามารถปีนต้นไม้ได้ตั้งแต่เด็ก เขาปีนมาหลายปีแล้ว มันคงจะเป็นเรื่องง่ายสำหรับเขามากกว่า เหยียน ซิว

เขาปีนขึ้นไปถึงยอดอย่างรวดเร็ว

เขาเห็นก้านของต้นไม้อันหนึ่ง หนาพอที่จะให้เขายืนได้ มันสูงพอที่จะทำให้มองเห็นด้านล่างทั้งหมด

จากนั้น ...

เขาได้มองเห็นมัน

ก่อนที่จะก้าวเท้าพลาดและตกลงมา ...

...

ฟาง เจิ้งจือ ปกติเป็นคนที่ค่อนข้างแข็งแกร่งและไม่กลัวอะไร แต่ตอนนี้ขาเขากำลังสั่นเพราะสิ่งที่เห็น

ที่นี่เป็นมิติคู่ขนาน แน่นอนว่าต้องมีสิ่งมีชีวิตแปลกประหลาดแตกต่างจากที่โลก ฟาง เจิ้งจือ พยายาม ปลอบใจตัวเอง

ต่อให้โลกนี้มี่สัตว์หน้าตาประหลาดขนาดไหน เขาก็ต้องยอมรับมันให้ได้

แต่...

จะเกิดอะไรขึ้นถ้ามันเป็นมนุษย์?!

ดวงจันทร์ลอยขึ้นสูงกลางท้องฟ้า หญิงสาวสสวมชุดสีขาวกำลังเต้นรำอยู่กลางทะเลสาบ

นางมีเสน่ห์มาก

นางกำลังก้าวเดินอยู่บนทะเลสาบ แต่น้ำกลับนิ่งสงบไม่มีรอยคลื่นแม้แต่น้อย

ถาให้คิดหาเหตุผลแล้วละก็...

ผู้หญิงชุดขาว

ยืนอยู่บนน้ำ?

"พระเจ้าช่วย...ผ..ผี!"

ไม่ว่ากิ่งไม้จะหนาขนาดไหน ฟาง เจิ้งจือ ก็ไม่สามารถทรงตัวอยู่ได้ เพราะตอนนี้ขาของเขากำลังสั่นอย่างรุนแรง

เพจหลัก : Double gate TH