ตอนที่ 28 เหยื่อ (FREE)

ไม่นาน ช่วงเวลา 10 กว่าวันได้ผ่านพ้นไป เนื่องจากสัตว์ที่ล่าได้น้อย หมู่บ้านภูเขาทางใต้จึงจำเป็นต้องส่งหน่วยล่าสัตว์ขึ้นไปบนภูเขาอีกครั้ง

ในครั้งถัดๆมา ฟาง เจิ้งจือ ก็มักจะวิ่งไปเก็บสมุนไพรตลอดทุกครั้งจนกระทั่งฟ้าเริ่มมืดจึงกลับมา สมาชิกของหน่วยล่าสัตว์ต่างคุ้นชินกับเรื่องพวกนี้เป็นอย่างดี

พวกเขาแค่เตือน ฟาง เจิ้งจือ ให้ระมัดระวังและรีบหนีทันทีเมื่อเจอสัตว์ขนาดใหญ่

หลังจากขึ้นไปบนภูเขา 7-8 ครั้ง ฟาง เจิ้งจือ ยังจับไม่ได้แม้แต่กระต่ายหรือแม้แต่ขนมันสักเส้น

ผลที่ออกมาทำให้ฮูหยินหลี่ยิ่งกล่าวเยาะเย้ยอีกตามเคย

หัวหน้าหมู่บ้าน เมิ่ง ไป่ ก็ได้แต่ส่ายหัว “เฮ้อ...เจิ้งจือ ก็ยังเทียบไม่ได้กับการขึ้นเขาครั้งแรกๆของ เฮ่าเตอ..”

ถึงแม้ชาวบ้านจะคิดว่า ฟาง เจิ้งจือ อายุยังน้อย และเขาต้องการประสบการณ์ แต่นี่มัน 7-8 ครั้งแล้วนะ เขาควรที่จะเริ่มจับบางอย่างได้บ้างแล้วสิ

พวกเขาไม่เข้าใจ แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไรออกมา

เวลาผ่านไปชาวบ้านก็ไม่สนใจอีกว่า ฟาง เจิ้งจือ จะจับอะไรมาได้บ้าง เพราะเขาไม่มีทางที่จะจับอะไรมาได้อยู่แล้ว

ชาวบ้านต่างรู้สึกอึดอัด แต ฉิน ซูเหลียน กลับยินดี

“เจิ้งจือ ลูกรีบซ่อนตัวอยู่ข้างหลังนะเมื่อขึ้นไปบนภูเขานั้นเป็นเรื่องที่ดีแล้ว!”

“แม่...ที่จริงข้าไม่ได้ซ่อนตัวอยุ่ข้างหลังนะ” ฟาง เจิ้งจือ รู้สึกพูดไม่ออก ข้าไม่ใช่คนอย่างนั้นนะ ท่านเป็นแม่ของข้าท่านไม่รู้หรือไง?

“แม่รู้ๆ แม่รู้ดี ฮ่าฮ่า...ตะกร้าใบใหญ่ที่เจ้าแบกขึ้นไป เจ้าใช้ไว้แอบงีบหลับใช่ไหม?” ฉิน ซูเหลียน เหลือบมองไปที่ตระกร้าใบใหญ่ที่ ฟาง เจิ้งจือ มักแบกไปเป็นประจำ

“...” ฟาง เจิ้งจือ คิดว่าเขาควรจะไปอ่านหนังสือต่อดีกว่า

หลังจากเข้าไปห้องของตัวเองแล้ว เขาก็เริ่มอ่านกฎแห่งเต๋าอีกครั้ง...

ช่วงนี้นอกจากเวลาที่เขาใช้ไปกับการขึ้นไปบนภูเขา ส่วนใหญ่เขาใช้เวลาในการอ่านและจดจำหนังสือ ความสามารถในการอ่านของเขานั้นรวดเร็วตั้งแต่อยู่ที่โลกเดิมอยู่แล้ว รวมถึงการทำความเข้าใจก็เป็นไปอย่างรวดเร็วเช่นกัน

เนื่องจากความเร็วในการอ่านหนังสือของเขาสูงมาก ฟาง เจิ้งจือ จึงเข้าไปยืมหนังสือจากหอแห่งเต๋าเป็นประจำ

ใบหน้าของ หวัง อันฮุย เต็มไปด้วยความโง่งม “เด็กที่พึ่งอายุ 7 ขวบทำไมถึงอ่านหนังสือได้รวดเร็วขนาดนี้? เขาเข้าใจมันจริงๆหรือเปล่า นี่มันเร็วกว่าข้าอ่านอีกนะ!”

ถ้า ฟาง เจิ้งจือ ไม่ได้มีพรสวรรค์ เขาก็คงอ่านไปเรื่อยๆโดยไม่คิดอะไร

หวัง อันฮุย อยากให้เป็นอย่างหลังมากกว่า เพราะถ้าเป็นเพราะเหตุผลแรก มันคงเป็นเรื่องที่น่ากลัวมาก...

ฟาง เจิ้งจือ นั้นไม่รู้ว่า หวัง อันฮุย คิดอะไร เขาแค่ศึกษาทบทวนตามแบบของตัวเอง ทุกครั้งที่เขาไปยังหอแห่งเต๋าเขาพยายามจะหาหนังสือที่ดูเนื้อหา ‘ละเอียด’ มากพอ

ความก้าวหน้าของเขารวดเร็ว?

มันเป็นอะไรที่มองเห็นได้ชัดเจนอยู่แล้ว ไม่ต้องถามอะไรอีก....

ยิ่ง ฟาง เจิ้งจือ อ่านหนังสือไปเท่าไหร่ เขายิ่งรู้สึกว่าตัวเองก้าวหน้าไปเท่านั้น และยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นเรื่อยๆ ในหัวใจของเขา ต้นอ่อนที่ตอนแรกมีใบไม่มีกี่ใบ ถูกแทนที่ด้วยต้นไม้เล็กๆ มีกิ่งประมาณ 3-5 กิ่ง เต็มไปด้วยใบไม้จำนวนมาก ที่ด้านล่างดินที่ชุ่มชื้นค่อยๆนุ่มขึ้นเรื่อยๆ

การควบคุมร่างกายของ ฟาง เจิ้งจือ พัฒนาไปอย่างรวดเร็ว

นอกจากความสามารถนการควบคุมทุกส่วนของร่างกายแล้ว ตอนนี้เขายังสามารถรู้สึกถึงกระดูกของตัวเองได้อีกด้วย แต่มันยังแข็งเกินไป เขาจึงยังไม่สามารถเปลี่ยนแปลงสภาพมันได้ เขาต้องการเวลามากกว่านี้

กลางคืนผ่านพ้นไป

ตอนนี้เป็นช่วงเวลาเช้า ฟาง เจิงจือ ได้ติดตามหน่วยล่าสัตว์ขึ้นไปบนภูเขาอีกครั้ง

“ขึ้นไปบนภูเขา!” ติง ฉินซาน ออกคำสั่ง หน่วยล่าสัตว์เคลื่อตัวอออกจากหมู่บ้านในทันที

หนึ่งชั่วโมงต่อมา ท้องฟ้ายังคงมืดเล็กน้อย หน่วยล่าสัตว์ได้เดินทางมาถึงบริเวณที่พวกเขาใช้ล่าสัตวเป็นประจำ

“ลุงฉินซาน ข้าจะไปเก็ยสมุนไพร!” ฟาง เจิ้งจือ บอกกับ ติง ฉินซาน

“วันนี้ข้าจะกลับมาพร้อมกับสัตว์แน่นอน!” ฟาง เจิ้งจือ คิดอยู่สักพัก ก่อนจะพูดเตือนหน่วยล่าสัตว์ถึงสิ่งที่เขากำลังจะทำ

“ฮ่าฮ่าฮ่า...เจิ้งจือ รีบไปรีบกลับละ!” ติง ฉินซาน ไม่ได้สนใจอะไรมากมาย

“ฮ่า ฮ่า เจ้าคิดว่าวันนี้เด็กน้อยนั่นจะจับอะไรได้บ้าง?” สมาชิกของหน่วยล่าสัตว์คนอื่นๆถามขึ้นมาด้วยความสงสัยเมื่อเห็น ฟาง เจิง้จือ เดินจากไป

“เขาจะจับอะไรได้ละ? เจ้าคิดจริงๆงั้นหรือว่าเด็ก 7 ขวบจะมีความสามารถขนาดขนาดนั้น? ถ้าเขาดวงดีก็คงได้แค่กระต่ายมาสักตัว!”

“ฮ่า ฮ่า ฮ่า”

เสียงหัวเราะดังขึ้นทั่วหน่วยนักล่า ก่อนที่พวกเขาจะเริ่มการล่าสัตว์ที่เป็นเรื่องอันคุนเคยสำหรับพวกเขา

…

การเคลื่อนไหวของ ฟาง เจิ้งจือ นั้นเป็นไปอย่างรวดเร็ว ขาสั้นๆพาเขาเคลื่อนที่ไปข้างหน้าด้วยความรวดเร็วดั่งสายลม

การที่จะเคลื่อนไหวได้รวดเร็วนั้นเป็นเรื่องง่ายๆ เขาก็แค่ใช้สมาธิควบคุมกล้ามเนื้อขาทั้งสองข้าง และลดน้ำหนักของช่วงตัวท่อนบนลง....

เขาคุ้นชินกับภูมิประเทศในแถบนี้ดีเนื่องจากเขาเคยผ่านมา 7-8 ครั้งแล้ว ควรกระโดดตรงไหน ควรหลีกเลี่ยงทางไหน เขารู้ทุกอย่างหมดแล้ว

ไม่นานนักเขาก็วิ่งใกล้ถึงเขตแดนของหมู่บ้านภูเขาทางเหนือ

ที่ที่เขาได้เตรียมแผนการบางอย่างไว้...

เขาขยับตัวเดินไปรอบๆหินขนาใหญ่ที่วางอยู่ตามพื้นพร้อมกับมองที่กระดาษในมือ จากนั้นเขาก็คลุมหลุมที่เขาขุดขึ้นมาด้วยหญ้า...

“ฟุบ ฟุบ!...”

ทันทีที่เสียงของลูกธนูที่แหวกอากาศดังขึ้นมา ฟาง เจิ้งจือ ก็รู้แล้วว่าหน่วยล่าสัตว์ของหมู่บ้านภูเขาทางเหนือได้มาถึงแล้ว

แต่เขาก็ไม่ได้สนใจมากนัก เขาเพียงแต่คอยสังเกตุการเคลื่อนไหวรอบๆตัวและค่อยๆดำเนินแผนการของเขาต่อไปอย่างช้าๆ

เมื่อเขาจัดเรียงหินตามที่พอใจได้นั้นก็เป็นตอนเที่ยงแล้ว เขาหยิบข้าวกล่องออกมานั่งกินอย่างผ่อนคลาย

จนกระทั่งถึงบ่าย ในที่สุดเขาก็ยืนขึ้น บิดขี้เกียจ จากนั้นเงยหน้ามองท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยปุยเมฆสีขาว ใบหน้าของเขาเย็นเฉียบเพราะถูกลมที่พัดมาจาภูเขาปะทะ เขาก็คอยฟังเสียงการเคลื่อนไหวของหน่วยล่าสัตว์ มุมปากของเขาค่อยๆยกขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มที่สดใส

จากนั้นเขาก็ค่อยๆเดินไปยังทิศที่ได้ยินเสียงหน่วยล่าสัตว์ของหมู่บ้านทางเหนือ

....

ในตอนเดียวกันนั้นเอง สมาชิกหน่วยล่าสัตว์ของหมู่บ้านภูเขาทางเหนือวันนี้ล่าสัตว์ได้เป็นจำนวนมาก และไม่นานในท้องของนักล่าทั้ง 20 คนก็ถูกอัดแน่นไปด้วยเนื้อสัตว์

สิ่งที่น่ายินดียิ่งในวันนี้คือ ด้วยความเก่งกาจของรองหัวหน้า จาง หยางปิง พวกเขาสามารถจับหมูป่าเขี้ยวเหล็กได้

สัตว์ป่านั้นเหมือนเป็นสมบัติที่เดินได้บนภูเขาคังหลิง

หมูที่จับได้ถือว่าเป็นสัตว์ป่าขนาดเล็กแต่ก็ต้องพึ่งพละกำลังของคนกว่า 10 คน จึงจะล้มมันได้

ถึงแม้พวกเขาต้องทุ่มเทและบาดเจ็บกันมากจากการจับหมูป่าเขี้ยวเหล็ก แต่ผลที่ได้นั้นคุ้มค่ามาก นอกจากตัวของมันที่มีขนาดใหญ่และมีเนื้อที่นุ่มมาก ส่วนที่คุมค่าที่สุดของมันคือเขี้ยวเหล็กทั้ง 2 ข้าง

มันเป็นสิ่งที่แข็งแกร่งกว่าเหล็กทั่วๆไป รวมถึงคมและทนทานกว่าด้วย นอกจากนี้มันเป็นอาวุธโดยธรรมชาติไม่ต้องใช้กระบวนการมากมายในการทำเป็นวุธแค่นำมันมาทำเป็นหอกก็ใช้งานได้แล้ว

ฟาง เจิ้งจือ ที่ดูอยู่ มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มอีกครั้ง หมู่ป่าเขี้ยวเหล็กตัวนั้นต้องเป็นของข้า...

ทันใดนั้นเองได้มีอะไรบางอย่างพุ่งออกมาจากพุ่มไม้

เพจหลัก : Gate of god TH