บทที่ 1486 แผนการเริ่มเคลื่อนไหว

เอสปาร์ขมวดคิ้ว รังเกียจคลีตัสมากยิ่งขึ้น

เจ้านั่นเป็นแค่โครงกระดูกที่ไร้ประโยชน์อย่างแท้จริง

“นายท่าน คลีตัสอ่อนแอกว่าท่านมาก แล้วทำไมท่านไม่ขึ้นเป็นกษัตริย์เสียเองล่ะ?”

“ใช่… ทำไมข้าถึงไม่เป็นล่ะ?” มูชูยิ้มอย่างขี้เล่นภายใต้หน้ากากของเขา

“สำหรับเจ้าแล้ว ข้าใช้ชีวิตได้แย่กว่ากษัตริย์หรืออย่างไร?”

เอสปาร์ส่ายหน้า “ไม่เลยขอรับ นายท่าน”

อันที่จริงแล้ว นายท่านของเขาใช้ชีวิตได้ดีกว่าที่กษัตริย์หลายคนเป็นเสียอีก

“ถ้าเป็นเช่นนั้นแล้ว ตำแหน่งพวกนั้นจะมีความหมายอะไรกับข้า? การมีมันก็ไม่ต่างอะไรกับการเป็นเป้าเคลื่อนที่ให้ศัตรูของข้า”

ในฐานะกษัตริย์ เขาจะตกเป็นที่จับตามองของสาธารณชนมากเกินไป ในขณะที่แม้ว่าปัจจุบันเขาจะเป็นบุคคลที่มีชื่อเสียง แต่เขาก็ยังคงมีอิสระที่จะเคลื่อนไหวไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบ

แต่กษัตริย์จะต้องรายงานทุกการกระทำของตนหรือต้องหาข้อแก้ตัวกับเหล่ารัฐมนตรีและผู้คนมากมายที่ต้องการติดตามเขาหรือสอดแนมกิจกรรมของเขา

และสำหรับสมาชิกสมาคมที่ต้องการเก็บตัวเงียบ ๆ มันคงเป็นเรื่องที่น่ารำคาญ

อย่าเข้าใจผิดไป

มีกษัตริย์ที่เป็นส่วนหนึ่งของสมาคมอยู่จริง ๆ อย่างไรก็ตาม มูชูรู้สึกว่ามันเป็นงานที่มากเกินไปที่จะต้องใช้ชีวิตแบบนั้น

ถึงอย่างนั้น แม้ว่าเขาจะไม่ต้องการตำแหน่งนั้น แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะรู้สึกสบายใจที่คนสองหน้าได้นั่งบนบัลลังก์

รังสีอำมหิตของมูชูรั่วไหลออกมาอีกครั้ง

‘นายท่านช่างน่ากลัวจริง ๆ’

เอสปาร์บังคับตัวเองไม่ให้ถอยหลังกลับไปตามสัญชาตญาณ

นายท่านของเขาแผ่จิตสังหารออกมามากเสียจนสามารถไล่ฝูงสัตว์ให้หนีไปได้ด้วยการจ้องมองเพียงครั้งเดียว

ช่างเป็นสัตว์ร้ายที่เสียสติอะไรเช่นนี้!

เอสปาร์รู้ภาษากายที่นายท่านของเขากำลังแสดงออกมาอยู่แล้ว

แต่เขาก็ไม่สามารถตำหนินายท่านได้เช่นกัน กับคนสองหน้าที่ลื่นไหลอย่างคลีตัส ต้องเผชิญหน้ากับปัญหาโดยตรง!

“นายท่าน ข้าเกรงว่าเมื่อดยุคคลีตัสขึ้นครองบัลลังก์แล้ว นี่จะมีแต่ข่าวร้ายสำหรับพวกเรา อย่างไรก็ตาม เมื่อพรของเขาเป็นจริง เขาจะกลายเป็นหนึ่งในพวกเรา... สมาชิก T.O.E.P. ดังนั้นพวกเราจะไม่สามารถแตะต้องเขาได้”

“ข้ารู้” มูชูยืนยัน พลางเอนหลังพิงเก้าอี้อย่างสบาย ๆ “ข้ารู้... แต่เจ้ากำลังลืมไปว่าเขาก็ไม่สามารถแตะต้องพวกเราได้เช่นกัน”

ใช่แล้ว!

ทุกคนรู้สึกโล่งใจเล็กน้อย แต่แย่หน่อยที่คำพูดต่อมาของมูชูเหมือนเอาน้ำเย็นราดหลังพวกเขา

“อย่าเพิ่งดีใจไป โคล... กฎข้อแรกของสมาคมคืออะไร?”

“ห้ามฆ่าสมาชิกคนอื่น... เว้นแต่... เว้นแต่... เวลาแห่งการสังหาร”

ขณะที่โคลพูด สีหน้าของทุกคนก็เย็นชาลง

หากไอ้สารเลวนั่นได้เป็นกษัตริย์ มันอาจจะเสริมสร้างกองกำลังของมันจนถึงที่สุดก่อนที่จะมาจัดการนายท่านของพวกเขา

ในช่วงเวลานี้ ใครจะรู้ว่าไอ้สารเลวนั่นจะเติบโตไปได้แค่ไหน?

“พวกเจ้าทุกคนเข้าใจแล้วใช่ไหมว่าต้องทำอะไร?”

“ขอรับ นายท่าน!!” พวกเขาร้องออกมาอย่างดุดัน พวกเขาจะต้องแข็งแกร่งขึ้นกว่าคนของคลีตัสและใช้โอกาสนั้นสังหารไอ้สารเลวนั่นให้ได้ เมื่อถึงเวลานั้น มันจะยากยิ่งขึ้นเพราะคลีตัสจะเป็นกษัตริย์ที่ควบคุมวังอันกว้างใหญ่ได้อย่างสมบูรณ์ และวางกับดักไว้รอพวกเขา

เขาสามารถจัดฉากลอบสังหารในที่สาธารณะเพื่อจับพวกเขาเข้าคุกใต้ดินและฆ่าทิ้งอย่างชอบธรรมได้ด้วยซ้ำ

เมื่อถึงตอนนั้น เขาจะเป็นผู้ล่า และพวกเขาจะเป็นเหยื่อ!!!

หึ

มูชูเผยรอยยิ้มบ้าคลั่งภายใต้หน้ากากของเขา

ยังไม่ชัดเจนว่าใครจะเป็นผู้ล่าตัวจริงเมื่อถึงตอนนั้น ดังนั้นมันจึงเร็วเกินไปที่จะตัดสิน

ช่วงเวลาสังหารครั้งล่าสุดคือเมื่อปีที่แล้ว และพวกเขายังมีเวลาอีก 2-3 ปีกว่าครั้งต่อไปจะมาถึง

แต่ในช่วงเวลานี้ ใครบอกล่ะว่าเขาจะสนุกไม่ได้? ไร้เดียงสานัก!!!

กฎบอกว่าห้ามฆ่ากัน แต่ไม่ได้บอกว่าพวกเขาจะทรมาน ทารุณ หรือแม้แต่ทุบตีกันไม่ได้

มูชูหักข้อนิ้วของเขาอย่างขี้เล่น

ใช่แล้ว

เขาอยากจะฝึกเป็นอันธพาล

ถ้าเจ้ามีปัญหากับเรื่องนี้ ก็เข้ามาอัดข้าสิ

นอกจากนี้ พวกเขายังสามารถขโมยและสร้างปัญหาให้กับคลีตัส ทำให้เขายุ่งจนหัวหมุนได้

มูชูหัวเราะเสียงทุ้มลึก จินตนาการว่าตัวเองกำลังเล่นสนุกกับคลีตัส

จนกว่าจะถึงวันสังหาร เขามีมากกว่า 50 วิธีที่จะปั่นหัวไอ้โง่สองหน้านั่น

และเมื่อถึงเวลาลงมือสังหาร เขาก็จะเป็นคนแรกที่ชักดาบออกมา ไม่ให้ไอ้โง่นั่นมีเวลาได้คิด

เรื่องนี้ มูชูมั่นใจ

“ไม่มีอะไรต้องกังวล เรายังมีเวลาเล่นกับเพื่อนตัวน้อยคนนี้ของเรา ตอนนี้ งานของเราคือช่วยสมาคมทำให้ความปรารถนาของเขาเป็นจริง พิธีราชาภิเษกจะจัดขึ้นในอีก 4 วันข้างหน้า... ในส่วนของเรา เราต้องไม่ทำให้ผิดหวัง เข้าใจไหม?”

“ขอรับ นายท่าน!”

“ดี”

สิ่งที่สมาคมได้ประกาศไว้ ไม่มีใครหยุดยั้งได้

ดังนั้น ชะตากรรมขององค์รัชทายาทจึงถูกปิดผนึกแล้ว

และในอีก 4 วัน เขาจะต้องตาย!

—พระราชวัง, เมืองหลวง, ทิทาเรียน—

ในห้องทำงานอันกว้างใหญ่ เด็กหนุ่มรูปงามวัย 17 ปีที่มีผิวอมฟ้ากำลังง่วนอยู่กับการประทับตราบนกองเอกสารมหึมา

แต่เขาไม่ได้อยู่คนเดียว

ชายหลายคนสวมเสื้อคลุมสีสันสดใสและเคลื่อนไหวไปมาในห้องอย่างวุ่นวายเช่นกัน

บางคนนั่งอยู่ที่โต๊ะทำงานใกล้ ๆ ในขณะที่คนอื่น ๆ ยืนอออยู่ข้างเด็กหนุ่มเพื่อดูแลกิจกรรมของเขา

“ฝ่าบาทเกรกอรี การถล่มอย่างกะทันหันของหน้าผากันเจียทำให้ผู้คนที่อาศัยอยู่ข้างใต้นั้นในเมืองกันเจียต้องสิ้นหวัง แต่ที่น่ากังวลคือการถล่มครั้งนี้เกิดจากพวกซีเกลอร์ที่โด่งดัง”

“ฝ่าบาท” อีกคนกล่าว “หลังพิธีราชาภิเษก เราต้องจัดการเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด ซีเกลอร์เพียงตัวเดียวก็แย่มากแล้ว ดังนั้นถ้ามีพวกมันอยู่เป็นฝูง มันจะเป็นหายนะอย่างแท้จริง!”

เกรกอรีนวดขมับของเขา ฟังเหล่ารัฐมนตรีและขุนนางมากมาย

จริงทีเดียว หลังจากพิธีราชาภิเษก เขายังมีอะไรต้องทำอีกมาก

อย่างไรก็ตาม นี่ไม่ใช่สิ่งที่รบกวนจิตใจเขาในตอนนี้

ซี่~

เขากะพริบตาหลายครั้ง

มันกระตุกอีกแล้ว ตาซ้ายของเขากำลังเป็นอีกแล้ว

ทุกครั้งที่ตาซ้ายของเขากระตุกเช่นนี้ อันตรายมักจะอยู่ใกล้เสมอ

แต่จากหน่วยสอดแนมและคนอื่น ๆ อีกมากมาย ไม่พบเห็นกองทัพหรือบุคคลน่าสงสัยใด ๆ กำลังมุ่งหน้ามายังเมืองหลวง ไม่ต้องพูดถึงการเข้ามาในเมืองเลย

หรือว่าเขาจะคิดมากไปเอง?

(?^?)