บทที่ 1203 - การตัดสินใจของลูซี่

อุณหภูมิที่เพิ่มสูงขึ้น หัวใจที่ร่ำร้อง

ติ๊ก-ต็อก-ติ๊ก-ต็อก

หัวใจของทุกคนสับสนวุ่นวาย

นางจะทำหรือไม่? นางจะทรยศผู้คนของตนเองเพื่ออดีตของมารดาหรือ?

แม้แต่โคร่าก็ไม่อาจพูดได้ว่าหากตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกับลูซี่ นางเองก็จะไม่ถูกล่อลวง

การได้รู้ความจริงคือการทำความเข้าใจและยังช่วยป้องกันปัญหาการทรมานทั้งหมดได้อีกด้วย

กล่าวอีกนัยหนึ่ง การได้รู้อดีตของตนก็คือการได้รู้อนาคตของตนเช่นกัน

หัวใจของทุกคนเต้นระรัว เหงื่อไหลจากรักแร้ลงไปเบื้องล่าง

'องค์หญิง อย่าไปฟังพวกมัน!'

'มาเถอะ น้องสาว เจ้าเป็นแม่มด! เป็นคนทรยศด้วยสิ แต่ไม่ต้องห่วง เราจะทำตามสัญญาและบอกทุกอย่างที่เรารู้เกี่ยวกับแม่ของเจ้าเมื่อเจ้าจากไปกับเรา ท้ายที่สุดนั่นคือสัญญา การที่เจ้ามากับเราก็เพื่อแลกกับต้นกำเนิดของแม่เจ้า แต่หลังจากรีดเค้นข้อมูลทั้งหมดจากเจ้าแล้ว เจ้าก็จะยังคงเป็นผู้ถูกเลือกต่อไป ใช่! เครื่องสังเวยที่ถูกเลือกเพื่อบรรเทาความโกรธแค้นของเรา!'

(*^*)

เปลวไฟแห่งอารมณ์นับไม่ถ้วนลุกโชนขึ้นอย่างรุนแรงภายในห้อง

และบุคคลผู้เป็นที่จับจ้องของทุกคนยังคงอยู่ในภวังค์ มองไปยังทั้งสองฝ่ายสลับกันไปมา ศีรษะของนางหันไปมาระหว่างตัวประกันที่สิ้นหวังกับมือที่ยื่นออกมาของหมายเลข 5

ราวกับว่ามีเทวดาอยู่บนบ่าข้างหนึ่งและปีศาจอยู่อีกข้างหนึ่ง

แต่คุณรู้ไหมว่า การรอคอยนั้นไม่นานนัก เพราะภายในเวลาไม่ถึงนาที นางก็ได้ตัดสินใจเลือกแล้ว

และในขณะนี้ เมื่อเห็นลูซี่หันมามองพวกเขาด้วยท่าทีที่เจ็บปวดราวกับกำลังกล่าวขอโทษ พวกตัวประกันก็รู้สึกว่าใบหน้าของพวกเขาซีดเผือด

สิ่งที่เลวร้ายที่สุดได้มาถึงแล้ว องค์หญิงของพวกเขาได้เลือกข้างสตรีที่ชั่วช้าสามานย์พวกนี้!

ลูซี่สูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันไปทางหมายเลข 5 และเอื้อมมือไปจับมือนาง

สิ่งล่อใจนั้นมันช่างยิ่งใหญ่เกินไปจริงๆ

ตั้งแต่เติบโตมา นางมีความสังหรณ์ใจอยู่เสมอว่ามีบางอย่างที่แตกต่างเกี่ยวกับมารดาของนาง

แต่เนื่องจากสตรีนางนั้นไม่เคยพูดอะไรเกี่ยวกับอดีตของตน ลูซี่จึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าญาติของมารดาเป็นใคร

กล่าวโดยสรุปคือ มีข่าวลือว่าครอบครัวของมารดาเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา

แต่ชาวบ้านธรรมดาจะสามารถสอนลูกสาวให้อ่านออกเขียนได้ตั้งแต่อายุยังน้อยโดยไม่มีครูสอนพิเศษได้อย่างไร?

แม่ของนางบอกว่าเป็นโชคช่วย

แต่เมื่อโตขึ้น ลูซี่ก็มีความสงสัยในใจของนางเองอยู่เสมอ

แม่ของนางดูเหมือนเป็นสตรีที่มีความสามารถ ครั้งหนึ่งตอนที่นางยังเด็ก มารดาเคยโยนอาหารของนางทิ้งไป และนางก็สงสัยว่าเป็นเพราะมารดารู้ว่ามันมียาพิษ

แต่ทฤษฎีนั้นกลับไม่สมเหตุสมผลเลย เนื่องจากมารดาของนางเองก็สิ้นใจเพราะยาพิษ

ดังนั้น หากนางมีความสามารถถึงเพียงนั้น เหตุใดจึงปล่อยให้ตัวเองถูกวางยาพิษตั้งแต่แรกเล่า?

ลูซี่รู้สึกว่ามีหลายสิ่งหลายอย่างเกี่ยวกับมารดาของนางที่ขัดแย้งกันเอง

ใครจะรู้ว่าแม้แต่ชื่อของมารดาจะเป็นของจริงหรือไม่?

ความลึกลับที่อยู่รอบตัวสตรีนางนั้นมันช่างยิ่งใหญ่เกินไป

และตามจริงแล้ว มีเพียงนางเท่านั้นที่มีข้อสันนิษฐานนั้น

ต่อหน้าใครก็ตาม แม้แต่พวกพ่อครัว มารดาของนางก็จะแสดงท่าทีหวาดกลัวและถดถอย และแม้กระทั่งตอนที่อยู่กับนางในบางครั้ง แม่ของนางก็ยังคงแสร้งทำเป็นหวาดกลัวเช่นนั้น เป็นไปได้หรือไม่ว่าในช่วงเวลานั้น มียามซ่อนตัวคอยเฝ้าดูหรือสังเกตการณ์อยู่?

อีกครั้ง จะอธิบายได้อย่างไรว่ามารดาของนางบางครั้งก็พูดภาษาแปลกๆ ซึ่งเป็นภาษาเดียวกับที่สตรีเหล่านี้พูดเช่นกัน?

แน่นอนว่ามารดาของนางไม่ได้พูดโดยตั้งใจ แต่จะพูดออกมาเมื่อนางโกรธหรือพยายามจะสบถสาปแช่ง

และหลังจากที่จับได้หรือรู้ตัว มารดาของนางก็จะบอกว่านางแค่พูดเสียงและคำพูดมั่วซั่วขึ้นมาเอง

ในตอนแรก ลูซี่กลัวว่าเนื่องจากการถูกบิดาทำร้ายอยู่ตลอดเวลา มารดาของนางอาจจะกำลังพูดเพ้อเจ้อและเข้าสู่ภาวะเสียสติเมื่อนางยังเด็ก

และมีบางคำที่นางจำได้ซึ่งโดดเด่นอยู่เสมอ

ดังนั้นหลังจากที่ได้ยินคำพูดเดียวกันเป๊ะจากสตรีเหล่านี้ นางจึงรู้ว่าคำกล่าวอ้างของพวกนางอาจจะมีความถูกต้องมากกว่า

มารดาของนางคือปริศนาที่ห่อหุ้มด้วยความลึกลับ

นางไม่เคยพูดอะไรออกมา เพราะลึกๆ แล้วนางรู้สึกว่าการเปิดโปงสิ่งใดก็ตามจะเป็นการเสียเวลาเปล่า

มารดาของนางเก่งเกินไปในการเก็บความลับ และถ้าหากนางไม่ต้องการให้ใครรู้ พวกเขาก็จะไม่มีวันรู้ได้เลย

ถ้านางรู้สึกว่ามารดาของนางกำลังจะเสียสติ แล้วนางจะอ้างได้อย่างไรว่าได้รับการสอนให้อ่านออกเขียนได้จากคนเช่นนั้น?

และถ้าคุณบอกว่าแม่ของคุณแข็งแกร่ง แล้วนางจะถูกรังแกจนถึงขั้นเสียชีวิตได้อย่างไร?

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา แม้ว่าหลายคนจะคิดว่ามารดาของนางเป็นชาวบ้านธรรมดา แต่คนอื่นๆ กลับคิดว่านางเป็นขุนนางที่ถูกทอดทิ้งเสียมากกว่า

ทำไม? เพราะเมื่อนางแต่งงานเข้ามาครั้งแรก นางมีผิวพรรณที่ขาวผ่องเกินกว่าจะเป็นชาวบ้านธรรมดา

(อันที่จริง นี่เป็นเพราะผู้คนจากเทโนลามีผิวที่ขาวกว่าเมื่อเทียบกับผู้คนจากเวย์นิตต้า ไพโน หรือมอร์กานี)

คนอื่นๆ ยังคาดเดาว่านางเคยเป็นหญิงจากหอนางโลมหรือโสเภณีที่เคยได้รับการดูแลอย่างดีเช่นกัน

กล่าวโดยสรุปคือ เมื่อพูดถึงมารดาของลูซี่ในตอนแรก ไม่มีหลักฐานที่แท้จริงเกี่ยวกับตัวตนของนางเลย แต่หลังจากนั้นไม่นาน หลักฐานเรื่องหมู่บ้านของนางถูกเผาจนราบเป็นหน้ากลองก็ปรากฏออกมา ในที่สุดก็พิสูจน์ได้ว่านางเป็นเพียงชาวบ้านธรรมดา และแม้ว่าคนส่วนใหญ่จะเชื่อเช่นนั้น แต่ก็ยังมีคนที่มีข้อสงสัยในขณะที่นางยังมีชีวิตอยู่... ซึ่งอาจเป็นสาเหตุที่มียามซ่อนตัวคอยสอดแนมนางเป็นครั้งคราว

แต่เมื่อมองดูท่าทีของสตรีนางนั้นและลงเอยด้วยการตายไปเช่นนั้น ก็เป็นที่ชัดเจนว่าบรรดาผู้ที่สงสัยได้ประเมินสตรีนางนั้นสูงเกินไป

นางเป็นชาวบ้านกำพร้า เรื่องก็จบลง

แต่ถึงแม้เรื่องจะจบลงสำหรับใครหลายคน แต่ลูซี่จะปล่อยมันไปได้อย่างไร?

เมื่อนึกถึงข้อสงสัยของนางที่เติบโตขึ้นมา ตอนนี้นางก็รู้สึกฮึกเหิมและมุ่งมั่นที่จะเปิดโปงความจริงให้ได้

ใช่แล้ว การตัดสินใจของนางได้เกิดขึ้นแล้ว

แต่น่าเสียดายที่มีบางอย่างที่ลูซี่กำลังลืมไป