บทที่ 1066 - ศัตรูโรคจิต?

"พวกแก...!!!"

พวกเขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน

ใครมันจะจงใจเล็งเป้าไปที่ช่วงล่างกัน?

ก็มีแต่คนบ้าเท่านั้นแหละ!

~เอื๊อก

เรื่องทั้งหมดนี้ทำให้คลื่นแห่งความหวาดกลัวถาโถมเข้าใส่หัวใจของพวกเขา ขณะที่ตัวสั่นเทาและยกมือขึ้นกุมเป้าโดยไม่รู้ตัว

เป็นไปได้ไหมว่านักฆ่าประหลาดพวกนี้มาที่นี่เพื่อเอาของสงวนของพวกเขาไป?

พวกเขาเคยได้ยินเรื่องทำนองนี้มาก่อน

แต่ใครจะรู้เล่าว่าวันหนึ่งพวกเขาจะต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องราวแบบที่เคยได้ยินมาด้วยตัวเอง?

พวกเขาต้องการมันไปทำพิธีกรรมอะไรบางอย่างงั้นเหรอ?

ทำไมถึงมีพวกวิปริตแบบนี้อยู่ได้?

พวกเขามองหน้ากันแล้วก็พลันหันหลังกลับ พยายามจะวิ่งหนีออกจากที่เกิดเหตุและออกจากเรือไป

ชิบหาย!

ในสถานการณ์เช่นนี้ การไปขอกำลังเสริมย่อมดีกว่า

เหอะ

หาว่าพวกเขาขี้ขลาดงั้นเหรอ?

ใช่! พวกเขายอมรับฉายานั้นอย่างเต็มใจ

เพื่อความเป็นชายของพวกเขาแล้ว พวกเขายอมเป็นคนขี้ขลาด!

"หนี! หนีเอาชีวิตรอด!

ไอ้สารเลวพวกนี้มันต้องการจะเก็บส่วนล่างของพวกเราไปทำพิธีกรรม!!"

~ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก ตึก~~

"วิ่ง! วิ่ง!

ไปเรียกกำลังเสริม!!!"

หลายคนรีบวิ่งไปยังสุดทางเดินและเริ่มวิ่งขึ้นบันได

แต่มันจะง่ายขนาดนั้นได้อย่างไร?

พวกที่เฝ้าประตูทางขึ้นดาดฟ้าเรือก็หยิบพัดของตัวเองออกมา ขวางกั้นไม่ให้พวกเขาออกไป

อย่างที่พวกเขาบอกไว้ ไม่มีใครได้เข้าหรือออก

มีแต่สู้เพื่อรอดหรือตาย!

เมื่อพวกที่ต้องการจะหนีเห็นดังนั้น สีหน้าของพวกเขาก็เคร่งขรึมลงอย่างเห็นได้ชัดเมื่อต้องยอมรับความจริงตรงหน้า

ส่วนล่างของพวกเขาจะถูกเฉือนออกไปด้วยงั้นหรือ?

ทำไม? นี่มันไม่ชั่วร้ายเกินไปหน่อยเหรอ?

"ไม่มีทาง! ไม่มีทาง!

ข้าจะมาตายแบบนี้ไม่ได้!"

"หลีกไป!!

ข้าขอเตือนนะ ข้ามีอาวุธลับ และข้าไม่กลัวที่จะใช้มันหรอกนะ

ดังนั้นหลีกทางไปซะเดี๋ยวนี้!!!!!!"

~ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

"อ๊ากกกกก~~~~"

ค่ำคืนนี้ช่างเป็นคืนที่นองเลือดโดยแท้

เมื่อศัตรูเกือบทั้งหมดที่ยังไม่บาดเจ็บมุ่งหน้าขึ้นไปข้างบน ชาวเบย์มาร์ดก็รีบวิ่งกลับไปจัดการกับพวกที่บาดเจ็บอีกครั้ง เพื่อให้แน่ใจว่าจะส่งพวกเขาไปสู่สุขติอย่างถาวร

ก่อนหน้านี้ เพราะพื้นที่คับแคบและคนแออัดยัดเยียด พวกเขาจึงทำได้แค่ทำให้บางคนบาดเจ็บเท่านั้น

แต่ตอนนี้ เมื่อเกือบทุกคนตายและทางเดินโล่งแล้ว พวกเขาก็สามารถทำงานให้เสร็จสิ้นได้อย่างเหมาะสม

แน่นอนว่า คิลเลียนและคนอื่นๆ อีกสองสามคนมุ่งหน้าไปยังบริเวณที่พวกทาสถูกขังอยู่ ขณะที่ส่วนหนึ่งอยู่ข้างหลังเพื่อจัดการสังหารผู้บาดเจ็บให้เรียบร้อย

คิลเลียนก้าวลงไปอย่างระแวดระวัง เขาเห็นเหล่านักโทษถูกล่ามโซ่ไว้กับกำแพง ตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว

เมื่อบางคนสบตากับเขา พวกเขาจะเบือนหน้าหนีและตัวสั่นโดยไม่รู้ตัว ด้วยความกลัวว่าเขาจะฆ่าพวกเขาด้วยเช่นกัน

มันช่วยไม่ได้

คิลเลียนและคนอื่นๆ ที่แต่งกายด้วยชุดดำล้วนดูน่ากลัวเกินไป

"ได้โปรด... อย่าฆ่าพวกเราเลย"

"อย่าฆ่าพวกเรา... อย่าฆ่าพวกเรา"

พวกเขาหดขาเข้าด้านใน ยกมือขึ้นปัดป้องตรงหน้าและถอยหนี ราวกับพยายามจะหายตัวไปในเรือโดยไม่มีใครสังเกต

กระดูกของทุกคนอ่อนปวกเปียกราวกับเยลลี่เมื่อนึกถึงเสียงกรีดร้องอันน่าสยดสยองที่ได้ยินก่อนหน้านี้

แล้วจะทำยังไงต่อ?

คิลเลียนเดินผ่านพวกเขาไปอย่างใจเย็น มองหาใครก็ตามที่ดูน่าสงสัยหรือพวกโจรสลัดที่ซ่อนตัวอยู่ท่ามกลางทาส

และหลังจากค้นหาอยู่ครู่หนึ่ง ดวงตาของเขาก็เปล่งประกาย

เจอแล้ว

เพียงแค่สะบัดข้อมือ หัวของพวกมันก็หลุดกระเด็น

~ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

~ตุบ

"อ๊ากกกกกก!~~~"

เหล่าทาสที่ถูกล่ามโซ่กรีดร้องด้วยความหวาดผวาเมื่อเห็นศีรษะที่กลิ้งหลุนๆ

ไม่มีใครเห็นว่าชายชุดดำเหล่านี้เคลื่อนไหวอย่างไร

ชั่วพริบตาหนึ่งพวกเขายังอยู่ตรงนี้ และในพริบตาต่อมา ศีรษะก็กลิ้งอยู่ตรงนั้นแล้ว

ใครกันจะไม่ตกใจจนเสียสติ?

สิ่งที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือรัศมีของคนเหล่านี้และความจริงที่ว่าพวกเขายังไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรออกมาเลยแม้แต่คำเดียว

พวกเขาต้องการอะไร?

พวกเขามาที่นี่ทำไม?

ไม่มีใครรู้อะไรเลย!

และนั่นคือสิ่งที่ทำให้พวกเขาหวาดกลัวจนเข้ากระดูกดำ

ก่อนหน้านี้ อย่างน้อยพวกเขาก็พอจะรู้ว่าพวกโจรสลัดต้องการอะไรจากพวกเขา

แต่ตอนนี้ ทุกอย่างเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน ทำให้พวกเขากลัวอนาคตมากยิ่งขึ้น... โดยเฉพาะอย่างยิ่งหลังจากที่ได้เห็นว่าคนเหล่านี้โหดเหี้ยมเพียงใด

~ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

ทุกคนหลับตาปี๋ด้วยความหวาดกลัว

และเมื่อพวกเขาลืมตาขึ้น นอกจากความหวาดกลัวแล้ว ความสับสนก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของพวกเขาด้วย

เอ๊ะ?

พวกเขามองไปรอบๆ อย่างสับสน

พวกเขาไปไหนกัน?

(°0°)

คิลเลียนและพรรคพวกเดินขึ้นบันไดไปอย่างใจเย็นหลังจาก 'เก็บกวาด' เรือเรียบร้อยแล้ว

พวกเขาใช้แว่นตามองความร้อนเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครอยู่รอบๆ ก่อนจะเปิดเครื่องมือสื่อสารและพูดภาษาอังกฤษล้วน

คิลเลียนรายงานสถานะภารกิจของพวกเขาและรับฟังสถานะภารกิจของคนอื่นๆ ด้วย

เอาล่ะ

เหลือเรืออีกเพียง 2 ลำที่ยังไม่เสร็จสิ้น

คนอื่นๆ สองสามคนมุ่งหน้าไปยังเรือลำดังกล่าวเพื่อช่วย ในขณะที่คนที่เหลือยังคงอยู่ในเรือเป้าหมายของตน

ทุกอย่างเป็นไปตามแผน

คิลเลียนยังได้รับข่าวว่าทีมของลูซี่และรูบี้ทำภารกิจสำเร็จแล้ว และได้ช่วยเหลือผู้ที่ป่วยหนักและใกล้ตายซึ่งถูกทิ้งไว้ในคุกใต้ดินให้ตายไปแล้ว

พวกเขายังขโมยเอกสารหลายฉบับ แผนที่ และแผนการต่างๆ มาด้วย

แน่นอนว่า จากรายงาน พวกเขาได้นำคนเหล่านั้นขึ้นไปบนเรือลำหนึ่งได้สำเร็จ

ตามแผนที่วางไว้ ทหารน้ำลึกบางส่วนได้ออกจากเรือใต้น้ำพร้อมกับกระเป๋าอุปกรณ์ปฐมพยาบาลสองสามใบแล้ว

พวกเขาโยนกระเป๋าทิ้งไว้ในน้ำที่ลอยอยู่ แล้วผูกมันไว้กับเชือกใบเรือเส้นหนึ่งที่ห้อยอยู่รอบๆ เรือโจรสลัด

จากนั้น พวกเขาก็ว่ายน้ำกลับไปอย่างเงียบเชียบ ปล่อยให้คนที่อยู่บนเรือลากอุปกรณ์ขึ้นไปเอง

สำหรับทีมของลูเซียสและจอชที่ได้รับการช่วยเหลือ ตอนนี้พวกเขาก็อยู่บนเรือโจรสลัดลำหนึ่งเช่นกัน

แน่นอนว่า มีเหตุผลที่พวกเขาไม่ปลดปล่อยทาสหรือฝีพายในตอนนี้

ประการแรก การปลดปล่อยพวกเขาที่นี่จะส่งผลให้พวกเขาถูกจับอีกครั้งเท่านั้น

เพราะเมืองทั้งเมืองนี้ รวมถึงบริเวณโดยรอบที่เป็นป่า ภูเขา และอื่นๆ... ล้วนอยู่ภายใต้การควบคุมของศัตรู

ดังนั้น หากพวกเขาเริ่มหลบหนีในตอนนี้ พวกเขาก็จะยังคงถูกจับและถูกนำกลับไปขังในคุกใต้ดินอยู่ดี

สำหรับตอนนี้ พวกเขาวางแผนที่จะออกเรือไปพร้อมกับเรือโจรสลัดเหล่านี้ และพาพวกเขาออกจากบริเวณนี้ ไปยังสถานที่ปลอดภัยก่อนจะจอดเทียบท่าและปลดปล่อยพวกเขาทั้งหมด

นั่นคือแผนที่วางไว้

ทุกคนรอคอยอย่างระแวดระวังจนกว่าจะได้รับสัญญาณยืนยันขั้นสุดท้ายจากทุกทีม

เอาล่ะ

ถึงเวลาต้องไปแล้ว