บทที่ 835 - ตายแล้ว? เป็นไปไม่ได้!
บทที่ 835 - ตายแล้ว? เป็นไปไม่ได้!
ซานต้าและทหารคาโรน่าเคลื่อนไหวอย่างรวดเร็วเพื่อจัดการกับเรื่องที่อยู่ตรงหน้า ในขณะที่ทหาร/คนขับรถชาวเบย์มาร์ดสองสามคนได้แต่นั่งมองดูเรื่องทั้งหมด
พวกเขามีงานเพียงอย่างเดียว และนั่นก็คือการเป็นพลขับที่ได้รับมอบหมายที่นี่
ชาวคาโรน่าบางคนชักดาบออกมาและจัดการกับคู่ต่อสู้ ในขณะที่คนอื่นๆ ชอบการต่อสู้ด้วยมือเปล่า
นอกจากการแสวงหาความยุติธรรมแล้ว พวกเขายังทำภารกิจนี้อย่างจริงจังเพราะหลังเสร็จสิ้น การกระทำของพวกเขาจะทำให้พวกเขาได้รับคุณงามความดี
ดังนั้นการก้าวไปสู่ขั้นต่อไปจึงขึ้นอยู่กับพวกเขาล้วนๆ
อีกทั้งหลายคนต้องการเข้าร่วมหน่วยรบพิเศษของคาโรน่า
นั่นคือเหตุผลที่พวกเขาไม่อู้งาน
เพราะท้ายที่สุดแล้ว ชาวเบย์มาร์ดที่มากับพวกเขาก็กำลังจดบันทึกการกระทำและผลงานของพวกเขาอยู่ด้วย
เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง เคร้ง
ผลัวะ ผลัวะ
ปัง ปัง ปัง
พวกเขาทุ่มสุดตัวในขณะที่ทำให้แน่ใจว่าจะไม่มีใครหนีไปได้
ซานต้าหัวเราะคิกคักขณะหลบการโจมตีของมอร์ร็อก
"เฮ้ เฮ้ เฮ้
เจ้าไม่ดูดุร้ายไปหน่อยหรือ?
ทำไมเจ้าต้องโกรธเรื่องชื่อเล่นด้วย?"
"หุบปาก!"
ฟุ่บ
คมดาบแหวกอากาศดังหวีดในขณะที่ซานต้าแขม่วพุงพลุ้ยๆ ของเขาและก้าวถอยหลัง
ฟู่
เกือบไปแล้ว
จากนั้นเขาก็ชักดาบทั้งสองเล่มออกมาและยิ้ม
มีเพียงสวรรค์เท่านั้นที่รู้ว่าเขาทำงานหนักแค่ไหนในช่วงหลายปีที่ผ่านมา
ทักษะของเขาพัฒนาขึ้นอย่างไม่น่าเชื่อ เพราะเขามีคนคลั่งดาบเป็นว่าที่เจ้าสาว
ไม่ต้องพูดถึงครอบครัวของเธอทั้งครอบครัว ที่เคี่ยวเข็ญเขาทุกชั่วโมงที่ตื่นนอน
การฝึกฝนกลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาไปแล้ว
แต่ใครช่วยบอกเขาทีได้ไหมว่าทำไมพุงของเขาไม่หายไปไหน?
ใช่ เขาสูงขึ้น โดดเด่นขึ้น และมีกล้ามเนื้อ
แต่ยังไงไม่รู้ เขากลับมีกล้ามเนื้อบนพุงใหญ่ๆ ของเขา
เขาถูกสาปด้วยรูปร่างแบบนี้หรือ?
ที่จริงแล้ว ร่างกายของเขาดูเหมือนซิก เคอร์ติสในเรื่อง ‘แขนกลคนแปรธาตุ’
ใช่!
ร่างกายของเขาเหมือนสามีของอาจารย์ของเอ็ด
อืม อาจจะไม่ใหญ่ขนาดนั้น
อย่างไรก็ตาม ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เขาและทหารคาโรน่าคนอื่นๆ อีกหลายคนได้ออกปฏิบัติภารกิจเพื่อพัฒนาตนเอง
และการจัดการกับมอร์ร็อกเป็นเพียงหนึ่งในภารกิจที่เขาเลือกเข้าร่วมเป็นการส่วนตัว
จากที่นี่ เขาจะมุ่งหน้าไปยังเมืองอื่นๆ ที่สร้างห้องใต้ดินและจัดการกับเจ้าเมืองของพวกเขาก่อนที่จะรีบกลับไปยังเมืองหลวงเพื่อเตรียมงานแต่งงานของเขา
เพียงแค่สะบัดครั้งเดียว ซานต้าก็ผลักมอร์ร็อกกลับไปอย่างรุนแรง
ครืดดดดดดด!
รอยยาวสองเส้นปรากฏบนถนนจากเท้าของมอร์ร็อก
ซานต้าบุกเข้าไปอย่างรวดเร็วและฟาดฟันใส่คู่ต่อสู้หลายครั้ง ทำให้เขาไม่มีโอกาสได้พัก
มอร์ร็อกซึ่งตอนนี้ตกอยู่ภายใต้แรงกดดัน อดไม่ได้ที่จะสาปแช่งไอ้หมูอ้วนในใจ
แม้ว่าเขาอยากจะหนี แต่เขาก็ต้องยอมรับว่าไอ้สารเลวพุงพลุ้ยนั่นมีพละกำลังดิบมากกว่าเขา
แค่การป้องกันการโจมตีของมันก็แทบจะทำให้ดาบของเขากระเด็นหลุดมือ
ไอ้หมูเวรนี่
ซานต้ายิ้มให้กับความอึดอัดที่เห็นได้ชัดของมอร์ร็อก
เคร้ง
"ข้าบอกเจ้าแล้ว
ข้ามีตารางงานที่ยุ่งรออยู่ข้างหน้า ทำไมไม่ประหยัดเวลาของเราทั้งคู่ล่ะ?"
แคร๊ง!
"ไม่มีทาง!
ข้าจะไม่มีวันยอมแพ้!
ควรจะเป็นพวกราชวงศ์เพ้อเจ้ออย่างพวกเจ้าต่างหากที่ควรหลีกทางให้ข้า
หรือเจ้าคิดว่าท่านนอพไลน์จะปล่อยพวกเจ้าไปจริงๆ งั้นรึ?"
เคร้ง
ทั้งสองฝ่ายแยกจากกันและเข้าปะทะกันอีกครั้ง
"เฮ้อ... ในเมื่อเรากำลังจะจับตัวเจ้าไป งั้นข้าคงจะบอกความลับเล็กๆ น้อยๆ ให้เจ้าฟังได้
เจ้ารู้ไหม ถ้าเป็นเมื่อก่อนน่ะ ใช่! เราคงจะกลัวเจ้านายของเจ้า
แต่มีบางอย่างที่เจ้ายังไม่รู้
ท่านนอพไลน์ เจ้านายสุดที่รักของเจ้า ตายแล้ว"
แคร๊ง!!
อะไรนะ?
เป็นไปไม่ได้!
มอร์ร็อกตัวสั่นด้วยความวิตกกังวล
เขาเห็นนอพไลน์ด้วยตัวเองเมื่อเดือนกุมภาพันธ์และเพิ่งมาถึงคาโรน่าเมื่อ 3 สัปดาห์ก่อน
นั่นหมายความว่าในช่วงเวลาที่เขาเดินทางกลับ มีคนฆ่าเจ้านายของเขางั้นหรือ?
ต้องรู้ไว้ว่าการเดินทางจากเมืองหลวงของเทริคไปยังเมืองชายฝั่ง สู่ท่าเรือชายฝั่งของคาโรน่า และสุดท้ายไปยังเมืองรีจินัลนั้นใช้เวลาเดินทางหลายเดือน
และเขาเพิ่งกลับมาถึงเมื่อสามสัปดาห์ก่อน ดังนั้นถ้าสิ่งที่พวกเขาพูดเป็นความจริง คนที่ฆ่าเจ้านายของเขาก็ลงมือในช่วงเวลานี้
อย่างไรก็ตาม หากเป็นเช่นนั้น แล้วทำไมพวกราชวงศ์ที่อยู่ไกลถึงเมืองหลวงของคาโรน่าถึงได้รับข่าวนี้เร็วกว่าคนของเขาล่ะ?
ยิ่งไปกว่านั้น หากการฆาตกรรมเกิดขึ้นหลังจากที่เขาจากมา ข่าวจะเดินทางได้เร็วขนาดนี้ได้อย่างไร เร็วมากจนพวกเขาวางแผนที่จะมาลากตัวเขาไปแล้ว?
มันไม่สมเหตุสมผลเลย!
มอร์ร็อกแค่นยิ้ม
"หึ!
ข้าดูโง่ในสายตาเจ้ารึไง?
เจ้าก็แค่พยายามทำให้ข้าลดการป้องกันตัวลงไม่ใช่รึ?"
พวกเจ้าวางแผนที่จะจับข้าและหาทางแบล็กเมล์เจ้านายของข้า ใช่หรือไม่?
ชิ!
ความยุติธรรมอะไรกัน?
พวกเจ้าทุกคนก็ต่อสู้เพื่อผลประโยชน์ที่มากขึ้นเหมือนกับพวกเราที่เหลือ
แล้วจะมาหน้าไหว้หลังหลอกทำไม?"
น้ำเสียงของมอร์ร็อกเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม
พวกเขาวางแผนที่จะใช้เขาเพื่อทำให้ใจของผู้คนเย็นลงในขณะที่ยังคงแสวงหาผลประโยชน์จากเจ้านายของเขา
นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาเคยเห็นสถานการณ์เช่นนี้
แม้แต่เขาก็เคยโยนลูกน้องของตัวเองเข้ากองไฟเพื่อเอาใจคนมีอำนาจ
แต่ทำไมต้องเป็นเขา?
ทำไมเขาต้องเป็นแพะรับบาป?
เขาไม่เต็มใจ!
ซานต้าถึงกับพูดไม่ออกกับวิธีคิดของชายคนนี้
ไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ชายคนนี้ก็ไม่เชื่อและคิดว่าเขาเป็นคนโลภ
บางคนก็เป็นแบบนี้
พวกเขาจะโทษทั้งโลกสำหรับสถานการณ์ของตัวเองและคิดว่าทุกคนก็เหมือนกับพวกเขา
สำหรับคนประเภทนี้ ซานต้าไม่มีอะไรจะพูดอีกแล้ว
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!
ถูกต้อง!
นั่นแหละคือตัวตนของเจ้า
ว่าที่ราชวงศ์ผู้โลภมากที่ชอบดูถูกคนอื่น"
สีหน้าของมอร์ร็อกดูบ้าคลั่ง
ดวงตาที่แดงก่ำของเขาเบิกโพลง และเขาก็แผดเสียงร้องออกมาด้วยความเดือดดาล
"พวกแกมันพวกใช้คนแล้วก็ทิ้งขว้างเหมือนของเล่นไร้ค่า
หลังจากที่ข้าอุตส่าห์ปกป้องเมืองนี้มาหลายปี ตอนนี้พวกแกกลับจะมาโค่นข้าลงอย่างนั้นรึ
ข้าทำเรื่องเลวร้ายอะไร?
ข้าทำอะไรที่คนอื่นเขาไม่ทำกันบ้าง?
ข้าเป็นคนแรกรึไงที่ทำในสิ่งที่พวกแกกล่าวหาน่ะ?
พวกแกทุกคนมันก็เหมือนกันหมดนั่นแหละ
แล้วก็นังราชินีแพศยาพีนั่น..."
ผลัวะ!
ซานต้าซัดหมัดเข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างแรงก่อนที่อีกฝ่ายจะพูดจบประโยค ส่งผลให้เขากลิ้งลงไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวด
ทั่วทั้งร่างของซานต้าแผ่จิตสังหารออกมา
"ระวังปากของแกไว้ให้ดี
ถ้าครั้งหน้าแกยังกล้าพูดจาดูหมิ่นราชินีของข้าอีก ข้าขอสาบานเลยว่าแกจะไม่มีชีวิตรอดไปดูวันพรุ่งนี้
ไคล์!"
"ขอรับ!"
"ผ้าเช็ด!"
ซานต้าเช็ดหมัดส่วนที่สัมผัสใบหน้าของมอร์ร็อคออกอย่างใจเย็น
ไม่มีใครหน้าไหนสามารถดูหมิ่นราชินีของเขาได้
ไม่มีเด็ดขาด